Samotność premiera

"Nie wszyscy są zainteresowani, aby pomagać" - taki cytat z D.Tuska zamieszcza dzisiejsza prasa, cytat obrazujący jak bardzo dziwi i rozczarowuje premiera to, że walka polityczna w funkcji czasu się nasila i może prowadzić do sytuacji nieprzyjemnych. Nie jest pewne, czy ta wypowiedź sama nie była elementem tej walki. Oto biedny, samotny Donek walczy na kolejnych frontach, gasi kolejne pożary, osobiście angażuje się w kolejne negocjacje - a znikąd pomocy. Syndrom ofiary jest ponoć jednym z najsilniejszych impulsów budzących współczucie i sympatię, również w świecie polityki.

Przyjmijmy na moment, że premier rzeczywiście jest zaskoczony i rozczarowany, że mu nie pomagają. W takim razie jest jeszcze gorzej: na czele rządu stoi facet, który mimo 20 lat działalności politycznej jeszcze nie zorientował się w sytuacji i nadal wierzy, że w rządzie jest jak w "zuchach". Boli go bardzo, że sam miota się od pielęgniarek do celników, od "Budryków" do lekarzy a polityczna gawiedź patrzy z założonymi rękowma, gwiżdże a czasem i zgniłym pomidorem rzuci. Biada społeczeństwu, które wybrało sobie takiego lidera, więc tę opcję odrzucamy.

A zatem premier jest cynikiem i rzuca w twarz prezydentowi: zajmij się chłopie swoimi sprawami, nie przeszkadzaj, bo my tu pracujemy. Ta liczba mnoga jest oczywiście moim publicystycznym chwytem, bo dalibóg żadnej "drużyny Tuska" dzis nie widać, mało tego, premier jest osamotniony jak nigdy przedtem. Okazało się, że w chwili kryzysu szef rządu jest sam, nie może liczyć nawet na "przyjaciół" z rządu, którzy na jego kłopotach nieuchronnie próbują zbijać swój mały ale własny polityczny kapitalik. Przekonał się o tym Jerzy Buzek, potem Leszek Miller, Jarosław Kaczyński pewnie od początku miał tego świadomość. Teraz kolej na Donka, który przecież wszystkich kocha i wszyscy jego powinni kochać, a tymczasem nawet nie chcą pomóc... Czy nie słychać w tym echa "innych szatanów"? Donek szybciej wszedł w buty Jarosława niż kiedykolwiek mógłby pomyśleć.

Pomożecie?