Szczytem sukcesu polityki jest zwycięstwo nad wrogiem bez prowadzenia walki zbrojnej.
http://www.youtube.com/watch?v=lWIpFvGrNak&feature=player_embedded
W czasach współczesnych doprowadzono prowadzenie wojny niewidzialnej do perfekcji. Do tego stopnia, że napadnięci nie tylko nie orientują się, że są celem ataku, ale wręcz z własnej woli realizują cele wroga.
Fryderyk Joliot-Curie
Członek Komitetu Pugwash, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii, honorowy członek moskiewskiej Akademii Nauk, Wysoki Komisarz ds. Energii Atomowej w latach 1946-50, laureat Stalinowskiej Nagrody Pokoju oraz działacz „Ruchu przeciw Rasizmowi i Antysemityzmowi i na rzecz Pokoju” (za „La Revue des Etoiles, 1947, cytat za „Ukryta strona dziejów” Epiphanius)
Epiphanius
Ukryta strona dziejów
Nowy Porządek Świata. Nowy Ład Ekonomiczny. Globalizm. Masoneria i tajne sekty
http://rzymskikatolik.blox.pl/2010/04/Ukryta-strona-dziejow.html
Przeanalizujmy w dużym uproszczeniu, czy działania przeciw Polsce wyczerpują definicję WOJNY.
Celem agresji jednej grupy ludzi przeciw drugiej jest:
- Przejęcie owoców pracy napadniętego (rabunek mienia ruchomego, własności intelektualnej, dóbr kultury)
- Zmuszenie napadniętej ludności do pracy niewolniczej (porywanie „w jasyr”, wywóz do obozów pracy lub praca przymusowa na rzecz agresora w dotychczasowym miejscu).
- Zagarnięcie ziemi należącej do grupy napadniętej, jeśli jest ona cenna rolniczo, kryje w sobie bogactwa naturalne lub jeśli agresor potrzebuje nowej przestrzeni życiowej (Lebensraum) Ten warunek nie zawsze musi być spełniony.
- Aby zapewnić długotrwałość czerpania powyższych korzyści konieczne jest:
- Zlikwidowanie własnych form organizacji napadniętej społeczności (likwidacja państwa) i zastąpienie ich systemem władzy agresora z założenia totalitarnym, w tym również wprowadzenie nowej waluty w obszarze okupowanym.
- Unicestwienie podstaw bytu i zamożności podbitej ludności(przejęcie firm, banków, likwidacja przemysłu, ograniczanie produkcji rolnej)
- Budowa silnego aparatu przymusu. Rozwinięcie propagandy. Zamiana symboli kraju podbitego na symbole agresora. (rozbudowa policji, tajnych służb, sieci agentów, czasem wprowadzenie własnych wojsk, jeśli spodziewany jest silny opór społeczności zaatakowanej)
- Eksterminacja elit i biologiczne niszczenie ludności podbitej, demoralizacja i dezintegrowanie społeczeństwa, walka z religią(min. zastraszanie publicznymi egzekucjami, uniemożliwianie dostępu do edukacji i ochrony zdrowia, wprowadzanie aborcji, przesiedlenia i wypędzenia)
Sejm: szczyt szefów parlamentów państw UE
http://www.tvpparlament.pl/aktualnosci/sejm-szczyt-szefow-parlamentow-panstw-ue/7110643
Obradom przewodniczą marszałkowie Sejmu i Senatu – Ewa Kopacz i Bogdan Borusewicz. W spotkaniu uczestniczą szefowie parlamentów narodowych państw członkowskich Unii, jak i również przewodniczący parlamentów krajów kandydujących do Unii, m.in. Turcji. Szczyt rozpoczęła dyskusja na temat „skutków i przyczyn obecnego kryzysu spójności oraz udziału parlamentów krajowych Unii w odbudowie jedności europejskiej”. W tej części swoje wystąpienie miał premier Donald Tusk.
„Dylemat, przed którym stoją wszystkie narody”
–W jakim punkcie znajduje się integracja europejska, czy wszystkie problemy UE rozwiąże wspólny rynek, czy powinna powstać silna unia polityczna, jak rozwijać projekt europejski – to według premiera Donalda Tuska główne dylematy, przed którymi stoi dziś UE.
