Szanujmy się, ale wzajemnie

 

 

 

W tegoroczne święto „chanuki” zapłonęła na placu defilad menora.

Świece na niej zapalił również prezydent Kaczyński.

W Sejmie RP wicemarszałek Kalinowski również uczcił żydowskie święto zapalając na menorze świeczki.

To taki piękny gest mówiący o wielowiekowej tradycji polskiej tolerancji.

 

W nasze chrześcijańskie świętowanie na zasadzie wzajemności również często włącza się środowisko Gazety Wyborczej.

Z wielką wrażliwością, gdy zbliża się kolejne Boże Narodzenie czy Wielkanoc zostajemy informowani, że oto na przykład umiłowanym uczniem Jezusa był Judasz, a jego rzekomo niedawno odkryta ewangelia to prawda objawiona.

Informowani jesteśmy, że Chrystus nie zmartwychwstał skoro izraelscy archeolodzy odnaleźli jego grób, a w jego sąsiedztwie grób jego żony Marii Magdaleny.

„Fakt”, że Maria Magdalena była żoną Jezusa i mieli z sobą syna pojawiał się systematycznie przed kolejnymi świętami.

 

Były też protesty do samego Watykanu z powodu antysemickiej drogi krzyżowej w Kalwarii Zebrzydowskiej i apele o zakaz wykonywania pieśni „Ludu mój ludu”, śpiewanej od sześciu wieków przez naszych przodków.

W tym roku przed Bożym Narodzeniem krakowskie „jasełki” skrytykował jako antysemickie Pan Eli Barbur, wpisując się tym samym w ten ciąg wzajemnej wrażliwości i tolerancji.

 

Lustrowanie religijnych treści i ludowych zwyczajów nie przyszłoby mi nigdy do głowy.

Są jednak tacy, którzy czynić to lubią i nieźle potrafią.

 

Ktoś złośliwy mógłby na przykład zastanowić się nad żydowskim świętem Purim.

Czy to przyzwoite czcić i dziękować Bogu za to, że w wyniku dworsko-łóżkowej intrygi Estery i Mordechaja doprowadzono do krwawego pogromu, który pochłonął 75000 ofiar?

 

Jak można cieszyć się i tańcować z okazji wymordowania tylu ludzi i jeść trójkątne bułeczki mające symbolizować uszy powieszonego Hamana?

Czy to bardziej estetyczne niż nasze jasełki?

Cóż, nic mi do tego. Nie moje święto, nie moja religia.

Liczę jednak na wzajemność.