Ewolucja ustrojów państwowych trwa nieprzerwanie od samego zarania państwowości. Każdy nowy ustrój zastępując poprzedni motywuje to zamiarem ulżenia doli ludu i zwiększenia jego udziału w rządzeniu.
W taki sposób wyewoluował się ustrój demokratyczny (ludowładztwo) jako system rządzenia oparty na woli większości. Ugruntowanie demokracji parlamentarnej jawiło się więc jako ostateczne zakończenie trudnej (często krwawej) drogi dojścia ludzkości do stabilnego funkcjonowania państw, opartego na dojrzałości politycznej społeczeństw, wytyczonej przez demokratyczną większość.
Jednak podła strona ludzkiej natury niweczy ten optymalny – jak się wydawało – ustrój. Mniejszość polityczna, przegrywająca demokratyczną rywalizację o władzę (wybory) przestała z czasem honorować tę zasadę i z zawistną zajadłością przystąpiła do kontestowania przedstawicielskiej demokracji parlamentarnej.
Retoryka tej kontestacji, to nieustanne nawoływanie do tzw. „obywatelskiego nieposłuszeństwa” wobec demokratycznej władzy z żądaniami realizacji postulatów, które wcześniej, w wyborach powszechnych nie uzyskały akceptacji demokratycznej większości.
Taka destrukcyjna filozofia demokracji hamuje sprawność rządzenia państwem przez stratę czasu władzy, absorbowanej niepotrzebnie permanentnym odpieraniem żądań protestujących, którym zawsze obojętny jest interes państwa i demokratycznej większości obywateli (wyborców) bezczelnie wypierany egoistycznym interesem protestującej grupy.
Ta upowszechniona już polityczna nowo-moda, skutecznie niszczy demokrację przedstawicielską w imię promowania demokracji ulicy, która jest karykaturą demokracji jako takiej, bo udziela poparcia ulicznej niezgodzie w jakichś sprawach przez demonstrowanie pogardy do wyników powszechnych wyborów, decydujących o rządach w państwie.
Patologicznym wręcz jest obyczaj szantażowania rządzących paraliżowaniem życia społecznego protestami organizowanymi w imię postulatów odrzuconych w wyborach przez demokratyczną większość. To kpina z demokracji i pierwszy krok do anarchii.
Najwyższy czas powrócić do podstaw idei demokracji przedstawicielskiej, w której wyborcy udzielają swoim wybrańcom mandatu do rządzenia na jedną kadencję, bez przeszkadzania im, cierpliwie jednak punktując efekty rządzenia, by ostatecznej oceny dokonać po upływie kadencji w kolejnych wyborach.
Taką pozytywną ocenę otrzymała obecna koalicja rządząca (druga kadencja) dlatego atakowanie jej w imię tzw. społecznego sprzeciwu, to bezpodstawne uzurpatorstwo tej opozycji, obnażające bezradność jej funkcjonowania w demokratycznym systemie rządów.
Takiej opozycji nie wolno powierzać władzy, co dobrze wyczuwają wyborcy dając tego jednoznaczny wyraz przy urnach wyborczych.



Komentarze
Pokaż komentarze (8)