Masowe wręcz rozdawnictwo orderów i tytułów nad Wisłą potomkom OUN i UPA wyszło głośno i publicznie dopiero teraz. Odsyłanie najwyższych odznaczeń przezbyłych prezydentów Ukrainy i ich giermków na znak solidarności z Zelenskym to wypadkowa jawnie antypolskiej polityki rządów Tuska. Zeszłotygodniowe spotkanie premiera z Zelenskym, którego nie udało się okryć tajemnicą na 300 procent w treści dotyczyło właśnie tej akcji i wspólnej koordynacji działań wymierzonych w Pałac Prezydencki. Panowie się dobrali, bo obaj nie grzeszą lojalnością no i zgodnie uprawiają politykę piarową oraz krótkoterminową. Ukraina wizualnie, mentalnie i roszczeniowo wygląda w czasach konfliktu z Moskwą tak samo, jak w pokoju. Umówmy się jednak, że CIAMAJDAN jest tam pożywieniem narodu, pod szyldem którego kryje się faszyzujące skorumpowane państwo o militarystycznych zapędach za cudze pieniądze. Większość tego jednostronnie skanalizowanego wsparcia dzielą gangsterzy u władzy między siebie, bezpośrednio związani ze starymi służbami. Dziś pucz wojskowych jest tam niepotrzebny, bo układ Zelenskego z oligarchami się rozpadł po skandalach z łapówkami. Jeśli otoczenie prezydenta Ukrainy wymieniono na mundurowych, to właśnie oni stoją za ujawnianiem wielkoskalowej korupcji z pominięciem prezydenta. Zelenskego zadaniem jest ugnoić się do reszty pomysłami owych owych doradców, którymi kieruje generał aktualnie w mundurze ambasadora w Londynie.
Krótkowzroczność Tuska i Sikorskiego, a także ślepa wiara koalicjantów w ich geniusz oraz obiecane frukty zmian dotychczasowej równowagi na arenie jak zawsze nie zauważyły. Wczoraj MSZ Niemiec na histeryczne rządanie Radosława o dopuszczenie do stołu rozmów nad przyszłością Ukrainy, jako najbliższego sąsiada Kijowa i naszego sojusznika odpowiedział, że nie czas i za wcześnie. Na mój nos w Berlinie już dawno powtórzyli Jałtę z Teheranem, więc Putin specjalnie się ie napina. Ukraina może mieć zapędy mocarstwowe z funkcją lidera w Europie Środkowo-Wschodniej, ale nic z tego. Tak samo jak Polska historycznie uprawia ten sam styl samozagłady i zakompleksiałej marginalizacji. Różnica między nami polega tylko na tym, że Polska to miękisze w agresji między sobą jak zawsze. A Ukrainiec to taki, jak mawia nasza babcia, że wiesz kiedy od niego w mordę dostaniesz. Pięść jednak solidarnie trzymają śmiejąc się nam prosto w oczy i zawłaszczając tożsamość. Polacy wolą zwyczajowo bronić ojcowizny na obczyźnie lżąc prezydenta Nawrockiego za jedyną oczywistą decyzję. Z neoliberalej narracji wyłamał się Leszek Miller wyręczając prawicową logikę. Skoro ukraiński klan władzy odsyła polskie odznaczenia, to niech oddadzą czołgi i migi, które dostali. Komunistyczny ekspremier musi wkurzać kolegę Aleksandra Kwaśniewskiego, który z resztą byłych prezydentów wciskał się orderami w pośladki Ukraińców. Do lewicy chyba dociera, że Zelensky jest skończony i tylko czyści przedproże dla następcy po wyborach. Do Polaków świadomość korzeni niechęci do uchodźców ze wschodu zaciągających mieszanym językiem rosyjskim już po pierwszych tygodniach wojny zaczęła docierać. Agresywna wścibskość, nieróbstwo, nieskrywana pogarda, kombinatorstwo i szydercze twierdzenia, że na dnieprowski front trzeba wysyłać Polaków i polskiego prezydenta dokłada się do degeneracji rynku pracy i socjale, narastające ubożenie rodaków pozbawianych zarobku w sektorach gospodarki, które w cywilizowanej Europie są z klucza chronione dla swoich. Cwaniactwo i bezczelność niezauważane przez rodzimych przedsiębiorców dla chwilowego zysku już się mści, poczynając od wzajemnych między Polakami a Ukraińcami relacji. Rozdawnictwo zaowocowało katastrofą ekonomiczną państwa, a 5 mln uchodźców za chwilę dostanie od Donalda prawa wyborcze. I wzmocnią szeregi neoliberałów na chwilę. Docelowo stawiam na uliczne zamieszki i zemstę za wołyńską historię. Sami wpuściliśmy ich do swoich domów i łatwo od Ukrainy się nie uwolnimy. Tak to jest z zaklinanym wbrew realiom sojusznikiem.
Komentarze
Pokaż komentarze (9)