42 obserwujących
227 notek
317k odsłon
4483 odsłony

Zawiadomienie o przestępstwie Radosława Sikorskiego [CAŁOŚĆ]

Wykop Skomentuj42
Antoni Macierewicz, jako przewodniczący sejmowego zespołu ds. zbadania przyczyn katastrofy w Smoleńsku złożył do Prokuratury Generalnej zawiadomienie przeciwko szefowi ministrowi spraw zagranicznych, Radosławowi Sikorskiemu. Jak na razie tylko na tym blogu opublikowane zostało zawiadomienie w całości wraz ze szczegółowym uzasadnieniem. Warto jednak rozpowszechnić.
Tekst nie jest krótki, dlatego polecam lekturę na spokojnie, w całości, bądź podzielić ją sobie na części.Na pewno jest ona interesująca i sporo mówi nam o tym, ile nam brakuje obecnie do Normalnego Państwa. - Owocnej lektury życzę!
 
 
 
PRZEWODNICZĄCY ZESPOŁU PARLAMENTARNEGO
DS. ZBADANIA PRZYCZYN KATASTROFY TU-154M
POSEŁ NA SEJM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Antoni Macierewicz
Warszawa, 30 marca 2012 roku
 
 
 
Do
Prokuratora Generalnego
Andrzeja Seremeta
 
 
 
Z A W I A D O M I E N I E
O UZASADNIONYM PODEJRZENIU POPEŁNIENIA PRZESTĘPSTWA
przez Ministra Spraw Zagranicznych Radosława Sikorskiego
 
 
 
Działając zgodnie z art. 304 § 2 Kodeksu postępowania karnego w związku z art. 8 ust. 6 uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 1992 roku Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, zawiadamiam o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa celowego i świadomego działania na szkodę Rzeczypospolitej Polskiej oraz przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków przez Ministra Spraw Zagranicznych Radosława Sikorskiego (ur. 23 lutego 1963 roku w Bydgoszczy, s. Jana i Teresy z d. Paszkiewicz) w związku z przygotowaniem wizyty polskiej delegacji w Katyniu w dniu 10 kwietnia 2010 roku, oraz jego działań po katastrofie samolotu przewożącego najwyższych urzędników państwowych na te uroczystości, na czele z Prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej i Zwierzchnikiem Sił Zbrojnych RP prof. Lechem Kaczyńskim.
 
Z informacji zgromadzonych przez Zespół Parlamentarny ds. Zbadania Przyczyn Katastrofy TU-154M w dniu 10 kwietnia 2010 roku wynika, że Radosław Sikorski, przygotowując wizytę polskiej delegacji na czele z Prezydentem RP w Katyniu w dniu 10 kwietnia 2010 roku, mając pełną świadomość ciążących na nim obowiązków nie dopełnił:
 
