Pytania

 

MON - Zdrojewski czy Sikorski?

Służby - Graś czy Biernacki?

MSWiA – Schetyna czy Biernacki?

MSZ - Saryusz-Wolski, Komorowski czy Sikorski?

Ministerstwo Sprawiedliwości – Pitera, Rzepliński, Zoll?

 

Tak wyglądały dziennikarskie spekulacje po wygranych przez PO wyborach.

Dlaczego wielu członków słynnego „gabinetu cieni PO” nie utrzymało swoich wirtualnych stanowisk?

 

Dlaczego natomiast, ci którzy budzili największe kontrowersje - jak „główna macherka” Ewa Kopacz i Mirosław Drzewiecki, który jak krążą słuchy „nieźle potrafi kręcić lody” obsadzili te stołki, które dla nich przewidziano?

 

Skąd te dymisje? Skąd ten wysyp kłopotów rodzinnych i zdrowotnych?

Czy istnieje w PO silna grupa niezadowolonych?

 

Czy prawdą jest, że Tusk jako beneficjent niebywałego medialnego sponsoringu jest tylko figurantem, który na obsadę wielu resortów nie miał żadnego wpływu?

 

Skąd tak wielka aktywność podczas tworzenia rządu Andrzeja Olechowskiego ps „Must” i jego oficera prowadzącego Gromosława Czempińskiego?

 

Czy narasta rozczarowanie i niezadowolenie wśród wielu członków PO, że resorty siłowe i resort sprawiedliwości z nawiązującym do dorobku Jaskierni Ćwiąkalskim na czele zostały obsadzone przez „wielki biznes” i dawne służby?

 

Jak szybko wyborcy zorientują się w tym całym „czary-mary”?

 

To musi niestety trochę potrwać. Dziennikarze śledczy po dwóch latach ciężkiej orki odpoczywają. Dociekliwość pozostałych gdzieś się ulotniła.

Zostaliśmy sami, zagubieni w gąszczu zaklęć o miłości i zaufaniu.

Jedyne co się wyraźnie wyłania po tych pięćdziesięciu dniach rządów Tuska to wielkie miłosierdzie nie znające litości.