Premier Donald Tusk obiecał, że będziemy pomagać Grecji a właściwie ,że będziemy wspierać najbogatsze kraje eurolandu, które planują przekazać Helladzie 110 mld euro.
Kwota gigantyczna w przeliczeniu na nasze złotówki mniej więcej 440 mld złotych. Dla porównania tegoroczny budżet Polski po stronie wydatków wykazuje 313 mld złotych. Mówimy zatem o gigantycznych pieniądzach, które roztopiły się pod pięknym słońcem ogrzewającym tak starannie kolebkę europejskiej cywilizacji.
Dzisiaj pieniądze te muszą ponownie zasilić ten piękny kraj, aby jego mieszkańcy mogli kontynuować miłe życie oraz aby w całym systemie euro nadal panowało przekonanie, że bieda i kryzys to tylko pojęcia ze smutnych bajek.
Nasza pomoc, póki co, ma mieć formę gwarancji kredytowych. Niemniej kładziemy na stół 200 mln euro. Pieniądze mają posłużyć jako dowód naszej europejskiej solidarności. Bardzo ładnie to brzmi, że tak wielcy z nas Europejczycy.
Kilka pytań musimy jednak sobie postawić.
Po pierwsze Polska nie jest w strefie euro. Polska nie ma wpływu na decyzje zapadające w eurolandzie. Dlaczego mamy ponosić konsekwencje popełnianych tam błędów? I dalej - gdy przyjmowano Greków do strefy euro nie spełniała ona żadnych wskaźników wskazanych w Traktacie z Maastricht. Przymknięto na to oko. Potem nic się nie poprawiało, a można powiedzieć wręcz przeciwnie - z roku na rok greckie finanse publiczne pogrążały się coraz bardziej. Zdecydowanej reakcji nie było.
Gdzie kończy się solidarność i rozumna pomoc udzielana tam, gdzie zostanie dobrze wykorzystana, a gdzie zaczyna się rujnujące podstawowe zasady i odpowiedzialność rozdawnictwo?
Problemy Grecki nie zaczęły się wczoraj, sytuacja zaczęła być krytyczna 5-6 lat temu. Wówczas szybko znalazła się na nie rada - wysokooprocentowane obligacje rządowe. Grecy je sprzedawali, a inni chętnie kupowali bo przecież państwa nie bankrutują.
Zasada jednak jest prosta - im większe ryzyko - tym wyższe musi być oprocentowanie proponowanego rynkom finansowym papieru. Inwestorzy o tym doskonale wiedzą i nie mogą mieć pretensji, jeżeli okaże się emitent obligacji straci wypłacalność.
Tak jak w przypadku dzisiejszej Grecji. Przerażeni bankierzy i wielcy spekulanci poczuli strach, że stracą, jak sobie wyobrażali doskonale i pewnie zainwestowane miliardy euro. A przecież doskonale wiedzieli, że pompowanie pieniędzy w ten piękny kraj jest obłożone wielkim ryzykiem.
Ratowanie Grecji ma zatem i taki wymiar – „ratowania” pieniędzy finansowych spekulantów, bo przecież dzięki międzynarodowej / w tym polskiej/ pomocy będą mogli zarobić na wcześniej wykupionych i bardzo wysoko oprocentowanych obligacjach.
„Szlachetna, miłosierna i europejska ” postawa naszego Premiera Donalda Tuska nie stała się bezwzględnie obowiązującą zasadą w Europie – David Cameron, brytyjski Premier przypomniał, że są instytucje europejskie i światowe, które mają tu pole działania i wcześniej zgromadzone składkowe fundusze.
Wprowadzenie wspólnej waluty wedle przyjętych w Traktacie z Maastricht reguł miało być wielkim impulsem rozwoju i stabilizacji w krajach, które zaakceptują te zasady i będą wedle nich postępować. Dzisiaj widać, że euro nie zapewnia ani rozwoju ani stabilizacji bo dobrobyt ma inne źródła.
Niemniej Premier Donald Tusk nie pytając nikogo o zdanie gotów jest wykładać nasze pieniądze. Na pewno kilku ważnych ludzi poklepie Go za to po plecach.
Komentarze
Pokaż komentarze (7)