  1. prowadzenia spójnej i jednolitej w stosunkach zewnętrznych polityki zagranicznej uzgodnionej z Prezydentem RP Lechem Kaczyńskim, a przede wszystkim nie dopuszczenia do rozdzielenia oficjalnych polskich uroczystości w Katyniu w kwietniu 2010 roku. 
  2. przekazywania Prezydentowi Lechowi Kaczyńskiemu depesz i clarisów, czyli płynących z placówek dyplomatycznych informacji w celu utrudnienia wykonywania obowiązków wynikających z art. 133 Konstytucji RP. Decyzja ta zapadła w MSZ na początku 2009 roku na piśmie i była podjęta przez dyrektora generalnego oraz parafowana przez ministra Radosława Sikorskiego. 
  3. zadbania o właściwą dyplomatyczną rangę wizyty najwyższych polskich przedstawicieli na czele z Prezydentem Lechem Kaczyńskim w Katyniu w dniu 10 kwietnia 2010 roku. Z dokumentów przywołanych w w „Białej Księdze” (w załącznikach nr 69 i 70) wynika, że już 10 marca 2010 r. dyrektor S. Nieczajew z MSZ FR w rozmowie z przedstawicielem MSZ RP podkreślił, iż protokół dyplomatyczny rządu FR będzie zajmował się wyłącznie organizacją spotkania premierów D. Tuska i W. Putina. 
  4. należytego przygotowania pod względem dyplomatycznym i logistycznym wizyty prezydenckiej delegacji. Strona rządowa wiedziała o problemach z przygotowaniem lotniska w Smoleńsku, na którym miał wylądować Prezydent RP wraz z delegacją. Współdziałanie MSZ ze stroną rosyjską prowadzone było tak, że polscy urzędnicy nigdy przed tragedią nie sprawdzili stanu lotniska w Smoleńsku. Według informacji dowódcy pułku specjalnego, przy organizacji tego lotu były złożone odpowiednie zamówienia w celu zwrócenia się do Ambasady Rzeczpospolitej Polskiej w Moskwie do strony rosyjskiej z prośbą o przekazanie aktualnych schematów i procedur lotniska. Przed wylotem żadna informacja z Ambasady do pułku nie była przekazana (brak aktualnych danych lotniska Smoleńsk-Siewiernyj, NOTAMów, pomocy kartograficznych). 
  5. opracowania formalnej procedury dotyczącej podziału zadań i współpracy między podmiotami uczestniczącymi w procesie uzyskiwania zezwoleń dyplomatycznych na przeloty i lądowania polskich samolotów specjalnych za granicą, tj. między Centralą MSZ, placówkami dyplomatycznymi, 36 Specjalnym Pułkiem Lotnictwa Transportowego (36 SPLT), Szefostwem Służby Ruchu Lotniczego SZ RP (SSRL SZ RP). Według Najwyższej Izby Kontroli brak procedur i precyzyjnego podziału zadań w zakresie uzyskiwania zezwoleń dyplomatycznych przyczynił się do powstania nieprawidłowości w przygotowaniu wizyty Prezydenta RP Pana Lecha Kaczyńskiego w Smoleńsku. 
  6. opracowania formalnych procedur współpracy podmiotów (tj. Centrali MSZ, placówek dyplomatycznych, Biura Ochrony Rządu oraz właściwych Kancelarii) uczestniczących w planowaniu i przeprowadzaniu w państwach odwiedzanych rekonesansów (tzw. grup przygotowawczych) przed wizytami zagranicznymi Prezydenta i Premiera
 
Z informacji zgromadzonych przez Zespół Parlamentarny ds. Zbadania Przyczyn Katastrofy TU-154M w dniu 10 kwietnia 2010 roku wynika też, że Radosław Sikorski w dniu 10 kwietnia 2010 roku i po tej dacie, mając pełną świadomość ciążących na nim obowiązków nie dopełnił:
 
  1. zapewnienia Polsce eksterytorialności terenu na którym znajdowały się szczątki rozbitego polskiego wojskowego samolotu TU-154M. Statki powietrzne państwowe, które znalazły się za zgodą danego państwa na jego terytorium korzystają z immunitetu jurysdykcyjnego. Prawo do samolotu TU 154 M, także po katastrofie posiada wyłącznie  Polska tak samo jak w przypadku budynku Ambasady czy nieruchomości, na której ona stoi.
  2. przyjęcia formalnego i korzystnego dla Polski trybu wyjaśniania katastrofy poprzez przyjęcie trybu wyjaśniania katastrofy w oparciu o wybrane przepisy Konwencji chicagowskiej, które to działanie było sprzeczne z art. 82 tejże oraz art. 87 i art. 91 Konstytucji RP w związku z art. 3 Konwencji chicagowskiej, a także art. 6 ustawy z dnia 14 kwietnia 2000r. o umowach międzynarodowych.  
  3. niezwłocznego poinformowania członków Rady Ministrów – w tym i Prezesa Rady Ministrów Donalda Tuska – o Porozumieniu między Ministerstwem Obrony Narodowej RP, a Ministerstwem Obrony Narodowej Federacji Rosyjskiej w sprawie zasad wzajemnego ruchu lotniczego wojskowych statków  wietrznych RP i Federacji Rosyjskiej w przestrzeni powietrznej obu państw podpisanym 7 lipca 1993 r. Ten akt prawa międzynarodowego reguluje kwestie związane z lotnictwem państwowym, czyli winien być zastosowany bezwzględnie – jako wiążący obie strony – w sprawie wypadku TU-154M w dniu 10 kwietnia 2010r.
  4.  nie wyrażenia zgody na podpisanie przez przedstawicieli Rzeczypospolitej Polskiej memorandum „O porozumieniu w sprawie przekazania Stronie Polskiej zapisów rejestratorów pokładowych samolotu Tu-154 M numer pokładowy 101 Rzeczypospolitej Polskiej, który uległ katastrofie 10 kwietnia 2010 roku pod Smoleńskiem” na mocy którego Polska bezterminowo zrzekła się prawa do dysponowania czarnymi skrzynkami na rzecz Federacji Rosyjskiej.  
  5. podjęcie wszelkich niezbędnych i dopuszczalnych prawem międzynarodowym działań mających na celu ochronę dobrego imienia Rzeczypospolitej Polskiej oraz jej obywateli – ofiar katastrofy z 10 kwietnia 2010 roku, którzy bezkarnie byli pomawiani i szkalowani przez przedstawicieli organów wykonujących zadania na rzecz Komisji płk Putina oraz rosyjskie media. 
  6. nie podjęcie wszelkich niezbędnych i dopuszczalnych prawem międzynarodowym działań mających na celu ochronę wraku samolotu, jego części, wyposażenia, rzeczy należących do osób nim lecących. 
  7. nie dementowanie wszelkich kłamstw i oszczerstw upublicznionych przez przedstawicieli Federacji Rosyjskiej bądź przedstawicieli organów działających na jej rzecz, a dotyczących m.in. procesu badania katastrofy, jej przebiegu, sposobu przeprowadzenia akcji ratunkowej
 
Wskazane działania i zaniedbania, w sposób niewątpliwy naruszały interes Rzeczypospolitej Polskiej, szkodziły mu, a przede wszystkim były przyczynkiem do tragedii z 10 kwietnia 2010 roku.
 
Opisane powyżej czyny zabronione, których dopuścił się Radosław Sikorski, jako Szef MSZ wypełniają znamiona następujących przestępstw:
 
  1. z art. 129 Kodeksu karnego, który stanowi, że kto, będąc upoważniony do występowania w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej w stosunkach z rządem obcego państwa lub zagraniczną organizacją, działa na szkodę Rzeczypospolitej Polskiej, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. 
  2. z art. 231 § 1 Kodeksu karnego, który stanowi, że funkcjonariusz publiczny, który, przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
 
Zgodnie z art. 115 § 13 KK funkcjonariuszem publicznym jest:
1 ) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, 2 ) poseł, senator, radny, 2a ) poseł do Parlamentu Europejskiego, 3 ) sędzia, ławnik, prokurator, funkcjonariusz finansowego organu postępowania przygotowawczego lub organu nadrzędnego nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, notariusz, komornik, kurator sądowy, syndyk, nadzorca sądowy i zarządca, osoba orzekająca w organach dyscyplinarnych działających na podstawie ustawy, 4 ) osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych, 5 ) osoba będąca pracownikiem organu kontroli państwowej lub organu kontroli samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, 6 ) osoba zajmująca kierownicze stanowisko w innej instytucji państwowej, 7 ) funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej, 8 ) osoba pełniąca czynną służbę wojskową. 
 
 
 
Przestępstwa, których dopuścił się Szef MSZ Radosław Sikorski, zostały popełnione na szkodę:
 
