BIAŁE KOŁNIERZYKI, KOLOROWE ŻABOCIKI! cd.

22 lutego

UWAGA CZŁOWIEK! odcinek 22

CZYLI JAK "NIEZALEŻNY" SĄD PRZECHOWALNIĄ A "NIEZAWIŚLI" SEDZIOWIE ADWOKATAMI DLA PRZESTĘPCÓW BYLI!

 Sędzia H. MURAS tolerowała blisko dwuletnie opóźnienie adw. Z. GINTOWTA w złożeniu pisma procesowego, oraz dwukrotne niestawienie się na rozprawach, nie podejmując żadnych kroków by go zdyscyplinować, i przechodziła do porządku dziennego nad tym, że w świetle zebranych przeze mnie dowodów, wszystkie wyjaśnienia składane przez pozwanych, oraz ich pełnomocników, oraz świadków przez nich powołanych, godziły w obowiązek mówienia prawdy, zgodnie z art. 233 kk. Sędzia H. MURAS wykazywała rażącą bezczynność, błędne poglądy prawne, niewłaściwe gromadzenie materiału dowodowego, nieuwzględnianie wielu ważnych dowodów i lekceważenie ich. Nie można też było moim zdaniem pominąć sprawy podstępnego działania sprzedawcy, który celowo ukrył przede mną wadę samochodu. Chciał bowiem w ten sposób wywołać moje przekonanie o tym, że auto nie ma wady. Była to najważniejsza sprawa, w której sędzia H. MURAS celowo i świadomie zaniechała przeprowadzenia dowodów, w wyniku czego dokonała błędnych ustaleń. Wreszcie umożliwiono mi dostęp do akt sprawy, i wtedy stwierdziłem, że numery poszczególnych kart zostały pozmieniane, a niektóry to na wet kilkakrotnie. Pierwszy tom akt kończył się na 139 stronie, podczas gdy tom drugi zaczynał się na stronie 200. Bardzo ważnym zdarzeniem w tej sprawie jest również dzień 18 stycznia 2001 r. ponieważ w dniu tym sędzia R.B. GÓRECKA otrzymała z rąk pana prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego nominację na urząd sędziego sądu apelacyjnego. Dopiero po tej nominacji sędzi R. Góreckiej, moja apelacja wraz z aktami przekazana została z sądu okręgowego do sądu apelacyjnego. Szóstego lutego 2001 r., otrzymałem z sądu okręgowego odpis apelacji złożonej przez Forda, w której pozwani zarzucają wyrokowi wydanemu przez sędzię H. MURAS, sprzeczności ustaleń z treścią materiału dowodowego /sic! / oraz błędną wykładnię prawa materialnego, wnosili o zmianę wyroku, z jednoczesnym zasądzeniem od nas na ich rzecz kosztów procesu, poprzez niezasądzanie odsetek ustawowych od zasądzonej kwoty należności głównej. A w oparciu o ten skandaliczny wyrok, w który sędzia H. MURAS, uczyniła mnie winnym nieoddania Fordowi samochodu, którego Ford nie chciał ode mnie przyjąć, ponadto zażądali od nas, poczynając od 19 lutego 1994 r., do 10 maja 2000 r., haraczu w postaci 100 złotych dziennie za UWAGA!!!, „bezprawne używanie ich samochodu, przez ponad sześć lat”. W piśmie apelacyjnym wartość przedmiotu zaskarżenia, Ford określił na sumę 55.766.85 zł. Te bezczelnie bezwstydne roszczenie, nie tylko określało kim są pozwani i ich pełnomocnicy, ale przede wszystkim uzmysłowiło nam, czemu miało służyć to sformułowanie sędzi H. MURAS stwierdzające, że to my jesteśmy winni nieoddania Fordowi samochodu, którego Ford nie chciał od nas przyjąć. W skierowanej w dniu 21 lutego 2001 r., do sądu apelacyjnego odpowiedzi na apelację Forda, wykazałem w sposób dobitny absurdalność żądań Forda, wnosząc, aby zgodnie z zasadą, że przestępstwo nie może się opłacać, żądanie Forda, sąd apelacyjny uznał za niczym niepohamowaną pazerność, oraz za usiłowanie wyłudzenia nienależnych sum pieniężnych, od ofiary przestępstw dokonanych przez Forda, a także próbę zastraszania nas. Ponieważ czyny prawem zabronione i niegodziwe jakich się dopuścili pozwani, uznane zostały przez sędzię H. MURAS, za działania w dobrej wierze, dlatego wydany w całkowitym oderwaniu od zebranego w sprawie materiału dowodowego wyrok, Ford odebrał jako przyzwolenie a nawet zachętę, do składnia tak absurdalnych żądań. Stanowiło to rażącą obrazę jednej z naczelnych zasad prawa cywilnego, która w tym procesie powinna być traktowana, a niestety nie była, jako materialne a mianowicie zasadę współżycia społecznego, zgodnie z art. 5 kpc. Przepis ten mówi wyraźnie, że nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem tego prawa, lub zasadami współżycia społecznego, czyli zasadami słuszności i uczciwości. cdn.