Unia europejska doszła do wniosku, że umowę stowarzyszeniową z Ukrainą podpisać należy – wskazała nawet konkretny termin (13.11.2013) i miejsce (Wilno), w którym miałoby do tego dojść. Tradycji musiało jednak stać się zadość – gdy już przechodzimy do konkretów, trzeba postawić jakieś warunki.
Z jednej strony nie ma w tym niczego nadzwyczajnego – taka jest logika zawierania umów, że jedna strona stawia drugiej jakieś wymagania. Strona unijna postanowiła z tego dobrego prawa skorzystać. Zrobiła to jednak w taki sposób i w takim momencie, że trudno oceniać jej ruch jako uczciwy. Dlaczego? Ponieważ obok postulatów, których należało się spodziewać – wycofanie się z politycznie motywowanych wyroków, reforma sądownictwa, reforma konstytucyjna, dostosowanie systemu wyborczego do międzynarodowych standardów – pojawił się warunek ostatni. Unia oczekuje od Ukraińców „wycofania się z zapowiadanych środków protekcjonistycznych”.
Po pierwsze, jest to warunek nieuczciwy o tyle, że zastosowany niejako prewencyjnie – odnosi się bowiem do środków zapowiadanych, nie zaś już funkcjonujących. Po drugie, wygląda nieco groteskowo w sytuacji, gdy protekcjonistyczne tendencje targają państwami samej UE, co ostatnimi czasy odczuwamy nad Wisłą przy okazji przenoszenia przez Fiata produkcji z Tychów pod Neapol, celem „ratowania włoskiego rynku pracy”. A na ten zabieg UE zdaje się nie reagować, choć z etapu zapowiedzi przeszedł już przecież do fazy realizacji.
Wygląda więc na to, że po raz kolejny Bruksela doskonale podkłada się wszelkim krytykom wytykającym jej stosowanie podwójnych standardów. W tym przypadku obowiązkiem jest się z nimi zgodzić.
Komentarze
Pokaż komentarze