JEDNA z 10 KWIETNIA   DRUGA z 7 MAJA
JEDNA z 10 KWIETNIA DRUGA z 7 MAJA
folt37 folt37
702
BLOG

Kto sklei dwie połowy rozdartej Polski.

folt37 folt37 Polityka Obserwuj notkę 31

W sobotę w Warszawie odbyła się wielka manifestacja opozycji demokratycznej przeciwko obecnym rządom. W świetle mnogości reportów i komentarzy tego politycznego faktu pomijam własne „5 groszy” na ten temat.

Moje refleksje dotyczą tylko smutnego faktu niebezpiecznego podziału Polaków dokonanego przez manipulatorów polskiej sceny politycznej w imię wyłącznie politycznych ambicji do sprawowania władzy za wszelką cenę.

Wyraźnie zostało to odzwierciedlone w sobotnich programach telewizyjnych również przepołowionych na pół: tej rządowej, i tej opozycyjnej. Rządową umownie nazywam TV-1, a opozycyjną TVN. Rządowa demonstrowała internetowy czat z Jarosławem Kaczyńskim, a opozycyjna pokazywała 100-tu tysięczny marsz opozycji.

Aktorzy obu tych spektakli prawili sobie wzajemnie niewybredne, złośliwe  komentarze na poziomie nie wartym komentowania. Zarówno Jarosław Kaczyński jak i liderzy marszu opozycji nie wysilili się na poważne traktowanie siebie, tak jakby Polacy byli idiotami i dali sobie wmówić, że nic się w Polsce nie stało.

Według p. Kaczyńskiego opozycja tupie nóżkami ze złości za utraconą władzę, a według liderów opozycji jedyną przyczyną pretensji do rządzących jest J. Kaczyński  „zły duch” tej władzy.

Uproszczenia te obrażają inteligencję obywateli, bo przecież oni reprezentują wartości - jedni z arsenału światopoglądu chrześcijańskiego, którego jedynym interpretatorem jest KK i jego główna medialna agenda  o. Tadeusza Rydzyka, a drudzy świeckość chrześcijańską zadekretowaną w Konkordacie rozdziałem Kościoła od państwa.

Ten rozdział przebiega dokładnie przez środek nastrojów społecznych wyrażonych choćby w wyborach prezydenckich. Duda otrzymał 8 630 627 głosów, a Komorowski 8 112 311 głosów.

W dojrzałych demokracjach taki wynik byłby asumptem do wyrażania respektu wobec przegranych, którzy nie przegrali jednoznacznym wyborczym odrzuceniem tylko wyborczą arytmetyką ordynacyjną zlekceważoną przez obóz przegranych  brakiem logistyki wyborczej naiwną łatwowiernością we własną popularność (zatomizowana lewica). 

Czyli żadna ze stron nie może szczycić się dominującą większością społecznego poparcia, bo go nie ma. Strony znalazły się w równowadze popularności, co powinno rodzić wzajemny szacunek zróżnicowanych politycznie konkurentów sceny politycznej i szukania drogi politycznego współegzystowania na tej scenie w imię harmonijnego funkcjonowania państwa.  

Obóz rządzący jednak nie przyjął tego do wiadomości uparcie głosząc, że jest uprawniony do wszelkich zmian, bo ma pełnomocnictwo suwerena, czyli narodu. A to nie prawda. Bo cały naród to ci co głosowali na Andrzeja Dudę /8 630 627 głosów/ i ci co poparli Bronisława Komorowskiego /8 112 311 głosów/.

