Dać świadectwo prawdzie. Polska Droga Krzyżowa A.D. 2011 cz. II

 

A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego.

 

            Matka, zanim doszła pod krzyż, towarzyszyła Synowi przez całe Jego życie. Nie narzucała się jednak swoją obecnością. Pozwoliła Mu dorosnąć, dojrzeć, dokonać samodzielnych wyborów. A docierały do niej bardzo różne opinie o Nim. Jedni nazywali go Mistrzem, Nauczycielem, inni wichrzycielem i buntownikiem. Ona wiedziała, kim był naprawdę, niemniej miała świadomość, że każdy do Niego musi przekonać się sam. Prawdy nie można przecież przekazać jak gotowego pakietu, do prawdy nie można też zmusić ani jej narzucić odgórnym rozporządzeniem. Umiejętność dochodzenia do prawdy jest wyrazem wolności i dojrzałości.

 

Jezu, wzbudź w nas pragnienie prawdy.

 

Stacja V – Szymon z Cyreny pomaga Jezusowi

 

Kiedy Go już wyprowadzili, zatrzymali niejakiego Szymona z Cyreny, który wracał z pola i na niego włożyli krzyż, aby niósł go za Jezusem.

           

            Bezpiecznie jest żyć poza głównym nurtem, spokojnie wieść żywot człowieka niewadzącego nikomu, nie angażować się w politykę, uprawiać ogródek własnej codzienności. Czasem jednak wydarzenia otaczającego świata zmuszają nas, niczym Cyrenejczyka, do aktywności. W pracy, przy rodzinnym stole, w gronie przyjaciół trudno wciąż rozmawiać o niczym, niestety jeszcze trudniej mieć odwagę wypowiedzenia niewygodnych poglądów, przyznania się do własnego zdania na temat aktualnych wydarzeń, a nawet do zaangażowania religijnego.

 

            Jezu, wzmocnij naszą odwagę.

 

Stacja VI – Weronika ociera twarz Jezusa

 

Było tam również wiele niewiast, które przypatrywały się z daleka.

           

            Życzliwość, chęć niesienia pomocy w potrzebie, gotowość służenia – ile znanych kobiet charakteryzuje się poprzez te cechy? Media popularyzują wizerunki modnie ubranych elegantek, które nawet akcje charytatywne traktują jako okazję do zaprezentowania najnowszych kreacji. Szafiarskie blogi biją rekordy popularności, więc jednocześnie stają się sposobem na organizowanie zbiorowej wyobraźni (zwłaszcza, gdy blogerka ma „przypadkowe” powiązania z polityką). Weronika miałaby kłopot z odnalezieniem się wśród kobiet, które  polityka cenią za krawat i kolor oczu, a jego żonę za odpowiedni do figury krój. Nie była dobrze wyhodowaną paprotka, ale człowiekiem czynu i wielkiego serca.

 

            Jezu,  zmieniaj nasze serca.

              

           Stacja VII – Jezus upada po raz drugi

 

A oni zawołali: „Na co nam jeszcze potrzeba świadectwa? Sami przecież słyszeliśmy z ust Jego”.

            Słyszymy, ale nie słuchamy. Z szumu medialnego wydobywamy te informacje, które dają nam gotowy obraz rzeczywistości. Dzięki promowanym autorytetom wiemy, kto jest dobry, a kto zły. Niczym ludzie średniowiecza, cytujemy, ale nie czytujemy. Zasady wiary, polszczyzny, polityki mamy świetnie opanowane, a że wszystkie znamy ze słyszenia… Kto ma czas na czytanie Biblii?! Kto ma czas na słuchanie polityków?! Kto ma czas na poznawanie reguł?! Gotowe prawdy są bardzo wygodne.

 

            Jezu, naucz nas słuchać.

           

            Stacja VIII – Jezus spotyka płaczące niewiasty

„Córki jerozolimskie, nie płaczcie nade Mną; płaczcie raczej nad sobą i nad waszymi dziećmi!”

           

           Zajrzeć w cudze życie i przekonać się, że inni mają gorzej. Dzięki temu można żyć w błogim przeświadczeniu, że we własnym życiu nie trzeba nic zmieniać. Popłakać chwilę nad losem telewizyjnych bohaterów (realnych i fikcyjnych) i na nowo bezrefleksyjnie rzucać się w wir życia. Takie jest faktyczne podłoże naszego zainteresowania innymi ludźmi. Czyż nie dlatego Jezus zwrócił kobietom uwagę, by zamiast wzruszać się Jego losem, zainteresowały się sobą i swoimi rodzinami?

 

            Jezu, pozwól nam postrzegać nasze życie we właściwym wymiarze.