tak

 

Powiedziałem : „ Życie ma smak jedynie da szaleńców”.

Mówią : „ Oszalałeś przez Tego , kogo kochasz”

Yafi'i „Raud al rayahin”

( u Emile Ajar)

 

Wyszli z ciemności by po chwili w ciemność wrócić. To światło latarni oświetlało twarze przechodniów by za moment znów oddać je mroku.Jeszcze chwila i  skręcą w polną drogę prowadzącą do domu .

Zostanie tylko śnieg.Sonatina skrzypiąca do melodii kroków.

-Ślady moich stóp to zapis nutowy moich ścieżek.Problem w tym, że chyba znam je aż nazbyt dobrze

-rozmyślała wracająca z pasterki mama Luli:Ścieżka nr jeden to ścieżka mego domu

dwa-pracy.

W tej całej plątaninie ścieżkę trzydzieści cztery będą miały święta , trzydzieści pięć-taka jak ta pasterka-roześmiała się ubawiona.

Kiedy wszystko stało się absolutnie znane i absolutnie przewidywalne?

I kiedy pewność jest pewnością?

Mam jeszcze marzenia, jedak stały się figurkami z kamienia o przeróżnych kształtach.

Są bo są. Bo pamiętają mnie-dziewczynkę. Może dlatego tak lubię obserwować Lulę .Jest taka niezwykła!

W dzieciach odbija się to co boskie. Lula jest dzieckiem, które tworzy swoje cuda.Emanujące życiem. Wibrujące.

Mawia się, że narodziny dziecka są śmiercią rodziców. Nieprawda.Dzień w dzień rodzę się na nowo wraz z moją córeczką.

Wdzięczność za ten dar przychodzi  szczególnie w Święta Bożego Narodzenia.

Chrystus miał zbawić świat.

Ona zbawia mnie- Codziennie.

Mama Luli przyśpieszyła by dogonić resztę- wciąż pozostawała w tyle:

-Jutro znów posłucham jej historii o wilku.

 

 

 

 

25.XII.2014