Problem ten bardzo trafnie omówił prof. Mikołaj Cześnik (dyrektor Instytutu Nauk Społecznych Uniwersytetu SWPS ) w rozmowie z Agnieszką Kublik (GW z 9 maja):

  • Większość suwerena jest za publikacją wyroku TK, za bezwarunkowym przestrzeganiem prawa. Na PiS zagłosowało 18,6 proc. wszystkich uprawnionych. Twierdzenie, że zwycięzcy mogą robić, co chcą, bo suweren tego chce, to czysty populizm
  • To głos jego (suwerena) ważnej, dużej części, zaniepokojonej sytuacją polskiej demokracji. Brzmiący donośnie, bo była to niewątpliwie jedna z największych manifestacji politycznych w ostatnim ćwierćwieczu. Nie warto go ignorować.
  • Ci (z armii suwerena), którzy mówią, że są zwolennikami rządu, wcale nie muszą akceptować wszystkiego, co rząd robi. Wśród zwolenników rządu zawsze jest bardzo wielu takich, którzy nie akceptują wielu jego decyzji. Jest sporo przykładów, że nawet ci, którzy PiS popierają, nie są jego bezwarunkowymi wyznawcami. Zaraz po wyborach okazało się, że niektórzy wycofują swoje poparcie - prof. Jadwiga Staniszkis, prof. Antoni Kamiński czy prof. Ryszard Bugaj. Bycie zwolennikiem rządu jest oczywiście silną determinantą przy głosowaniu na PiS (czy każdej innej akurat rządzącej partii), ale łatwo jest je wycofać, wystarczy, że zostanie naruszony jakiś istotny interes wyborcy.
    (http://wyborcza.pl/1,75398,20039866,suweren-jest-niespojny-rozmowa-z-prof-mikolajem-czesnikiem.html#ixzz48AiTIJFk)

Te zasadne argumenty dowodzą, że naród (suweren) to nie są wyłącznie ci, co wybrali PiS (tak argumentują rządzący), ale także ci, co głosowali na inne ugrupowania. Wszyscy maja takie same prawa obywatelskie z tym jednak, że uprawnienie do rządzenia otrzymał w wyborach PiS minimalną większością czego nikt nie kwestionuje. Ta zwycięska większość może rządzić, ale nie może zmieniać konstytucyjnie ustanowionego ustroju Polski, bo nie otrzymała wymaganego do tego poparcia narodu (suwerena) w ilości 2/3 parlamentarnych mandatów.

Dlaczego zatem oczywistości tych nie przyjmują do wiadomości rządzący? Chyba z niepewności, że kolejne wybory mogą im nie przynieść podobnego sukcesu jak w 2015 r., i że nie uprawni ich to do zmiany ustroju? A zmienić chcą!

Stąd takie przyśpieszane - przez obecny obóz rządzący - nawarstwienie procesu pozbawienia Trybunału Konstytucyjnego niezależności, aby wyeliminować skuteczność wyrokowania tego niezawisłego sądu w orzekaniu zgodności ustaw z Konstytucją, bo zamierzona ustawowa ingerencja obecnego sejmu w planowane zmiany ustrojowe nie może być konstytucyjna z prostego powodu braku wymaganej do takich zmian większości sejmowej wspomnianej wcześniej. 

I to jest ów pogłębiający się rów podziału Polski na dwie prawie równe połowy, z których ta, przy władzy, chce sobie podporządkować tę drugą, opozycyjną  połowę zmianą państwowego prawa wytrącającą opozycji obecną konstytucyjną ochronę przed ich ograniczaniem.

W takiej sytuacji rodzi się pytanie czy jest w Polsce siła z autorytetem zdolnym wpłynąć na przeciwstawne sobie po połowie obozy tego polsko-polskiego sporu i zasypywania rowu niezgody? 

Z przykrością trzeba odpowiedzieć, że nie ma!

W czasach komunizmu takim autorytetem był Kościół Katolicki, który potrafił nas jednoczyć w imię solidarności umacniającej Polaków w wytrwaniu i przetrwaniu dyktatury „ciemniaków” marnujących patriotyczny potencjał narodu dla utopijnej idei państwa „robotników i chłopów”.

Wielkie są zasługi Kościoła w obaleniu komunizmu, czego świadomość niespodziewanie zdemoralizowała polską Hierarchię oczekującą zaangażowania państwa w ewangelizację posocjalistycznego społeczeństwa przypominaniem mu mocą prawa o katolickiej religijności.

