Jeśli nie możesz ich pokonać przyłącz się do nich.
Któż może lepiej znać to indiańskie przysłowie, jeśli nie wirtuoz intrygi Jarosław Kaczyński?
Kiedy zatem zorientował się, że przy pomocy panów Kaczmarka, Kornatowskiego, czy Leppera żadnej grupy trzymającej władzę w powietrze nie wysadzi i nie zajmie jej miejsca w systemie kapitalizmu kompradorskiego, po spektakularnym potknięciu się o własne nogi, poszedł po rozum do głowy i na wiosnę tego roku ogłosił, że układu już nie ma, a on chce tylko leben und leben lassen.
Dlatego pan prezydent Lech Kaczyński nie czekał do poniedziałku, ani nawet do niedzieli, tylko zdecydował się na ceremonialną ratyfikację Lizbony w najbliższy szabas, bo periculum in mora (niebezpieczeństwo w zwłoce).
A ponieważ panu prezydentu 17 września tegoroczny laureat pokojowej nagrody Nobla otwartym tekstem oznajmił, że już żadnych dywersantów przeciwko ruskim szachistom nie potrzebuje, to nawet i on pojął, że nie ma co czekać.
Dlatego nie ma już ani słowa o sławnych ustawach kompetencyjnych, które jako warunek sine qua non ratyfikacji traktatu lizbońskiego prezydent Kaczyński solennie uzgodnił z premierem Tuskiem wiosną ubiegłego roku w Juracie. Ale kto by tam przejmował się solennymi ustaleniami dwóch tubylczych mężyków stanu, kiedy starsi i mądrzejsi nie mogą się już doczekać uruchomienia procesu ostatecznego rozwiązania kwestii polskiej w Europie?
A żeby wszystko jak to u nas a więc nawet ostateczne rozwiązanie odbyło się po Bożemu, 8 października w Gdańsku urządzone zostały z wielkim przytupem Katolickie Dni Społeczne dla Europy pod patronatem COMECE profsojuza biskupów, któremu starsi i mądrzejsi wyznaczyli rolę pasa transmitującego politykę partii do katolickich mas.
Stanisław Michalkiewicz
2009-10-16
(Wybrane fragmenty artykułu)
Komentarze
Pokaż komentarze (8)