–Powiada się dziś, że integracja europejska jest zbyt zaawansowana, aby móc pozostawić niektóre sprawy wyłącznie w gestii poszczególnych państw. Jednocześnie mówimy, że ta integracja jest za mało zaawansowana, by można te uprawnienia państwom odebrać – mówił Tusk.
–To jest fundamentalny dylemat polityczny przed jakim stoją dzisiaj wszystkie narody Europy – zaznaczył. Jak dodał szef rządu, dziś jest to przedmiot ważnego sporu, który toczy się w UE na dwóch płaszczyznach: między państwami i w obrębie każdego kraju.
Według niego, dylemat ten przekłada się również na inne konkretne pytanie: czy wszystkie problemy UE może rozwiązać jeden wspólny rynek, czy też „niezbędnym dopełnieniem takiego rynku nie powinna być znacznie dalej idąca integracja polityczna”.
– To pytanie: ile rządów Europy w każdym z naszych krajów staje się pytaniem palącym. Dlatego ten spór widoczny jest na każdym poziomie, w każdym z krajów Europy. To spór między federalistami a suwerenistami – zaznaczył Tusk.
Kolejnym – zdaniem premiera – dylematem jest jak rozwijać projekt europejski.
– Czy powinniśmy postępować jak dotychczas, krok po kroku, ostrożnie, powoli, tworząc instytucje i mechanizmy współdziałania, które otwierają nowe etapy integracji, czyli iść drogą wytyczoną przez Monneta, czy też powinniśmy dokonać wielkiego skoku, bowiem silne unie polityczne powstają tylko gwałtownie, na zasadzie „wielkiego wybuchu”, w okresach skrajnego kryzysu – podkreślił.
Szefowie parlamentów krajów UE, którzy debatowali w Warszawie, porozumieli się co do formuły międzyparlamentarnej konferencji, która ma kontrolować unijne polityki: zagraniczną i bezpieczeństwa oraz bezpieczeństwa i obrony. Na piątkowym posiedzeniu rozmawiano również o kryzy.sie jedności europejskiej
<>
Czy istnieje tajna organizacja chcąca zdobyć władzę nad światem?
“Anioły i demony - prawda czy fikcja“
Film Pata MacNee
http://www.youtube.com/watch?v=-eiLdlolOes&feature=related
Patrick Macnee - powiązania Iluminatów od zamierzchłej historii mordercze bractwo asasynów ( haszaszynów ),Templariusze] do współczesnej infiltracji w Rosji (KGB, GRU) i Watykanie ...
<>
"WIELKI PROJEKT" JANUSZA PALIKOTA”
“O czym marzy Palikot ?”
http://www.youtube.com/watch?v=uGpgTVtowkc&feature=player_embedded
Zastnówmy się co mówi Palikot? - Czego on chce? - “Wielki projekt Janusza Palikota” - Czy to tylko jego projekt ? Jeśli nie - kogo jeszcze - i jaki?
<>
“O czym marzy Palikot? - Czy marzy sam?”
http://www.youtube.com/watch?v=-3xh4QOm1oA&feature=player_e
“Bilderberg a sprawa polska”
http://bilderberg.pl/czlonkowie-organizacji/
To kim byli polscy uczestnicy spotkań grupy Bilderberg to wciąż mało zbadany temat.
- Niewiele się mówi o polskich uczestnikach spotkań grupy Bilderberg.
Warto odnotować, że jednym z inicjatorów spotkań był Polak,
Józef Hieronim Retinger, o którym Włodzimierz Kalicki napisał:
Na los Polski wpłynął, wywożąc Sikorskiego z kapitulującej Francji. Na los Europy i sojuszu atlantyckiego – pracując nad organizacją kongresu haskiego i Grupy Bilderberg.
<>
Tusk: Europa nie może stać w miejscu; musimy iść naprzód
“Premier zastanawiał się,"czy powinniśmy postępować jak dotychczas, powoli,tworząc instytucje i mechanizmy współdziałania, które otwierają nowe etapy integracji, czyli iść drogą wytyczoną przezMonneta,czy też powinniśmy dokonać wielkiego skoku, bowiem silne unie polityczne powstają tylko gwałtownie, na zasadzie "wielkiego wybuchu",w okresach skrajnego kryzysu.(...)