  1. Rzeczypospolitej Polskiej, którego najwyżsi urzędnicy i obywatele zginęli w dniu 10 kwietnia 2010 roku.
  2. Rodzin ofiar osób, które zginęły w wypadku samolotu TU-154M pod Smoleńskiem. 
  3. Kancelarii Prezydenta RP, w związku ze śmiercią Prezydenta RP prof. Lecha Kaczyńskiego i jego małżonki, Szefa Kancelarii Prezydenta RP Władysława Stasiaka, sekretarzy stanu Pawła Wypycha i Mariusza Handzlika, dyrektor Biura kadr i odznaczeń Barbary Mamińskiej, dyrektor zespołu protokolarnego Izabeli Tomaszewskiej, aspiranta w Zespole Obsługi Organizacyjnej Dariusza Jankowskiego, pracownicy biura prasowego Katarzyny Doraczyńskiej oraz utratę sprzętu służbowego należącego do w/w osób. 
  4. Kancelarii Sejmu RP w związku ze śmiercią w katastrofie wicemarszałków Sejmu RP Krzysztofa Putry i Jerzego Szmajdzińskiego oraz posłów Leszka Deptuły, Grzegorza Dolniaka, Grażyny Gęsickiej, Przemysława Gosiewskiego, Izabeli Jarugi-Nowackiej, Sebastiana Karpiniuka, Aleksandry Natalli-Świat, Macieja Płużyńskiego, Arkadiusza Rybickiego, Jolanty Szymanek-Deresz, Zbigniewa Wassermanna, Wiesława Wody, Edwarda Wojtasa oraz utratę sprzętu służbowego należącego do w/w osób. 
  5. Kancelarii Senatu RP w związku ze śmiercią w katastrofie wicemarszałek Senatu RP Krystyny Bochenek, senatorów Janiny Felińskiej, Stanisława Zająca oraz utratę sprzętu służbowego należącego do w/w osób. 
  6. Biura Bezpieczeństwa Narodowego w związku ze śmiercią w katastrofie jego Szefa Aleksandra Szczygły oraz utratę sprzętu służbowego należącego do niego. 
  7. Narodowego Banku Polskiego w związku ze śmiercią w katastrofie jego Prezesa Sławomira Skrzypka oraz utratę sprzętu służbowego należącego do niego. 
  8. Ministerstwa Obrony Narodowej w związku ze śmiercią w katastrofie podsekretarza stanu Stanisława Komorowskiego, szefa Sztabu Generalnego WP gen. Franciszka Gągora, dowódcy Wojsk Lądowych RP gen. dyw. Tadeusza Buka, dowódcy Sił Powietrznych RP gen. broni Andrzeja Błasika, dowódcy Marynarki Wojennej RP wiceadmirała Andrzeja Karwety, dowódcy Wojsk Specjalnych RP gen. dyw. Włodzimierza Potasińskiego, dowódcy Operacyjnych Sił Zbrojnych RP gen. broni Bronisława Kwiatkowskiego, dowódcy Garnizonu Warszawa gen. bryg. Kazimierza Gilarskiego, biskupa polowego WP bp. gen. dyw. Tadeusza Płoskiego, prawosławnego ordynariusza WP abp gen. bryg. Mirona Chodakowskiego, p.o. naczelnego kapelana ewangelickiego WP ks. płk Adama Pilcha, kapłana Ordynariatu Polowego WP ks. ppłk Jana Osińskiego, żołnierzy Sił Powietrznych RP: mjr Roberta Grzywny, kpt. Arkadiusza Protasiuka, por. Artura Ziętka, chor. Andrzeja Michalaka, cywilnych pracownic wojska: Natalii Januszko, Barbary Maciejczyk, Justyny Moniuszko oraz utratą należącego do 36 Specjalnego Pułku Lotnictwa Transportowego im. Obrońców Warszawy - oddziału lotnictwa transportowego Sił Powietrznych RP (JW 2139) samolot TU-154M numer boczny 101, a także sprzętu służbowego należącego do w/w osób. 
  9. Ministerstwa Spraw Zagranicznych w związku ze śmiercią w katastrofie podsekretarza stanu Andrzeja Kremera i dyrektora protokołu dyplomatycznego Mariusza Kazany oraz utratę sprzętu służbowego należącego do w/w. 
  10. Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w związku ze śmiercią w katastrofie podsekretarza stanu Tomasza Merty oraz utratę sprzętu służbowego należącego do niego. 
  11. Urzędu Rzecznika Praw Obywatelskich w związku ze śmiercią w katastrofie jego szefa Jana Kochanowskiego oraz utratę sprzętu służbowego należącego do niego. 
  12. Instytutu Pamięci Narodowej w związku ze śmiercią w katastrofie jego Prezesa Janusza Kurtyki oraz utratę sprzętu służbowego należącego do niego. 
  13. Biura Ochrony Rządu w związku ze śmiercią w katastrofie funkcjonariusze BOR ppłk Jarosława Florczaka, kpt. Dariusza Michałowskiego, por. Pawła Janeczka, ppor. Piotra Noska, st. chor. Artura Francuza, chor. Jacka Surówki, chor. Pawła Krajewskiego, chor. Marka Uleryka, mł. chor. Agnieszki Pogródka-Węcławek oraz utratę sprzętu służbowego należącego do w/w osób. 
  14. Wojskowego Instytutu Medycznego w związku ze śmiercią w katastrofie z-cy komendanta płk dr hab. n. med. Wojciecha Lubińskiego. 
  15. Naczelnej Rady Adwokackiej w związku ze śmiercią w katastrofie jej Prezes adw. Joanny Agackiej-Indeckiej oraz adw. Stanisława Mikke. 
  16. Komitetu Katyńskiego w związku ze śmiercią w katastrofie jego Prezesa Stefana Melaka. 
  17. Polskiego Komitetu Olimpijskiego w związku ze śmiercią w katastrofie jej Prezesa Piotra Nurowskiego. 
  18. Federacji Rodzin Katyńskich w związku ze śmiercią w katastrofie jej Prezesa Andrzeja Sariusza-Skąpskiego.  
  19. Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w związku ze śmiercią w katastrofie jego kierownika Janusza Krupskiego. 
  20. Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa w związku ze śmiercią w katastrofie jej sekretarza Andrzeja Przewoźnika.
 
