Ręce precz od Internetu!

W kraju zaczyna dziać się źle, gdy instytucje państwowe, przy użyciu swych narzędzi i autorytarnych rozporządzeń, ograniczają kreatywność i inicjatywę obywateli. O podobnym zjawisku pisał już Alexis de Tocqueville – nazywając je łagodnym despotyzmem.

fot. flickr.com by jko contreras

I właśnie despotyzmem – już nawet nie „łagodnym” – nazwałbym przepchniętą przez sejm ustawę, która nakłada na tysiące właścicieli stron internetowych kuriozalne ograniczenia. Ograniczenia – co trzeba sobie powiedzieć – absurdalne. Reguły, które – wbrew zapewnieniom ministra Zdrojewskiego – nie są ani profesjonalne ani „bardzo dobre”.

Nowe przepisy mówią bowiem m.in. o konieczności rejestracji podmiotów, które świadczą w sieci usługi audiowizualne. W praktyce, obowiązek rejestracji w Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji dotyczyć będzie podmiotów, które publikują filmy w sieci. Mowa zatem zarówno o dużych serwisach, blogach, jak i osobach żyjących z wyświetlanych na własnych stronach reklamach. W teorii nawet kilkanaście tysięcy osób czeka przemiła i jakże konstruktywna batalia z polską biurokracją.

Mam zatem nadzieję – i bardzo chętnie to sprawdzę – czy strony internetowe platforma.org, sld.org.pl, psl.org.pl oraz pis.org.pl stosowne koncesje – po wejściu w życie przepisów – posiadają. A jeśli „okaże się”, że nowe przepisy ich nie dotyczą, wystarczy 100 tys. podpisów. I do tego wszystkich namawiam. Nie dajmy robić z siebie idiotów.

Parafrazując bowiem Alberta Einsteina – „wszyscy wiedzą, że coś jest idiotyczne, lecz przychodzi ktoś, kto nie wie – i on to robi”. Nowe przepisy tworzą bariery wejścia na rynek. Uderzają w osoby, które swoimi projektami decydują o konkurencyjności Internetu. W drobnych przedsiębiorców, którzy są solą ziemi. Jak mogę zaufać instytucji państwa, która krępuje i ogranicza mi możliwość samorealizacji i robienia uczciwych interesów? Nie każdy chce być wszak skazany na dożywotnią pracę w korporacji. Albo urzędzie.

Nowe prawo jest niejasne i pozostawia olbrzymie pole do (nad)interpretacji, a tym samym nadużyć. Szczególnie, że to Rada będzie mogła teraz decydować – poprzez odmówienie wpisu – kto może znaleźć się w Internecie. Czy w praktyce firma, która na swojej stronie zamieści materiał wideo z instrukcją obsługi własnego produktu, musi mieć teraz koncesję?

Z drugiej strony – dlaczego nie zgodzić się na koncesjonowanie Internetu, skoro takowy mechanizm – przynajmniej w teorii – sprawdził się w wypadku telewizji?

Chodzi rzecz jasna o technologiczne ograniczenia. Stworzenie własnego kanału telewizyjnego wymaga sporego nakładu środków. Dlatego ostatecznie jestem w stanie przyjąć, że koncesja telewizyjna – choćby z uwagi na interes społeczny czy ochronę prawa – jest uzasadniona.

Natomiast powyższe ograniczenie zupełnie nie dotyczy Internetu. Sieć jest dostępna każdemu – nie istnieją technologiczne czy finansowe ograniczenia. I właśnie ten brak ograniczeń legitymizuje sieć jako miejsce, w którym jesteśmy równi i wolni. Tworzenie koncesyjnych ograniczeń – takich samych, jakim podlega telewizja – odbiera nam elementarne prawa i wolności.

Zresztą, równie przerażający – jak sama ustawa – był dla mnie sejmowy stenogram. Przyjrzyjmy się np. wypowiedzi posłanki Iwony Śledzińskiej-Katarasińskiej:

A więc myślę, że warto zwrócić na to uwagę, ponieważ skończył się czas bałaganu i bezhołowia. Choćby te regulacje, które są już teraz wspólne dla całego rynku europejskiego, muszą gwarantować wszystkim uczestnikom stosowanie zasady zdrowej konkurencji, porównywalność działań i obowiązujących reguł.

Otóż moim zdaniem jest dokładnie odwrotnie – czas bałaganu i bezhołowia się dopiero zaczął. Albo inaczej – skończyło się bezhołowie, zaczęło bezprawie. Tak samo jak zaczął się – kolejny raz – proces tłamszenia ludzkiej kreatywności.

Argumentacja dotycząca wymagań Unii Europejskiej jest kuriozalna. Sama dyrektywa przestrzega przed tworzeniem barier biurokratycznych oraz koncesjonowaniem. Mówi również o ograniczeniu przeszkód administracyjnych.

Ustawa nie ma również nic wspólnego z konkurencyjnością. Otóż koncesje i ograniczenia dotyczące zamieszczanych treści oraz wymogi dotyczące pokazywania określonej procentowo liczby materiałów polskich i zagranicznych dotyczy tylko… polskich przedsiębiorców. Hamując tym samym rozwój rodzimych firm. Na rzecz zagranicznych potentatów. Start-up? Powodzenia.

To oczywiście – jak można się spodziewać – nie koniec absurdów. Wyobraźmy sobie, że prowadzę serwis internetowy z filmami Anime. Niestety czeka mnie ciężki orzech do zgryzienia. Otóż nowe przepisy nakładają na mnie konieczność poświęcenia co najmniej 15% oferty audiowizualnej na produkcje europejskie. I wszystko to, z własnej rzecz jasna kieszeni. A co, jeśli mam na stronie tylko jeden film?

Aha, byłbym zapomniał, muszę również zapewnić zablokowanie małoletnim dostępu do treści, które im zagrażają. Który urzędnik będzie decydował o tym, co zagraża? Jak mogę zablokować treść? Zainstalować wykrywacz wieku? Nie mam pojęcia. Czy jest na sali Kevin Mitnick?

Reasumując – serdecznie dziękuje rządowi za pomysł nowelizacji. Nowe prawo, mnie – plankton biznesowego świata – bardzo wspiera. Ton wpisu bardzo emocjonalny, czy to dziwne?