"Im ten wielki projekt Europy się nie znudził, warto uwierzyć w sens energii tych, którzy o Europie marzą i warto powiedzieć tym, którzy Europą się znudzili, aby nie przeszkadzali tym, którzy w Europę wierzą"
- powiedział Tusk. Jak dodał, życzy takiej wiary uczestnikom warszawskiego szczytu.”
"UKRYTA WOJNA"
http://niezalezna.pl/27591-ukryta-wojna
(foto. roijaune (sxc.hu))
„Aby uniknąć tego, co silne, trzeba uderzać w to, co słabe”. „Wciągajcie przedstawicieli warstw rządzących przeciwnika w przestępcze przedsięwzięcia”. „Nie szczędźcie obietnic i podarunków, żeby zdobyć wiadomości. Nie żałujcie pieniędzy, bo pieniądz w ten sposób wydany zwróci się stukrotnie”.
To tylko niektóre zasady chińskiego myśliciela Sun Tzu, którego „Sztukę wojny” rosyjskie państwo opanowało do perfekcji. Po co podbijać siłą zbrojną, skoro ten sam cel można osiągnąć, zdobywając portfele i umysły przeciwnika. Od Vancouver po Kijów putinowski reżim stosuje te same metody: korumpowanie polityków, kreowanie i wspieranie przyjaznych partii, szpiegostwo, szantaż energetyczny, przejmowanie strategicznych aktywów gospodarczych, fałszowanie przekazu medialnego itd.
„Partia rosyjska”
Klasycznym przykładem zdobywania wpływów w różnych krajach i wpływania na ich funkcjonowanie jest budowa prorosyjskich obozów. W Europie Środkowej i Wschodniej nie ma choćby jednego państwa, gdzie nie pojawiałyby się ugrupowania i politycy stawiający na Moskwę. Niekoniecznie są to komuniści (Ukraina, Mołdawia, Czechy) czy postkomunistyczna lewica (Niemcy, Polska, Rumunia, Węgry, Bułgaria). Rosja stara się mieć sojuszników także na prawicy, na ogół populistycznej czy skrajnie narodowej. Nawet jeśli takie partie swoich sympatii do Moskwy nie głoszą otwarcie, to prowadzą politykę dla niej korzystną (np. bułgarska Ataka). Szczególnie wygodnym sprzymierzeńcem są populiści. Estońska Keskerakond ma nawet umowę o współpracy z putinowską Jedną Rosją. Jak ona wygląda, pokazuje ostatnia kampania wyborcza, gdy wybuchła afera z finansowaniem Estończyków przez Moskwę za pośrednictwem Cerkwi.
Na Litwie Moskwa realizowała kolejne „projekty”: Kazimiera Prunskiene (TW Szatrija), Rolandas Paksas, Wiktor Uspaskich. W Polsce była Samoobrona, a dziś jest Palikot. Na Słowacji władzę właśnie znów objął SMER rusofila Roberta Fico, kiedyś był Vladimir Mečiar. Zadaniem sojuszników Moskwy ma być, co najmniej, sabotaż prozachodniego kierunku polityki państwa. W takich przypadkach Kreml nie cofa się nawet przed finansowym czy agenturalnym wsparciem, jak np. kolejnych polityków usiłujących obalić ekipę Micheila Saakaszwilego w Gruzji.
Ważnym elementem ekspansji rosyjskiej jest wiązanie ze sobą indywidualnych polityków, urzędników i biznesmenów. Wspieranie ich drogi na szczyty władzy. W ostatnim czasie widać to szczególnie na przykładzie Ukrainy, gdzie ministrem obrony został Rosjanin podejrzewany o związki z GRU, a szefem bezpieki Rosjanin, były kagiebowiec i weteran z Afganistanu. Inne kluczowe stanowiska piastują ludzie, którzy na handlu z Gazpromem zbudowali ogromne majątki: minister finansów Choroszkowski, szef MSZ Hryszczenko, szef administracji prezydenckiej Liowoczkin czy minister energetyki Bojko. Czyż można się dziwić, że ukraiński kontrwywiad oficjalnie zaprzestał interesować się działaniami rosyjskich służb, zerwał współpracę z CIA i zamknął archiwa bezpieki z czasów sowieckich?
