Z niekłamaną satysfakcją (?) dzisiejsza GW donosi o przegrywanych bataliach Gowina w próbach reformowaniu ładu ustrojowego państwa.
Polska mentalność polityczna zdumiewa sprzecznościami pomiędzy głoszonymi ideami a oporami w próbach ich realizowania.
Od dziesięcioleci postuluje się – w pełni akceptowaną społecznie – konieczność ograniczania w Polsce biurokracji do niezbędnego minimum. Ileż to ciał kolegialnych powołano aby urwać łeb tej nadmiernie rozrośniętej administracyjnej hydrze? Ileż to przeprowadzono pozorowanych reorganizacji polskiej administracji? Ileż to gardeł zdarto w kampaniach wyborczych obiecując definitywne ograniczenie biurokratycznego koncesjonowania działalności gospodarczej? Itd., itp.
Kiedy jednak ktoś próbuje owe obietnice wcielać w życie trafia na mur oporu tychże samych polityków i funkcjonariuszy państwa, którzy te obietnice wyborcom serwowali.
Nowym rycerzem walki z wszechwładzą polskiej biurokracji jest Jarosław Gowin, minister sprawiedliwości, który usiłując ją (biurokrację) ograniczyć (nie likwidować) odsłonił sieć politycznych korzeni sprzeciwiających się temu zamiarowi.
Okazuje się, że siłą niezniszczalnej, polskiej biurokracji są polscy politycy zakorzenieni właśnie w biurokracji mnogością synekur obsadzanych politycznie swoimi ludźmi.
Rwetes PSL-u podnoszony przeciwko reorganizacji sądów to dowód takiego zakorzenienia. Ograniczenie administracji sądowniczej przez przeorientowanie organizacyjne sądów rejonowych na filie sądów okręgowych, to likwidacja wielu stanowisk funkcyjnych (to cel reformy) obsadzanych z rozdawnictwa politycznego. Ponieważ w większości powiatów rządzą samorządy z nadania PSL, partia ta dostrzega w reformie Gowina zagrożenie dla swoich politycznych wpływów, więc kontestuje projekt pod pozorem niedopuszczenia do zmniejszania (podobno) rangi miast powiatowych – siedzib sądów rejonowych.
Przegrana Gowina w próbie ograniczania koncesjonowania transportu taksówkowego, to identyczne podłoże polityczne z korzeniami w samorządach. Samorządy bowiem poparły demagogiczny argument taksówkarzy o obniżeniu jakości usług (tak jakby obecne ich usługi były na wysokim poziomie), „bo taksówkarzem będzie mógł zostać każdy, nawet osoba nie znająca miasta”. Ku mojemu zdziwieniu i rozczarowaniu z takim postulatem zgodziła się nawet prezydent Warszawy, p. Gronkiewicz – Waltz. W dobie nawigacji satelitarnej GPS ten argument jest wręcz zabawny.
Wniosek z tych dramatycznych zmagań ministra Gowina z biurokratycznymi plagami w Polsce jest taki, że demokratyzacja państwa drogą zastępowania biurokratycznego etatyzmu państwa strukturami obywatelskimi, dotkliwie godzi w owe etatystyczne struktury, które służą politykom do tworzenia sieci oparcia dla swojej politycznej egzystencji.
Niskie poczucie obywatelskości polskich wyborców, w społeczeństwie większościowo socjalnym, nie jest w stanie wyeliminować z życia politycznego polityków żonglujących obietnicami wyborczymi, których nie spełniają. Nie przeszkadza to wyborcom, by ponownie obdzielać ich mandatami parlamentarnymi i samorządowymi, bo bez obywatelskiego myślenia, wyborca socjalny łatwo kupuje kolejne obietnice bez pokrycia.
Minister Gowin musi więc poczekać ze swoimi reformami do czasów o przewadze społeczeństwa obywatelskiego. A to jeszcze trochę potrwa, więc luminarze polskiej biurokracji mogą spać spokojnie.



Komentarze
Pokaż komentarze (5)