Podteksty „Śnieżnej Rewolucji” w Osetii Południowej

Poparcie miało bezprecedensowy charakter, włączając w to spotkanie Miedwiediewa z Bibiłowem 21 listopada we Władykaukazie, między pierwszą a drugą turą wyborów. Mimo tak imponującego wsparcia obywatele wyrazili pragnienie, by interesy republiki reprezentował nie Bibiłow, ale Ałła Dżiojewa, która zwyciężyła w drugiej turze przeprowadzonej 27 listopada, zdobywając 56% głosów. Jej oponent uzyskał 40-procentowe poparcie. Południowoosetyjska Centralna Komisja Wyborcza (CKW) ogłosiła zwycięstwo Dżiojewej. W czasie drugiej tury nie dostrzeżono żadnych naruszeń, co zostało odnotowane w protokołach każdego okręgu wyborczego, podpisanych między innymi przez przedstawicieli Bibiłowa. Obserwatorzy także nie zaobserwowali nieprawidłowości. Mimo to Sąd Najwyższy bezpodstawnie unieważnił wyniki drugiej tury głosowania. Datę nowych wyborów wyznaczono na 25 marca, jednocześnie zabraniając Dżiojewej wzięcia w nich udziału. W wyniku tej decyzji w Cchinwali rozpoczęła się akcja protestu obywatelskiego, w której zwolennicy zwyciężczyni wyborów zażądali anulowania wyroku sądowego i zaprzysiężenia Dżiojewej. Wydarzenia te zyskały już miano „Śnieżnej Rewolucji”. Do Cchinwali w roli negocjatora pomiędzy zwaśnionymi stronami przybył szef komisji prezydenckiej ds. międzyregionalnych i kulturowych więzi z krajami zagranicznymi, który kategorycznie opowiedział się przeciwko unieważnieniu wyboru Dżiojewej na prezydenta republiki. Pozycja ta wydaje się być niezłomna, bez względu na to, że odmowa przyznania zwycięstwa Dżiojewej może doprowadzić do sprzeciwu obywatelskiego, a nawet do konfliktu zbrojnego. Za szczególnie znamiennie można uznać wyznanie przegranego kandydata – Bibiłowa, który jest gotów uznać swoją porażkę, lecz nie pozwalają mu tego zrobić.