Polityczny Alienation Syndrome

Zanim wątek główny - małe wprowadzenie.

Termin Alienation Syndrome pochodzi od skrótu - Parental Alienation Syndrome.

Amerykański psychiatra dziecięcy i sądowy dr Richard Gardner obserwując mimowolne uczestnictwo dzieci w konfliktach okołorozwodowych stworzył koncepcję PAS (syndromu odosobnienia od jednego z rodziców).

Opisał zaburzenie występujące u dziecka, które w trakcie trwania konfliktu, zaangażowane jest w deprecjonowanie i krytykowanie jednego z rodziców, przy czym tego typu oczernianie jest nieuzasadnione i/lub przesadzone.

Dlaczego dziecko angażuje się w mechanizmy PAS?

W przypadku rozpadu rodziny dziecko przeżywa silne uczucie zagubienia, lęku i zagrożenia. Często doznaje poczucia winy z powodu utraty któregoś z rodziców – obawia się, że jego zachowanie doprowadziło do konfliktu miedzy rodzicami a w konsekwencji do odejścia jednego z nich.

Dziecko obawia się utraty drugiego rodzica. Lęk jest tym większy, im młodsze jest dziecko. Jeśli zostaje uwikłane w konflikt okołorozwodowy zaczyna dążyć do spełnienia oczekiwań rodzica, z którym zostało właśnie po to, aby go też nie stracić.

Konsekwencje PAS

PAS może mieć różne nasilenie. W zaawansowanym PAS dziecko przeżywa cierpienie, które może przejawiać się w występowaniu lęków, problemów neurotycznych, objawów somatycznych (np. ból brzucha, ból głowy, astma, problemy z przemianą materii, trudności z zasypianiem) lub zaburzeń zachowania (np. nadpobudliwość, zachowania agresywne).

Dziecko ma także zazwyczaj nadszarpnięte poczucie własnej wartości, nie dowierza swoim odczuciom i spostrzeżeniom. Łatwo przejmuje sądy i emocje rodzica, pod którego opieka pozostaje. W drastycznych przypadkach pozytywny do tej pory związek emocjonalny z wyeliminowanym rodzicem może ulec całkowitemu zniszczeniu. W skrajnym przypadku dziecko odczuwa fanatyczną wręcz nienawiść do odrzuconego rodzica.

Psychologiczne skutki PAS

Dziecko związane jest emocjonalnie z obojgiem rodziców. W obliczu stosowania wobec dziecka mechanizmów wywołujących PAS, z czasem pozytywne wspomnienia związane z odrzuconym rodzicem ulegają zniszczeniu. Dziecku pozostaje niezaspokojona potrzeba miłości ze strony utraconego rodzica. Zdarza się, że dziecko w późniejszym wieku stara się odnowić utracone relacje, jednak często rodzic odrzucony już tego nie chce lub nie potrafi. Niektóre z dzieci ostatecznie zwracają się przeciwko rodzicowi – sprawcy PAS.

Długofalowe skutki PAS mogą doprowadzić w późniejszym wieku  do trudności w nawiązywaniu bliskich relacji z innymi lub intymnych związków. Mogą pojawić się problemy tożsamościowe lub rozwinąć choroby psychiatryczne (borderline, depresja, stany lękowe, zaburzenia seksualne, nałogi i fobie). /za: Monika Dreger/.

Bazowa definicja syndromu PAS - zakłada manipulowanie dzieckiem przez jedną ze stron.

Pamiętajac o tym, że dorośli to dzieci tylko nadęte latami - można dokonać swobodnej przymiarki - nie na poziomie rodziny, ale relacji: wyborca - partia.

Nie żyjemy w świecie idealnym, polityka już najmniej pretenduje do Miss Ideału - ale jej obecność jest oczywista w naszym życiu. Jedni bardziej się nią przejmują, inni mniej.

Alienation Syndrome może rozgrywać się w samym klubie politycznym, jak i na linii - wyborca i ulubiona partia.

Obecnie hasło rozwód najczęściej konotuje się z PiS-em.

To wciąż żywy rozłam, wczoraj informacje o kolejnych członkach żegnajacych się z macierzystą partią.

Pytani o powody - nie wskazywali zewnętrznych przyczyn, ale niemożliwość współpracy  między członkami partii. Imiennie wskazywali najbardziej winnych w tej kwestii.

Niby ten wieloosobowy rozwód dotyczy przynależnych, ale Alienation Syndrome wydaje się bardziej dotyczyć wyborców PiSu.

Nerwicowo reagują na oponentów, szukają winnych wszędzie - ale nie w rodzinie PISu.

Dziwnie zapadły mi w pamieci słowa Pawła  Poncyljusza, że po przebytej operacji -  pół roku ubiegał się o spotkanie z liderem swej partii. Jego starania nigdy nie przyniosły skutku. Odszedł - też z innych powodów.

O tym samym mówili inni członkowie.

Nie chodzi o to, że kierownictwo ma być otwarte dla członków non-stop,  na każde zawołanie - ale pół roku???

Nikt nie lubi być ignorowany, izolowany i lekceważony.

Członkowie, którzy wczoraj w sporej liczbie oznamili swe odejście - analogiczny zarzut - zero współpracy wewnętrznej, dialogu, omawiania problemów i strategii.

PiS nie potrzebuje wroga, oponenta - sami fundują sobie gorsze traktowanie w swej rodzinie niż kontakty z posłami innych frakcji.

W pozapolitycznych relacjach -  jeśli jeden czlowiek lekceważy drugiego - chleba z takiej mąki nigdy nie będzie.

No i na scenie politycznej też trudno mówić o wyborczym bochenku PiSu.

W bardzo trudnej sytuacji są wyborcy PiSu - gdzie karmieni jedynie porażkami prawie w każdej strefie działalności partii - chcą być jej wierni, chcą wspierać, walczyć o dobre imię.

Zdrajcami nazywają tych, którzy odchodzą z partii - ale bez analizy - dlaczego ten eksodus.

Tych "zdrajców" przybywa w tempie niesamowitym.

Czy to nie jest jakaś podpowiedź - że partia nie daje żadnych szans pracy, działania, progresu?

Najważniejsza jest Polska - ale Polska to jej naród, to człowiek. Jeśli lekceważy się członków własnej rodziny, mnoży niejasne oskarżenia - to naprawdę trudno uwierzyć, że naród - choćby wyborcy PiSu -  liczą się.

Wielu sympatyków PiS-u już wyraziło poparcie dla tych, co już poza partią.

Inni są jej zagorzałymi wrogami.

I gdy czyta się wpisy, komentarze - tej drugiej grupy - wyraźnie widzi się Alienation Syndrome.

Gorycz, agresja, całe katalogi winnych danej sytuacji - z Dulskiej przykazeniem, że brudy to tylko w 4 ścianach.

Tylo, że brudy wypłynęły niagarą już dawno poza domostwo - też poprzez rosnacą liczbę "rozwiedzionych".

A dzieje się tak bo...

Dziecko ma także zazwyczaj nadszarpnięte poczucie własnej wartości, nie dowierza swoim odczuciom i spostrzeżeniom. Łatwo przejmuje sądy i emocje rodzica, pod którego opieka pozostaje...