Zagadnienia funkcjonowania ogródków działkowych są mi znane z autopsji, bo przez wiele lat byłem ich użytkownikiem.
W czasach PRL-u działki nazywano Pracowniczymi Ogrodami Działkowymi (POD) najpewniej dlatego, że ich powstawanie było troską władz o byt Świata Pracy.
Tworzyły je min. przedsiębiorstwa państwowe (zakłady pracy), co należało do zadań socjalnych tych gospodarczych podmiotów. Działki były przydzielane (przyznawane) pracownikom przez komisje socjalne z wiodącą rolą przedstawiciela branżowego zw. zawodowego, członka rady zakładowej.
Zlepek wszystkich działek w Polsce (z nielicznymi wyjątkami) tworzył ogólnopolską strukturę pod nazwą Polski Związek Działkowców, który został bezpłatnie uwłaszczony na terenach miejsko – gminnych przeznaczonych na działki.
Trzeba dodać, że posady w tej krajowej strukturze, to były synekury podlegające rozdzielnictwu partyjnemu rządzącej PZPR. Tam dawano posady zasłużonym działaczom odsuwanych z innych funkcji nomenklatury politycznej.
Taki jest rodowód POD (zwanych dzisiaj rodzinnymi) jako dawny wyraz troskliwości PRL-u o ludzi pracy.
Socjalizm razem z PRL–em i jego PZPR–owskimi włodarzami odszedł do historii, ale relikt ich obecności w postaci Polskiego Związku Działkowców pozostał. W Polsce powstał nowy, demokratyczny ustrój. Przestały istnieć Terenowe Organy Administracji Terenowej (miejskie, gminne), a ich miejsce zajęły samorządy terytorialne z władczymi prawami gospodarzy miast i gmin, jednak bez zwrócenia zaanektowanych im pod działki terenów i tak PZD pozostał niewzruszony.
Jak bardzo polityczna była ustawa działkowa niech świadczy fakt, że Trybunał Konstytucyjny na 50 uchwalonych artykułów połowę uznał za niekonstytucyjne (Katarzyna Kolęda-Zaleska. GW z 17 lipca).
Przez 20 lat samorządności terytorialnej mocno rozrosły się urbanistycznie miasta i gminy, do tego stopnia, że zaczęło brakować terenów do dalszego rozwoju. Nic więc dziwnego, że samorządy zażądały zwrotu terenów zaanektowanych kiedyś przez socjalistyczne państwo pod działki.
Wtedy tereny te leżały na obrzeżach miast, a teraz są często w ich centrum i stanowią zawalidrogą w urbanistycznej rozbudowie.
To trudny problem, bo obie strony konfliktu mają swoje racje. Gminy, bo są odpowiedzialne za rozwój i działkowicze, dla których ogródki są wielkim dobrem (głównie dla emerytów) rekreacyjno ekonomicznym.
Mimo trudności problem musi być rozwiązany. Nie wolno hamować rozwoju miast, które muszą przecież dbać o całokształt funkcjonowania miejskiej (gminnej) infrastruktury dla wygodnego i przyjaznego bytowania wszystkich mieszkańców.
Kosztem tej przyjaznej wygody wszystkich będzie niestety pozbawienie działek tych, tak bardzo do nich przywiązanych użytkowników. Innej drogi nie ma.
Pozostaje oczywiście forma rekompensaty dla działkowców. Najlepiej żeby to były nowe tereny pod ogródki, a w razie braku takich możliwości rzetelne odszkodowanie za infrastrukturę działkową i tzw. nasadzenia roślinne (drzewa owocowe, krzewy, itp.), które złagodzi ból działkowiczom po utraconej oazy ciszy, relaksu i ogródkowych (najczęściej ekologicznych) zbiorów.
Taki jest koszt rozwoju w imię którego trzeba poświęcić interesy niektórych ludzi dla dobra ogólnego.
To jest właśnie koszt demokracji.



Komentarze
Pokaż komentarze (13)