Polowanie na IV RP

Kiedy stado lwów lub wataha wilków rusza na łowy to trudno nie kryć podziwu nad organizacją, profesjonalizmem i niezwykle zgodnym i skoordynowanym działaniem. Role są podzielone starannie. Jedne zwierzęta metodycznie biegną za ofiarą ściśle ustalonym tempem. Inne pilnują flanek tak, aby ofiara nie mogła za pomocą nagłego zwrotu pierzchnąć w pobliskie zarośla lub dołączyć do stada. Jeszcze inne są jak gdyby w odwodzie czekając na sam finał i zadanie śmiertelnego ciosu. Cała ta skomplikowana akcja trwa dość długo. Chwilami jest to widok nieco nużący. Ot, taka cierpliwa pogoń w oczekiwaniu na pierwsze sygnały zmęczenia. Emocje wzrastają chwilami w momentach, kiedy czołowi harcownicy zbliżają się bezpośrednio do ofiary kąsając ją wydawałoby się niegroźnie. Przypomina to pikadorów, którzy podczas korridy ranią byka tylko po to, aby ułatwić torreadorowi efektowny finał. Jednak w miarę przybywania tych z pozoru drobnych obrażeń, gonione zwierzę wykrwawia się coraz bardziej i z minuty na minutę słabnie. Kiedy już widać wyraźnie, że ofiara zwalnia i zaczyna się potykać, następują pierwsze próby podcięcia nóg i spowodowania efektownej wywrotki. Zdesperowane zwierzę potrafi wtedy wierzgając tylnymi kończynami złamać szczękę, wybić oko lub nawet zabić agresora.

Końcówka całej operacji jest bardzo makabryczna. Powalone zwierzę dusi się pod naporem uzębionej potężnie szczęki najsilniejszego uczestnika tej pogoni.

I wtedy następuje coś, co zaskakuje i burzy cały ten obraz profesjonalnej, zgodnej i precyzyjnie przygotowanej akcji.

Pryska to, co łączyło stado agresorów i doprowadziło do szczęśliwego finału. Jeszcze duszone zwierzę nie wydało ostatniego tchnienia, a już bardziej niecierpliwi rozszarpują ciepłe i miękkie podbrzusze. Silniejsi odganiają słabszych. Wywiązują się krwawe pojedynki. Posila się kilka najsilniejszych osobników. Innym pozostają zaledwie ochłapy.