Polscy politycy w Internecie

Od pewnego czasu czuję niechęć do polityki. Nie chodzi nawet o to, że nie mam na kogo głosować. Najzwyczajniej w świecie zacząłem odczuwać obojętność. Co z kolei pozwala mi komfortowo obserwować polityczne piekiełko z bezpiecznej pozycji liberalnego cynika. Skupiam się na niuansach, które bywają często niewidoczne dla zaangażowanych partyjniaków. Szczególnie tych, którzy wciąż wierzą, że polskim mainstreamowym formacjom na czymkolwiek zależy. Pomijając rzecz jasna wyrachowaną kalkulację i pozorowane działania.

Przez Internet nie polubię się z politykami

Pozbawiając się zatem – na własne życzenie – ideologicznych rozterek, z przyjemnością obserwuję działalność polityków w Internecie. Odczuwając przy tym raz zażenowanie, raz rodzicielskie uczucie troski wobec dziecka, które nawet w piaskownicy może zrobić sobie krzywdę.

Pozwalam sobie na to z pełną premedytacją. Z Internetem mam styczność od końca lat 90. Przez ten czas sieć stała się ważnym elementem mojego życia, sam zaś czuje się z nią bardzo związany.

Nic więc dziwnego, że nie lubię być na tym polu traktowany jak idiota. A w ten sposób – jako internautę – traktują mnie politycy. Na poczucie to składają się m.in. niegdysiejsza wizja Jarka Kaczyńskiego czy urągające inteligencji wypowiedzi Grzesia „Surfera” Napieralskiego. Wdzięczącego się przed gawiedzią infantylnymi wpisami w serwisach społecznościowych. Zamierzona – czy nie – naiwność bijąca z tych wypowiedzi pokazuje, że dla polityków pierwszej ligi internauta to nadal dzieciak z piwem. Żeby nie powiedzieć – motłoch. Cóż…

Prowadził ślepy kulawego

Wiem. Politycy w Internecie się nie wychowali. Są więc sztuczni jak białe kozaczki. Dlaczego tak się dzieje, skoro – jako podobno inteligentni ludzie – z pewnością dostrzegają sens w wykorzystaniu nowoczesnych technologii w swojej działalności? Sednem problemu jest podejście. Nowe technologie wymagają bowiem nowoczesnego podejścia.

Politycy wykorzystują zaś owe technologie wyłącznie w ramach tych metod, które znają z lat minionych. Traktują Internet jako narzędzie statyczne. Kolejny, obok prasy, radia i telewizji, kanał jednostronnej komunikacji. W myśl starej reguły: polityk objawia ludowi prawdę, a lud ma zamknąć mordy i słuchać.

I tu pojawia się zgrzyt. Bo Internet to przecież medium dwustronne. Interaktywne.

Bardziej świadoma część internetowej społeczności nie kupuje ładnie zapakowanego – choć w istocie pustego – prezentu. Obecność w sieci wymaga kreatywności i wiedzy. Bycie medialnym, elegancko ubranym i opalonym przystojniakiem przestaje wystarczać. Do internautów przemawiają przede wszystkim idee. Inaczej można – co najwyżej – narazić się na śmieszność.

Internet daje bowiem nie tylko możliwość selekcji informacji, ale przede wszystkim ich weryfikacji w niezależnych od siebie źródłach. Dynamika sieci sprawia, że informacje rozprzestrzeniają się bardzo szybko. 24 godziny na dobę 7 dni w tygodniu to już coś więcej niż 5 minut w TVN. Odnalezienie się w takim środowisku wymaga gruntownego przygotowania i sporych umiejętności.

„Posurfujemy” razem?

Różnorodność wirtualnego świata sprawia, że dla naszych polityków pozostaje on czymś w rodzaju baśniowej krainy – nieznanej i fascynującej. Zamieszkanej przez liczne niebezpieczne stwory. Począwszy od zdeklarowanych wyborców, przez zwolenników teorii spiskowych, świadomych politycznych blogerów, na zwykłych trollach kończąc. Z racji dwustronnej komunikacji – wciskanie kitu stało się trudne jak nigdy dotąd. Obecność w sieci wymaga odpowiedzialności. Wystarczy jeden fałszywy krok. Bardzo trudno sprawić aby coś, co pojawiło się w sieci zniknęło bezpowrotnie. Google łatwo nie zapomina.

Z drugiej strony – ta różnorodność, jeśli odpowiednio wykorzystana, okaże się dobrodziejstwem. Świadomy polityk może wykorzystać sieć choćby jako platformę do dyskusji na temat podatków czy ochrony środowiska. Pokazując w ten sposób własne stanowisko. Internet to narzędzie uprawiania polityki w sposób nowoczesny.

Pod tym względem jesteśmy daleko w tyle za innymi krajami. Weźmy kampanię Nicolasa Sarkozego z 2007 roku. Obecny prezydent Francji otworzył z okazji wyborów platformę ns.tv. Była to interaktywna telewizja w sieci dokumentująca każdy krok polityka. Wyborcy mogli on-line zadawać pytania na które odpowiadali eksperci. Niedługo później Ron Paul pokazał, że za pomocą sieci można skutecznie zbierać olbrzymie fundusze na kampanie w krótkim czasie. Okazało się, że liczba zastosowań Internetu jest niemal nieograniczona. Wystarczy umieć z niej korzystać.

U mad? Internet?

Natomiast nasi politycy Internetu się boją. Znamienna była np. furia Radka Sikorskiego, który na forumowe wpisy zareagował groźbami pozwów przeciwko wydawcom. Podobne wydarzenia stanowią tło dla kolejnych planów „ucywilizowania” internetu. Niezależnie czy mówimy o ustawie medialnej PO czy zespole ds. monitoringu sieci według pomysłu PiSu. Być może niektóre przejawy trollowania się obrzydliwe. Jednak niewiele jest narzędzi, które pozwoliłby na odsianie wartościowych treści od gnoju. Chyba, że mówimy o sprawdzonych chińskich „metodach”. Ale któż przy zdrowych zmysłach mógłby w ogóle to rozpatrywać?

Próby cenzurowania sieci to naiwność. Świadomie wystawienie się na oskarżenia o cenzorskie zapędy. Zamiast tego politycy mogliby by po prostu nauczyć się korzystać z Internetu. Medium, które – jak pokazują wszelkie statystyki – staje się powoli głównym źródłem informacji o świecie. Na szczęście więc, coraz częściej politycy, którzy chcą opowiedzieć swoją historię nie potrzebują do tego „Faktów” i „Gazety Wyborczej”. A to dobry znak.