Dzisiejsza GW pisze o brzydkiej chorobie naszego państwa polegającej na niechęci zwracania okradzionym przez komunizm obywatelom ich mienia. Choć konstytucyjnie Polska jest krajem liberalnej demokracji, to w niektórych dziedzinach podtrzymuje socjalistyczne bezprawie.
Chodzi o prywatne grunty rodziny Chowańczaków, na których stoi Stadion Narodowy w Warszawie.
Postępowanie w sprawie zwrotu zrabowanej przez PRL własności tej rodziny toczy się nieprzerwanie kilkanaście lat, ostatnio z mglistym widokiem na pozytywny finał dla właścicieli.
Choć prawo stanowi, że nie można otrzymać pozwolenia zabudowy gruntu o nieuregulowanych prawach własnościowych, to jednak instytucje państwa polskiego decyzję taką na budowę Stadionu Narodowego wydały.
Oto jak dzisiaj tłumaczy to bezprawie b. minister sportu w rządzie Jarosława Kaczyńskiego p. Elżbieta Jakubiak:
„Czy wiedziałam o roszczeniach? Owszem były pogłoski (?), ale co z tego? Roszczenia są w całym mieście (?). Nie był to powód do wstrzymania ani przenosin inwestycji. Uznaliśmy: robimy swoje, a sąd swoje. Pretensje? Proszę je zgłaszać do tych, którzy nie chcieli ustawy reprywatyzacyjnej. Przy stadionie chętnie bym z niej skorzystała.”
Taka jest logika ministra, urzędnika państwa, które powinno świecić przykładem praworządności. Dodatkowego politycznego smaczku dodaje sprawie postawa ministra z PIS, które zasłynęło zaciętą obroną praktyk zwracania Kościołowi zrabowanych dóbr. Komentarz zbyteczny.
Konstytucja Polski stanowi:
Art. 21
1. Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia.
2. Wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem.
Praktyka państwa stojąc w sprzeczności z tym prawem mocno tkwi korzeniami w socjalizmie zdecydowanie ograniczającego własność prywatną w imię tzw. sprawiedliwości społecznej.
Takie argumenty są cały czas obecne w debacie o zamiarach utworzenia ustawy o reprywatyzacji, która rekompensowała by choćby częściowo krzywdy komunistycznego wywłaszczania.
Polska to jedyny kraj b. obozu socjalistycznego, który tego problemu nie rozstrzygnęł, co uprawnia tezę, że socjalizm wszedł nam mocno w nawyk (bo przecież nie wyssaliśmy go z mlekiem matki) i tkwiąc niczym drzazga nie pozwala anulować komunistycznego rabunku.
Uświadomienie sobie tego przykrego faktu wyjaśnia nasze trudności transformacyjne w zakresie prób definitywnego zerwania z socjalizmem we wszystkich aspektach ustrojowych.
Może rzeczywiście trzeba czekać aż 40 lat (wzorem Izraelitów wyprowadzonych z niewoli) aby wyzbyć się cech zniewolenia?
Czyli jesteśmy na półmetku!



Komentarze
Pokaż komentarze (4)