Rosja czy Białoruś?

Zastanawia mnie, co ważnego jest do osiągnięcia obecnie w sprawie stanowiska komisji MAK? Nie przekonamy ich przecież, żeby przyznali się do własnych zaniedbań. Wiemy ponadto, że rząd rosyjski nie szanuje ludzkich istnień i wiele ze spraw, kiedy w nie do końca jasnych okolicznościach ginęli ludzie, nie została do końca wyjaśniona. Być może, paradoksalnie do obyczaju samych Rosjan, którzy są równie wrażliwym i płaczliwym narodem co Polacy, ich rząd nie przejmuje się już martwymi, wychodząc z założenia, że oni sami w swej obronie nie staną, a żałobników można zawsze określić mazgajami, nie-prawdziwymi mężczyznami (ulubiony chwyt retoryczny Leszka Millera i Aleksandra Łukaszenki), histerykami przedkładającymi moralność nad pragmatyczne interesy.

Abstrahując od stałej niezmiennej postawy Moskwy nasi politycy, zmienni jak panna na wydaniu, nie wiedzą w co ręce włożyć, by wygrać wybory. Pomijając bowiem słuszny gniew na beztroski ton raportu MAK wiedzą, że 2011 to rok wyborczy i męskość w polityce liczy się po dwakroć, w mediach naprężony muskuł przebija się lepiej niż konsyliacyjny ton rozsądku, a polityka ma przede wszystkim swoje miejsce tam, gdzie sprawy są niezbyt jasne i gdzie decyzje jeszcze nie zapadły. Jest to poza tym sprawa narodowa, a nie domena polityki europejskiej, którą świat coraz mniej będzie się interesował, przynajmniej do następnej porównywalnej w skutkach tragedii. To sprawa, którą moim zdaniem najlepiej załatwić tak jak sugeruje Aleksander Smolar w TOK.FM.

Będę wobec tego przekonywał, że w sprawie zmarłych w wypadku lotniczym jest mniej do zrobienia niż w sprawie jeszcze żywych, którym bardziej można pomóc. Nawet gdyby rządowi Donalda Tuska, albo świcie Jarosława Kaczyńskiego przyszło nagle do głowy, by zrzucić całą odpowiedzialność na karb strony rosyjskiej to nie udowodnią niczego poza zaniedbaniami i beztroskim stosunkiem pracowników administracji rosyjskiej do wszystkich żywych pominąwszy może wierchuszkę Kremla. A o swoich winach coraz mniej będą pamiętać. W moim przekonaniu zrzucenie odpowiedzialności (niewątpliwie dużej) na Moskwę byłoby ponadto strzałem w stopę. Wyostrzając nieproporcjonalnie argument, w którego ton zdaje się uderzać PiS trzeba powiedzieć: jeśli nawet to nie my, tylko ruscy, to i tak NATO wojny im nie wypowie i nasz honor ucierpi jeszcze bardziej.

A sprawa żywych to dziś Białoruś i aresztowani i przetrzymywani w aresztach, zastraszani obywatele, zamykane kolejne tytuły prasowe, nowy rząd powołany po wyborach w sposób absolutnie niekonstytucyjny – przed inauguracją, która nawet nie wiadomo, czy się odbędzie. Innymi słowy międzynarodowy niestabilny bałagan na polskiej granicy, ludzkie tragedie jak ta opisana przez żonę Alesia Michalewicza w liście do opinii publicznej (aresztowanej zresztą przez KGB, żeby nie mogła powiedzieć tego na żywo) i sprawa, z którą coś trzeba zrobić. Sprawa Białorusi była sprawą poprzednich kampanii PO. Być może dlatego, że prześladowani wtedy byli obywatele białoruscy pochodzenia polskiego. Ale i dziś PO mogłaby, jeśliby chciała, wygrać serca wyborców twardo stawiając sprawę Białorusi na wokandzie europejskiej. O umysłach dawno zapomniała. Temu celowi służyć powinien instrument prezydencji Radzie UE, który i tak będzie jedną z kart wyborczych.

A jeśli tego nie zrobi mińskie władze po raz kolejny sportretują Baćkę jako zbawiciela narodu, podobnie jak po poprzednich wyborach portretując ludzi na ulicach jako chuliganów i wywrotowców. Oficjalna propaganda białoruska wzięła się już nawet do pracy… [UWAGA! Materiał propagandowy Łukaszenki]

… ale rząd w Mińsku przyznaje, że nie ma łatwo. We wspomnianym wyżej liście pada przytoczona rozmowa z „pracownikami KGB: «Czy to znowuw 1937 rok?». I dostała szczerą odpowiedź: «Nie, za czasów radzieckich pracowało się o wiele łatwiej»”. Powody są dwa. Po pierwsze liberalnie nastawieni intelektualiści i politycy nie mogą zasłonić się niewiedzą jak za czasów Stalina i muszą stawać w obronie praw człowieka. Po drugie masy na ulicach Mińska, a później samoorganizacji pomocy dla aresztowanych i poszkodowanych przez milicję wypchnęła społeczeństwo na poziom świadomości narodowej. Suweren się przebudził – być może na krótko – ale wystarczająco długo, by napędzić stracha uzurpatorom. Poza oczywistymi efektami PR dla prowadzenia polityki, która staje w obronie słabszych czas polskim politykom wyciągnąć rosyjską lekcję od kolegów z Kremla, że sprawiedliwość należy się w pierwszej kolejności żywym, a potem martwym i zająć się teraz zmianami o Białorusi,  a nie stabilizacją Rosji.

Dla przypomnienia materiał z Mińska 19/12/2010 bez cenzury: