5 obserwujących
237 notek
39k odsłon
  103   0

Humanizacja demokracji

Albo zdążymy wykorzystać nowoczesne technologie dla usprawnienia demokracji albo sternicy globalnych korporacji wprowadzą nam strategię globalnej depopulacji.


Quo vadis homine.

W przedstawionych przez prof. Andrzeja Nowaka próbach zaprzeczenia ograniczeniom naszej natury [1], zestawia on diabelskie kuszenie Ewy osiągnięciem boskiej nieśmiertelności ze współczesnymi ideologiami trans-humanizmu i post-humanizmu . Z jednej strony mamy zapowiedź początku epoki tras-humanistycznej szczęśliwości, z drugiej strony mamy zapowiedź końca epoki post-humanistycznego homocentryzmu.

A wszystko pod batutą sterników globalnych korporacji technologicznych. Tworzących poprzez medialne splatanie obu ideologii, fundament publicznego przyzwolenia dla politycznych programów segmentacji, segregacji i eutanazji.

Faktyczne wsparcie samozwańczych kreatorów hierarchicznego porządku świata dla liderów ruchów społecznych żądających od wspólnot politycznych nadawania nadzwyczajnych uprawnień wyemancypowanym przez siebie mniejszościom społecznym, wyraża się nie tylko deflorowaniem pojęcia „humanizm”. Głębiej jest odrzucenie znaczenia woli większości, jako jedynej sprawiedliwej metody wartościowania wspólnego dobra w cywilizacji łacińskiej.

Uważam, że pomimo tej próby zniszczenia języka, dla ułatwienia owocowania kardynalnych wartości w cyfrowo poszerzonej kulturze, warto odkreślać kierunek modernizacji ustroju życia publicznego respektujący wolność i równość, terminem humanizacja demokracji. Gdzie przez humanizację rozumiem zrównoważony rozwój wszystkiego co ułatwia człowiekowi solidarne relacje z drugim człowiekiem.


Demokracja po Gutenbergu.

Pierwszy raz o procesie cyfrowej humanizacji demokracji pisałem dwa lata temu [2], wskazując go jako warunek korzystania z samorządowego arbitrażu dla stosowania zasady pomocniczości. Rok temu wskazałem na społeczną wiarygodność głosowania jako efekt procesu cyfrowej humanizacji demokracji [3].

W takiej właśnie kolejności, opacznej dla logiki efektywności zmian ustrojowych. Sądzę, że dopiero społeczne przymuszenie rządzących do poszerzenia stanowiących uprawnień rządzonych, odpowiednio do rozwoju horyzontalnej komunikacji, przymusi elity polityczne do usprawnienia procedur demokratycznego głosowania.

To zrozumiałe, że rządzący i wspierające ich interesy elity finansowe, akademickie i medialne nie chcą rezygnować z korzyści uzyskiwanych osobiście dzięki wertykalnych relacjom politycznym. Dlatego uważam, że dopiero uzyskanie dobrych przykładów w zastosowaniu mechanizmów samorządowego arbitrażu, co najłatwiej można ukonkretnić rozwiązaniami kolizji konfliktów wartości (interesów) w ładzie przestrzeni (krajobrazu), będzie mogła doprowadzić do strategicznych przesądzeń o modernizacji infrastruktury obywatelskiego stanowienia.

image

Rys. 1. Prognoza wykorzystania cyfrowych technologii dla humanizacji demokracji. Opracowanie własne Andrzej Madej.

Dlatego na rysunku 1 przedstawiam uformowanie ustroju demokratycznego wartościowania ładu przestrzeni, jako przedostatni (piąty) krok w procesie humanizacji demokracji, tuż przed wprowadzeniem Systemu wiarygodnego głosowania. Krok, który ze względu na powszechne poczucie znaczenia ładu przestrzennego dla pamięci i tożsamości, powinien angażować wielu obywateli do samorządowego stanowienia równowagi rozwoju.

Za pierwszy krok w procesie modernizacji demokracji uznaję wprowadzenie przed dziesięciu laty instytucji budżetów obywatelskich i petycji obywatelskich. Sądzę że konkretne zamierzenia przedstawiane w tych póki co skromnych dobrych praktykach, mogą stanowić zaczyn dla zakładania Społecznych repozytoriów informacji, jako drugiego kroku tego procesu [4].

Przewiduję, że wywołane przez praktykę repozytowania informacji dotyczących przestrzeni praktyczne potrzeby kompetencji urbanistycznych, wywołają krok trzeci solidarnego rozwoju kompetencji urbanistycznych. Jak, gdzie i kiedy, życie pokaże.


Kultura pamięci dla rozwoju.

Prowadzenie przez samorząd gminny aktywnej polityki przestrzennej jako odpowiedzialności za realizację zasady zrównoważonego rozwoju, dotyczy przede wszystkim doboru programów przemian i rozwoju do walorów i zasobów danej przestrzeni, bez ich umniejszania i degradacji. Wymaga to pogłębionej oceny skutków podejmowanych decyzji dla tej przestrzeni i społecznego uczestnictwa w wartościowaniu jakości i zakresu atutów (czyli walorów i zasobów) danej przestrzeni.

image

Rys. 2. Demokratyczne wartościowanie ładu przestrzeni pomocniczym zastosowaniem zasady zrównoważonego rozwoju. Opracowanie własne Andrzej Madej.

Uważam, że dla spełnienia takich wymogów konieczne jest uznanie demokratycznego wartościowania ładu przestrzeni jako pomocniczej realizacji zasady zrównoważonego rozwoju i modernizacja ustroju gospodarowania przestrzenią poprzez wprowadzenie:

Lubię to! Skomentuj8 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale