Zdziczenie

Wczoraj wiadomości głównonurtowych mediów obiegł filmik, na którym oglądamy, jak kilka nastolatek z Legnicy kopie w tyłek pijanego menela. Ponoć im się naprzykrzał, jak same sprawczynie twierdzą, ale tego na filmie nie widać. Z komentarzy dyżurnych copywriterów, zwanych dla niepoznaki dziennikarzami, dowiadujemy się, że pobicie było brutalne. Tego na filmie też nie widać, bo niby od kiedy to kopniak w siedzenie jest przykładem brutalności?

To co obserwujemy jest w moim przekonaniu efektem ogólnego zdziczenia.  Po pierwsze, sprawczynie dokonały czegoś, czego zwyczajnie pannom nie przystoi. Jeżeli menel się im naprzykrzał, to w niezdziczałym społeczeństwie znajduje się kawaler, który staje w ich obronie. Po drugie, jeżeli już panny zabrały się do rękoczynów i przedobrzyły, to powinien w niezdziczałym społeczeństwie znaleźć się wśród gapiów ktoś, kto rozdzieli strony, nim ofiara zazna poważnej krzywdy. Po trzecie, zdarzenie choć niewątpliwie przykre, nie jest jak dla mnie powodem do postępowania karnego, chyba że pokrzywdzony sam się będzie o takie postępowanie dopraszał. Jak wiemy, nie dopraszał się, bo jeszcze trzeźwieje i jak na razie nic nie pamięta.

Gdy dochodzi do aktu zdziczenia w niezdziczałym społeczeństwie, sprawa jest na miejscu rozwiązywana dzięki autorytetowi ludzi kulturalnych. Jest to proste, zapobiega powstaniu większych szkód i nie wymaga interwencji policji. W społeczeństwie zdziczałym autorytet ludzi kulturalnych nie funkcjonuje. Zamiast tego akty zdziczenia są ścigane przez zdziczałą policję, która ma gdzieś bezpieczeństwo w dzielnicy, ale jak coś wycieknie do mediów i Youtube'a to się zająć trzeba, bo taka robota. Zdziczałe sądy skazują winnych dzikusów na pobyt w więzieniu lub poprawczaku, aby tam mogli się uczyć kultury od podobnych sobie. Zdziczałe media mają temat i cieszą się jak świetnie udaje się im realizować społeczną misję.