Bartosz Mroczkowski
Arabska „Wiosna Ludów” podzieliła świat arabski i utorowała drogę albo do większej radykalizacji w tym regionie, albo do podwalin jego demokratyzacji. Przemiany, jakie nastąpiły, w zasadzie dotyczyły każdego aspektu stosunków międzynarodowych – od zmian światopoglądowych obywateli położonych tam państw, aż do nakreślenia nowej geopolitycznej strategii mocarstw stricte zainteresowanych tym regionem. Wyklarowało się także kilku lokalnych liderów, których relacje w nowej rzeczywistości będą następstwem tej wielkiej rewolucji w regionie.
Proces pokojowy w Syrii to wielopłaszczyznowa gra interesów państw/mocarstw zaangażowanych w regionie. Po pierwsze Unia Europejska, ONZ, LPA, Rosja i Chiny nie są zainteresowane kolejnym otwartym konfliktem zbrojnym na Bliskim Wschodzie. Jest to merytoryczne i pragmatyczne podejście do faktycznie nadchodzących zmian w państwie. Wynika to z wyciągniętej lekcji z wojny w Iraku i Afganistanie. W Syrii chce się za wszelką cenę uniknąć tego scenariusza. Władza w tym kraju oparta jest na silnym i rozbudowanym aparacie kontroli społeczeństwa (kilkanaście służb specjalnych, od kontrwywiadowych po wywiad zagraniczny!), a jej wykonawcą jest rządząca bez opozycji partia Ba’as i sam prezydent Baszar al-Assad. Opozycja jest podzielona na kilka lub nawet kilkanaście grup, które inaczej widzą przyszłość państwa. Członkowie Syryjskiej Wolnej Armii dopuszczają się łamania praw człowieka, torturując zatrzymanych żołnierzy, a oliwy do ognia dodają medialne spekulacje, że niektóre z odłamów opozycji mogą być finansowane przez Al-Kaidę. Misja pokojowa Kofiego Annana jest zatem na rękę syryjskiemu reżimowi, bo gwarantuje brak interwencji z zewnątrz i stwarza szansę dla Assada jako jedynego i głównego stabilizatora funkcjonowania państwa.
Więcej: http://www.geopolityka.org/publikacje/1484-bliski-wschod-po-roku-arabskiej-wiosny
Komentarze
Pokaż komentarze