Agenci nie tylko wpływu
Poza obszarem b. bloku wschodniego Moskwa też próbuje korumpować polityczne elity. Z niektórymi przywódcami Kreml nawiązał nawet osobiste przyjaźnie (Schroeder, Berlusconi), a przede wszystkim oferuje dobrze płatne i prestiżowe stanowiska. Najbardziej znanym przypadkiem jest Gerhard Schroeder, który jako kanclerz Niemiec zrobił bardzo dużo dla rozszerzenia wpływów rosyjskich w kraju. W nagrodę dostał posadę szefa Komitetu Udziałowców konsorcjum Nord Stream. Potem, w 2009 r., także stanowisko w naftowym BP–TNK. Paavo Lipponen, były premier Finlandii, został zatrudniony przez Nord Stream, żeby reprezentować konsorcjum w rozmowach z władzami fińskimi. Z kolei szefem Rady Administracyjnej gazowego konsorcjum South Stream został b. burmistrz Hamburga, socjaldemokrata Henning Voscherau. Propozycje składano też innym politykom, np. b. premierowi Włoch Romano Prodiemu. Kiedy w 2009 r. Vaclav Klaus składał wizytę w Moskwie, anonimowy rosyjski dyplomata mówił: „To jeden z tych czeskich polityków, którzy stale podkreślają decydującą rolę Armii Czerwonej w wyzwoleniu Europy i Czechosłowacji. Jego poparcie jest ważne dla Rosji”.Prezydent Czech jako pierwszy przywódca Europy wpisał się w moskiewską narrację i obarczył Gruzję winą za konflikt z Rosją. Jak w tym kontekście traktować doniesienia praskich mediów, że rosyjski Łukoil współsponsorował „ekologiczną” książkę Klausa?
O znaczeniu klasycznej agentury pisać nawet nie trzeba, choć widać, jakim balastem jest nierozliczenie komunistycznej przeszłości i kompromaty, jakie w swoich archiwach trzymają spadkobiercy KGB. Pokazało to w ostatnich latach ujęcie w Estonii dwóch rosyjskich szpiegów na newralgicznych dla bezpieczeństwa stanowiskach (NATO ocenia, że działalność Hermana Simma była największą porażką Sojuszu od czasów zimnej wojny). Obaj zaczynali kariery w organach ścigania za czasów sowieckich. Ilu potencjalnych agentów lub sprzymierzeńców Moskwy zasiada w różnych krajach na ważnych stanowiskach, skoro w Bułgarii okazało się nie tak dawno, że 40 proc. dyplomatów ma na koncie współpracę z komunistyczną bezpieką?
Rurociągi i banki zamiast czołgów
Rosja używa często szantażu energetycznego. Najbardziej znanym przykładem były dwie „wojny gazowe” z Ukrainą, choć jeszcze częściej Moskwa sięga po ten środek w relacjach z Białorusią (stopniowo dzięki temu przejmuje strategiczne aktywa jej gospodarki). Monopolista ropociągów Transnieft' dowolnie zmniejsza lub zwiększa ilość ropy przesyłanej do różnych krajów. Ostatnio przydarzyło się to Czechom – tak się składa, że w samym środku kryzysu rządowego i serii afer. W pierwszej dekadzie kwietnia dostawy do czeskich rafinerii spadły aż o 1/3. Z silniejszymi Moskwa rozmawia inaczej. W zamian za dostęp do własnych, nieeksploatowanych i trudno dostępnych złóż (których sama nie byłaby w stanie zagospodarować) Rosjanie dostają nie tylko technologie, ale też wchodzą na rynki zachodnie drogą wymiany aktywów. 16 kwietnia Rosnieft' podpisała umowę z amerykańskim Exxon Mobil. Rosjanie dostali udziały w projektach wydobywczych w Teksasie i Zatoce Meksykańskiej, a Amerykanie – na Morzu Czarnym i Arktyce.
Dla osiągnięcia celu politycznego Rosjanie nakładają także embargo na różne towary (jak w przypadku Gruzji i Mołdawii) lub zamykają swój rynek pod pretekstem przestrzegania przepisów sanitarnych (wobec UE już kilkakrotnie). Korzystając z obecnego kryzysu, Rosjanie, którzy nagromadzili w czasach prosperity mnóstwo petrodolarów, tanio wykupują różne firmy i banki (np. austriackie, poprzez nie przejmując udziały w bankach innych krajów środkowoeuropejskich). Często używa się też argumentu „obrony miejsc pracy” Europejczyków. Tak było z zakupem niemieckiej rafinerii w Schwedt czy kontraktem na zakup francuskich śmigłowcowców Mistral (Sarkozy chwalił się, że ratuje w ten sposób francuskie stocznie).
Walka o rząd dusz
Reżim putinowski fałszuje własny wizerunek na Zachodzie i atakuje przeciwników w mediach. Stąd np. działalność anglojęzycznego kanału telewizyjnego Russia Today. Nadająca od 2005 r. stacja utrzymuje, że dociera do ponad 430 mln ludzi. W kampanię wytykania „zbrodni” Ameryki właśnie zaangażowała uważanego przez wielu na Zachodzie za bohatera i wojownika o wolność słowa, Juliana Assange'a. Zaczął z „wysokiego C” – pierwszym bohaterem jego programu był Hassan Nasrallah, lider sponsorowanego przez Iran terrorystycznego Hezbollahu. Rosyjskie media mają wciąż ogromny wpływ w krajach postsowieckich i Moskwa wykorzystuje to czasem nawet do akcji politycznych (np. przygotowanie puczu przeciwko prezydentowi Kirgistanu Bakijewowi w 2010 r.) Swoją rolę odgrywają też zachodnie media, przejęte przez rosyjskich biznesmenów, jak choćby brytyjskie gazety (m.in. „The Independent”) należące do b. oficera KGB Aleksandra Lebiediewa. W ostatnich latach rosyjski kapitał wchodzi też do zachodnich internetowych mediów i portali społecznościowych.
Macki rosyjskiej ośmiornicy sięgają też innych dziedzin życia społecznego, np. sportu. Gazprom jest sponsorem czołowego niemieckiego klubu piłkarskiego Schalke 04, a rosyjscy oligarchowie władają angielskimi Chelsea i Portsmouth, w USA zaś zespołem NBA New Jersey Nets. Moskwa zdobywa zwolenników też na bardziej elitarnym polu – nauki. Choćby oferując stypendia na uczelniach wyższych (jak Gazprom na Uniwersytecie Warszawskim) lub opłacając naukowców. Co to za „konsultacje”, widać na przykładzie sprzed paru dni. Duńska prokuratura oskarżyła prof. Timo Kivimäkiego z Uniwersytetu Kopenhaskiego o udzielanie pomocy rosyjskim służbom. Kivimäki miał przekazywać w latach 2005–2010 czterem rosyjskim „dyplomatom” informacje o „osobach i kwestiach związanych z aktywnością wywiadowczą”.
Rosja chętnie wykorzystuje politykę historyczną. Np. ciągła kampania oskarżania Łotwy i Estonii o pielęgnowanie tradycji „faszystowskich” (chodzi o ocenę bałtyckich formacji Waffen SS) służy psuciu ich wizerunku w zachodniej opinii publicznej. Jednocześnie Moskwa stara się narzucić własną wizję historii (np. prace rosyjskich i niemieckich historyków nad wspólnym szkolnym podręcznikiem). Putinowska machina nie zarzuciła sowieckiej metody rozbijania zachodnich społeczeństw od środka. Kiedyś było to wspieranie tzw. ruchów pokojowych, dziś ekologów i lobby antyłupkowego (skutecznie zadziałało to np. w Bułgarii). Kiedy zaś trzeba zamknąć usta „zielonym”, Rosjanie po prostu ich kupują. Tak było z niemieckimi organizacjami protestującymi przeciwko Nord Stream. Skończyło się na tym, że Nord Stream wyłożył pieniądze i założył z nimi... Fundację Ochrony Przyrody Niemieckiego Bałtyku
Komentarze
Pokaż komentarze