Michał Jarocki
W ciągu minionej dekady wyraźnemu zaakcentowaniu uległ arktyczny kierunek polityki zagranicznej Kanady. Koncentracja wysiłków wszystkich sił politycznych nakazuje sądzić, iż region ten na długie lata uzyskał status priorytetowego z punktu widzenia interesów państwa. Bez względu na ostateczny cel tych zabiegów, operujące w silnym otoczeniu międzynarodowym elity rządzące będą musiały rozważnie dobierać środki działania, starając się unikać nieprzyjemnych w skutkach błędów.
Spory terytorialne rozgrywane pomiędzy państwami tzw. Arktycznej piątki (Danii, Kanady, Norwegii, Rosji oraz Stanów Zjednoczonych) dowodzą jednak tego, iż przyjęte rozwiązania prawno – międzynarodowe okazują się nieskuteczne. Zgodnie z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza z roku 1982, każde z tych państw ma prawo do rozszerzenia swoich dwustumilowych wyłącznych stref ekonomicznych, jeżeli udowodni, iż dno morskie odnoście którego roszczą swoje prawa, jest naturalnych przedłużeniem ich szelfu kontynentalnego. Taka sytuacja spowodowała, iż obszar Arktyki stał się podmiotem, często powielających się, roszczeń terytorialnych.
Skuteczna rywalizacja o podmorskie złoża surowców wymaga dysponowania odpowiednio rozwiniętym zapleczem naukowo–technologicznym. Prowadzenie badań geologicznych dna morskiego zmusza do stosowania wysoko zaawansowanych urządzeń oraz wypracowania odpowiednich technik pomiarowych. To z kolei wiąże się z koniecznością przeznaczania na te cele odpowiednich środków finansowych.
Przeczytaj pełną wersję tekstu.
Komentarze
Pokaż komentarze (1)