Hipoterapia w ciągu ostatnich lat zdobyła niezliczona rzesze zwolenników w Polsce. Stało się to także możliwe dzięki akcjom informacyjnym i edukacyjnym różnych ośrodków, które propagowały i propagują tą formę terapii. Fundacja Hipoterapia jako najstarsza organizacja pozarządowa zajmująca się zagadnieniami ściśle powiązanymi z hipoterapią i jeździectwem terapeutycznym, także ma w tym swój ogromny udział.
Dlaczego jednak hipoterapia jest tak efektywna? Jedną z odpowiedzi może brzmieć: człowiek i koń nie tak bardzo sie różnią - mamy bardzo podobny sposób chodzenia, a hipoterapia to wykorzystuje. Chociaż my mamy dwie nogi, a konie cztery i zdecydowanie różnimy się wielkością, to szereg badań wykazało, że ruchy miednicy idącego konia przypominają ruchy ludzkiej miednicy podczas chodu. Na początku lat 90. XX w. Fleck w swojej pracy badawczej porównywała ruchy miednicy zdrowych dzieci chodzących po ścieżce treningowej oraz jadących na koniu. W wyniku tych obserwacji badaczka doszła do wniosku, że boczne ruchy rotacyjne miednicy podczas chodu i jazdy różniły się wielkością, ale pod względem czasu i frekwencji były podobne. W skrócie czas i częstotliwość ruchów konia i człowieka są prawie identyczne, a różnice wielkości tych ruchów wynikają częściowo po prostu z różnicy rozmiarów człowieka i zwierzęcia. Pod względem ilości kroków chód konia przypomina chód dorosłego człowieka. Przeciętnie dorosły stawia ok. 110 - 120 kroków na minutę - duży koń podczas chodu wykonuje 100 - 120 kroków na minutę. Tak, więc pacjent w czasie sesji hipoterapeutycznej ma szansę wielokrotnie przećwiczyć określoną umiejętność - utrzymywanie odpowiedniej, wyprostowanej pozycji ciała, przesuwanie ciężaru ciała w odpowiedzi na specyficzne ruchy konia. Podczas wywoływania automatycznych reakcji jeździec jest aktywnie zaangażowany na poziomie podświadomości. Pacjent doświadcza powtarzającego się, rytmicznego ruchu, uczy się czego i kiedy może się spodziewać.
Znaczenie hipoterapii w kwestii kontroli ruchowej i nauki ruchu jest nie do przecenienia. Powtarzalność i rytmiczność ruchu konia wykształca w pacjencie zdolność przystosowywania się, przewidywania i reagowania na poruszający się obiekt. Badania prowadzone przez różnych specjalistów dowiodły, że jest widoczna poprawa równowagi wśród pacjentów korzystających z hipoterapii - zmniejsza się ilość upadków w czasie chodzenia, poprawia się sylwetka w pozycji siedzącej, zwiększa się niezależność w umiejętnościach funkcjonalnych. Koński grzbiet i kopyta są w terapii nieocenione, w końcu co cztery nogi to nie dwie.
Bibliografia:
Amy Wheeler, "Hipoterapia jako terapia specjalna. Przegląd aktualnie dostępnej literatury." [w:] Terapeutyczna jazda konna II. Strategie rehabilitacji pod red. Barbary Teichmann Engel, Fundacja Hipoterapia – Na Rzecz Rehabilitacji Dzieci Niepełnosprawnych, Kraków 2004
Komentarze
Pokaż komentarze