Rocznica

 

Więzienie Warszawa-Mokotów przy ul. Rakowieckiej, 24 luty 1953 godzina 15.25.

 

Właśnie tego dnia i o tej godzinie został wykonany wyrok przez powieszenie na generale Auguście Emilu Fieldorfie „Nilu”, szefie Kedywu Armii Krajowej, byłym legioniście, bohaterze narodowym.

Tego samego dnia w godzinach przedpołudniowych Marysia Fieldorf, córka generała odwiedza po raz kolejny prokuraturę, aby dowiedzieć się o stan zdrowia swojego ojca.

 

W wolnej Polsce Pani Maria Fieldorf-Czerska podobnie jak przed laty wydeptuje od kilkunastu lat ścieżki miedzy prokuraturami i sądami

.

Naiwna uwierzyła, że skoro jest zbrodnia, żyje większość oprawców , to III RP wymierzy zbrodniarzom zasłużoną karę.

Dzisiaj zgorzkniała i zawiedziona tą nowa Polską już wie, że nie dane będzie jej dożyć tej chwili.

Niemal od początku córce bohatera towarzyszy dziennikarka TVP Alina Czerniakowska dokumentując walenie głową w mur zdesperowanej kobiety.

Wnioski z tej całej sytuacji , jakie wyciągnęła Pani Maria Fieldorf-Czerska są na tyle niepoprawne politycznie, że można je było usłyszeć w telewizji publicznej któregoś dnia około pierwszej po północy. Tego samego dnia w godzinach największej oglądalności trwał recital Tomasza Grossa.

Do jakich przemyśleń doszła córka generała?

 

- Mówię publicznie, że gdyby mój ojciec był Żydem i zamordowaliby go Polacy, to na pewno by ich znaleźli, osądzili i skazali. Mord sądowy na moim ojcu od początku, od wydania nakazu aresztowania przez Wolińską, do wykonaniu wyroku, przy którym asystował jako prokurator Gatner, dokonany był przez osoby pochodzenia żydowskiego.

 

Bardzo łatwo jakiś polski autor mógłby wyprodukować dzieło o przesłaniu podobnym do „Strachu” Grossa. Na podstawie żydowskich zbrodni na polskich bohaterach narodowych powstać by mogła praca o wyssanym z krwią matek żydowskim antypolonizmie, epatując sadyzmem i zezwierzęceniem.

Problem w tym, że dzieło to uznane by zostało jako antysemickie, a prokuratura na nieskończoną ilość zawiadomień o popełnieniu przestępstwa wszczęła by energiczne śledztwo. Autor zostałby powszechnie potępiony i odesłany w nicość. Resztę życia spędziłby w prokuraturach i na sądowych salach niepodległej III RP, okryty hańbą.

 

    Maria Dąbrowska „Dzienniki” 17 czerwca 1947 roku.

"UB, sądownictwo są całkowicie w ręku Żydów. W ciągu tych przeszło dwu lat ani jeden Żyd nie miał procesu politycznego. Żydzi osądzają i na kaźń wydają Polaków".

Wiktor Lebiediew, ambasador ZSRR w Polsce , 1949 r.

 

„w MBP poczynając od wiceministrów, poprzez dyrektorów departamentów, nie ma ani jednego Polaka, wszyscy są Żydami".

 

Ale o tym można skrobnąć tylko na jakimś blogu i to pod warunkiem, że admin zlituje się i zamieści.