Kościół był (i jest) niedostatecznie usatysfakcjonowany tym, co ofiarowały mu rządy III RP, bo ustępstwa owe były „obciążone” kompromisami skierowanymi do laickiej części pluralistycznego społeczeństwa tak jednoznacznie wyrażonymi w preambule konstytucji z 1997 r. (obecnie bezpardonowo atakowanej przez PiS) tym wymownym zapisem:

 „my, Naród Polski – wszyscy obywatele Rzeczypospolitej, zarówno wierzący w Boga będącego źródłem prawdy, sprawiedliwości, dobra i piękna, jak i nie podzielający tej wiary a te uniwersalne wartości wywodzący z innych źródeł, …”

Konsekwencją tego zapisu są kolejne kompromisy w różnych ustawach ze sfery kulturowo obyczajowej.

Brak owej pełnej satysfakcji Kościoła zaowocowała wyraźnym upolitycznieniem strategii kościelnej Hierarchii intensywnym wspieraniem obozów politycznych przeciwnych owemu pluralistycznemu kompromisowi społecznemu realizowanemu dotychczas przez wszystkie rządy III RP i demonstracyjne czynne poparcie narodowo-katolickich ruchów.

Problem w tym, że owe narodowo-katolickie ruchy popierane przez Kościół afirmują wyłącznie katolicyzm zalecany w czasach komunizmu przez śp. kardynała Stefana Wyszyńskiego, który  pouczał „elitarnych” katolików zrzeszonych w kółku ks. Karniłowicza, że aby przetrwać komunizm trzeba stawiać na katolicyzm ludowy z pielgrzymowaniem, z peregrynacjami, wielkimi celebracjami, itp. 

(https://www.tygodnikpowszechny.pl/zrodla-od-milenium-1966-do-milenium-2000-33583)

Ta wskazówka obowiązuje w Kościele do dzisiaj, choć od ćwierć wieku nie ma już w Polsce  komunizmu, za to przybyła cała armia „elitarnych” katolików, kontynuatorów idei wyniesionych z kółka ks. Karniłowicza, potrafiących ze zrozumieniem, samodzielnie czytać pismo święte i dostrzec kapłanów wyraźnie się z nim rozmijających. Oni też licznie zasilają marsze KOD nie godząc się na obłudę moralnych deklaracji z niemoralna praktyką tak bezceremonialnie obecnie  przenoszą do praktyk rządzenia.

To jest w Polsce prawdziwy, niebezpieczny konflikt polityczny, w który są zaangażowani polscy katolicy po obu stronach tej rozdartej politycznej barykady.

Ponieważ KK stoi na tej barykadzie po stronie obozu rządzącego utracił zdolność niwelowania sporu politycznego rodaków, czym odciął się od katolików ze strony barykady tak licznie reprezentowanej w sobotę na antyrządowej (a więc i antykościelnej) demonstracji przez opozycję i Komitet Obrony Demokracji.

Kto w tej sytuacji „sklei” więc te oba, równoliczne obozy polityczne rodaków? Czy jest w Polsce siła, które mogłaby zastąpić KK? Czy hierarchia KK w Polsce ma świadomość konsekwencji swojej postawy wobec tego politycznego konfliktu?  Czy ma poczucie historycznej odpowiedzialności (pomijam ewangeliczną) za rezygnację z roli „rozjemcy” i przyjęcie postawy jednej ze stron tego konfliktu?

Czy jest na to odpowiedź? Bo jeżeli nie ma to przypadek może rozstrzygnąć te wątpliwości a przypadek jest ślepy.

Osobiście bardzo boję się ślepych rozstrzygnięć!

folt37
O mnie folt37

Jestem absolwentem Politechniki Poznańskiej (inżynier elektryk - budowa maszyn elektrycznych). Staż pracy: 20 lat w przemyśle i 20 lat w administracji państwowej szczebla wojewódzkiego - transformacja gospodarki z socjalistycznej na rynkową.

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (31)

Inne tematy w dziale Polityka