Śmietnik medialny

Do napisania tej notki natchnął mnie dzisiejszy tekst w portalu dziennik.pl. I pewnie byłby to za słaby impuls, gdyby nie wczorajsza wypocina Cezarego Michalskiego, również w tymże portalu. O "dziele" pana Cezarego napisano już sporo i słusznie, a jego macierzysta redakcja wywaliła tekst i myśl mu przyświecającą na śmietnik, ale dziś oto kolejny kwiatek. Przykład śmieciowej informacji jest tutaj. Dwa bzdurne teksty o niczym w tak krótkim czasie, to naprawdę spory wyczyn. Nawet jak na dziennik.pl.

Nie wiem, czym kierują się pismienni w tym portalu tłukąc z częstotliwością i gorliwoscia godna lepszej sprawy, tyle tekstów o przeuroczej parze kochanków z miasta Londyn. Wszystko już o nich powiedziano, wszyscy zdążyli się usmiać. A w dzisiejszym tekście i newsa i polotu brak. Zatem po co?

Pytanie pozostawiam bez odpowiedzi, jesli ktoś ją zna, proszę napisać. Za to wdzięczny jestem losowi, że rzucił moje oczy na to arcydzieło sztuki medialnej, bo oto odnalazłem właściwą formułę dla mojego bloga. Jestem mianowicie blogerem po przejściach. Niedyś pisywałem w S24, potem na własna rękę prowadziłem niezależnego bloga pod własnym nazwiskiem. Ale cóż, blog się komuś nie spodobał i... A że blogerem jestem z potrzeby serca, to i pisać jednak chcę i potrzebuję. Warto wszak wiedzieć po co i z jakiego powodu się pisze. Śmieci, jakie każdego dnia znajdujemy w mediach to doskonała pożywka dla blogera. Obiecuję zatem w miarę czasu i możliwości wynajdywać podobne jak ten dzisiejszy - dziennikowy, kwiatki i komentować je subiektywnie. Media osiągnęły dno, dlaczego zatem na tym śmietnisku jakim się stały, nie poszukać jakichś surowców do wtórnego przetworzenia?