BIAŁE KOŁNIERZYKI, KOLOROWE ŻABOCIKI! cd.

18 lutego

UWAGA CZŁOWIEK! odcinek 18

CZYLI JAK 'NIEZALEŻNY" SĄD PRZECHOWALNIĄ A "NIEZAWIŚLI"SĘDZIOWIE ADWOKATAMI DLA PRZESTĘPCÓW BYLI! cd.

Przyznać jednak uczciwie trzeba, że choć wyroku tego nie można zgłębić rozumem, cechuje go bowiem intelektualny irracjonalizm, to wymóg logiczności w tym przypadku został spełniony, albowiem ten skandaliczny wyrok, jest następstwem skandalicznego postępowania sądowego. Bo tak przecież należy ocenić wydanie wyroku na podstawie dokumentu, który od ponad sześciu lat, znajdował się w aktach sprawy i stanowił niepodważalny dowód przeciwko Fordowi, i powód wniesienia przeciw niemu powództwa. Pisemne uzasadnienie wydanego w dniu 10 maja 2000 r wyroku, które otrzymałem dopiero 17 października 2000 r, jest najlepszym dowodem na to, w jakim celu i w jaki sposób prowadzony był ten proces. Z otrzymanego odpisu wyroku, wynika jasno, że sędzia H. MURAS, wydała wyrok przeciwko podmiotowi, który nie był stroną w tym sześcioletnim procesie. Albowiem nazwa OMC – Motors Investment sp. z o.o. jako „pozwana” pojawiła się w tym procesie, dopiero w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Było to następstwem pisma z dnia 9 maja 2000 r., czyli z dnia poprzedzającego dzień wydania wyroku, w którym pozwany, czyli Ford OMC – Motors Ltd., poinformował sąd o tym, że dotychczasowa nazwa spółki, od stycznia 2000 r., zmieniona została właśnie na OMC – Motors Investment sp. z o.o. Łatwa do sprawdzenia rzeczywistość, jest jednak inna niż ta podana w piśmie Forda. Wbrew temu co napisano w tym piśmie, Ford OMC – Motors Ltd., istnieje nadal i podobnie jak L. OPIELA, założyciel i główny udziałowiec firmy, ma się bardzo dobrze. Jedyną zmianą była zmiana siedziby, z Świętokrzyskiej 16, na ul. Osiedlową 11. Tam właśnie, w budynku wybudowanym za ogromne, nie zawsze w uczciwy sposób zarobione pieniądze, pod wcale niezmienioną nazwą, działa Ford OMC – Motors Ltd. I sloganami „Spróbuj Forda”, i „Jedyna taka okazja”, dalej zachęca naiwnych Polaków, do kupowania jego samochodów. Natomiast z pisemnego uzasadnienia wyroku, dowiedziałem się, że wydany przez sędzię H. MURAS, wyrok nie dotyczy także sprawy, która była przedmiotem sześcioletniego procesu, czyli wywołanego podstępnym oszustwem, paserstwem, fałszowaniem dokumentów, poświadczeniem nieprawdy i innych jeszcze czynów karalnych, ujawnionych w długoletnim procesie. Wydany przez sędzię H. MURAS wyrok jest przeciwko mnie i to w sprawie, „bezprawnego nieoddania samochodu Fordowi, o który się Ford od przeszło sześciu lat bezskutecznie upominał, co potwierdził złożonymi w sądzie dowodami”. A przecież doprowadzenie innej osoby do niekorzystnego rozporządzania własnym lub cudzym mieniem w celu osiągnięci korzyści majątkowych, ma stosowną kwalifikację w kodeksie karnym. Aby uzasadnić ten mający posmak skandalu wyrok, to udowodnione, skierowane przeciwko podstawom ekonomicznym naszego kraju przestępstwa, zasługujące na szczególne potępienie, gdyż popełnione zostały ze względu na uzyskanie nienależnych korzyści majątkowych kosztem uczciwych obywateli i skarbu państwa, sędzia H. MURAS uznała je za działania w dobrej wierze. Także inne stwierdzenia sędzi H. MURAS zawarte w uzasadnieniu wyroku, są również bulwersujące, gdyż są wbrew obowiązującemu prawu oraz sprzeczne z bardzo bogatym orzecznictwem. Przykładem tego jest stwierdzenie sędzi H. MURAS, że „FORD JAKO KOMISANT NIE MIAŁ OBOWIĄZKU SPRAWDZANIA WZIĘTEGO DO SPRZEDAŻY KOMISOWEJ AUTA”. Tymczasem obowiązujące przepisy prawa, nakładają na komisanta obowiązek badania samochodu przyjętego do sprzedaży komisowej. A wyrażona we wpisanej do księgi zasad prawnych uchwała Sądu Najwyższego, nakłada na komisanta obowiązek zbadania i to na poziomie profesjonalnym, każdego przyjmowanego do sprzedaży samochodu pod kątem legalności źródła jego pochodzenia. A poza tym, na jakiej podstawie sędzia MURAS uznała, że auto było przyjęte do sprzedaży komisowej, skoro Ford nie potrafił tego udowodnić odpowiednimi dokumentami? Wyrok ten jest w zupełnym oderwaniu od materialnych dowodów przestępstwa, a nawet wbrew tym dowodom. Wyrok ten nie tylko zaprzecza faktom oczywistym i lekceważy niepodważalne dowody, ale świadczy o braku wrażliwości na sprawiedliwość, immanentną cechę prawdziwych sędziów. cdn.