Religijny popyt i instytucjonalna podaż

Prawo popytu i podaży jest jednym z filarów gospodarki wolnorynkowej. Najlepiej wszak oferować swój produkt tym, którzy z jakichś względów najbardziej go pożądają.

I w ten właśnie sposób można podsumować wypowiedź księdza Kazimierza Sowy, który w wywiadzie dla „Polska The Times” zauważa, że chrześcijaństwo kwitnie poza Europą – w krajach Afryki i Ameryki Południowej.

W domyśle księdzu chodzi rzecz jasna o katolicyzm – a przede wszystkim – jego instytucjonalny wymiar. Bo przecież – raz, że mało kto chciałby publicznie deprecjonować swój zawód; dwa, że w trakcie wywiadu nachalnie przewija się wątek wyboru przyszłego papieża. Czy będzie czarny? A może będzie skośnooką lesbijką?

Ogólnie rzecz biorąc – wałkowana to tu, to tam – popularność katolicyzmu w Ameryce Południowej jest, drodzy Państwo, nieco przereklamowana. Zważywszy na wysoki odsetek konwersji na protestantyzm. Ale cóż; nie o tym miało być – więc, no – pomińmy.

Gładko przechodząc ad rem.

Ks. Sowa mówi, że nie sprawdziły się przepowiednie sprzed dwudziestu lat. Kościoły nie pustoszeją wskutek „wejścia” kapitalizmu.

Mam pewne wątpliwości. Natomiast, rzeczywiście – istota kapitalizmu nie stoi w opozycji do nauki Kościoła. Ale same skutki gospodarki wolnorynkowej powodują już spadek zaufania do instytucjonalnej religii.

Wzrost ogólnej stopy życiowej, możliwość samostanowienia, wolność słowa, powszechność oświaty, względne bezpieczeństwo socjalne i społeczny dobrobyt sprawiają, że instytucjonalny wymiar religii przestaje przemawiać do ludzkich serc. Przynajmniej w Europie.

Spójrzmy na nasze poletko. Polski Kościół jest bezradny. Niezdolny do podjęcia realnych politycznych działań. Niewiele zostało ze „społecznego przewodnika” doby PRL. Dość przecież wspomnieć o  paraliżu  purpuratów w obliczu „wojny o krzyż”.

Kościół Katolicki staje się międzynarodową organizacją w stylu FIFA. Teoretycznie coś robią. W rzeczywistości zaś koncentrując się na biznesie. Przy okazji modyfikując reguły w ten sposób, by gwarantowały wzrost obrotów. Albo – co najmniej – podtrzymywały status quo.