 
 
U Z A S A D N I E N I E
 
Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dziennik Ustaw z 2003 r. Nr 159 poz. 1548) dział sprawy zagraniczne obejmuje m.in., sprawy stosunków Rzeczypospolitej Polskiej z innymi państwami oraz z organizacjami międzynarodowymi oraz reprezentowania i ochrony interesów Rzeczypospolitej Polskiej i jej obywateli oraz polskich osób prawnych za granicą. Zgodnie z ust 3 tego artykułu Minister Spraw Zagranicznych ustala organizację i kieruje działalnością przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych.
Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów Członek Rady Ministrów uczestniczy, na zasadach określonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w ustalaniu polityki państwa, ponosząc za treść i za realizację działań Rządu odpowiedzialność w trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach.
Za przygotowania, organizację spotkań i przekazywanie korespondencji odpowiada wydzielona jednostka organizacyjna MSZ - Protokół Dyplomatyczny. Przygotowuje programy wizyt za granicą Prezydenta RP, Prezesa Rady Ministrów, Ministra Spraw Zagranicznych i uczestniczy w ich realizacji. 
Jednocześnie w strukturze MSZ istnieje również wyspecjalizowana jednostka organizacyjna odpowiedzialna za sferę bezpieczeństwa – Biuro Bezpieczeństwa Dyplomatycznego. Realizuje zadania MSZ w dziedzinie zapewnienia bezpieczeństwa placówkom zagranicznym oraz ich personelowi, a w szczególności: aktualizuje politykę bezpieczeństwa dyplomatycznego, prowadzi monitoring zagrożeń, opracowuje kategoryzację placówek zagranicznych i określa standardy bezpieczeństwa na placówkach. BBD stanowi platformę koordynacji działań instytucji państwowych ustawowo zaangażowanych w zapewnienie bezpieczeństwa placówkom zagranicznym. 
Zgodnie z regulaminem organizacyjnym MSZ (Zarządzenie nr 30 Ministra Spraw Zagranicznych z 31 grudnia 2009 r. w sprawie nadania statutu organizacyjnego Ministerstwa Spraw Zagranicznych; „Dziennik Urzędowy Ministra Spraw Zagranicznych” z 2009 r., nr 7, poz. 111) Biuro Bezpieczeństwa Dyplomatycznego odpowiada m.in. za: 
 
  • opracowanie i aktualizowanie polityki bezpieczeństwa dyplomatycznego; 
  • współpracę ze służbami specjalnymi (AW, ABW, SKW, SWW, Centrum Antyterrorystyczne ABW) oraz BOR i innymi instytucjami krajowymi w sprawach angażujących ministerstwo w zakresie bezpieczeństwa dyplomatycznego; 
  • koordynację służby BOR w placówkach zagranicznych; 
  • monitoring zagrożenia dla bezpieczeństwa placówek i ich personelu; 
  • zlecanie właściwym komórkom organizacyjnym i placówkom zagranicznym podejmowania działań adekwatnych do zmieniającej się sytuacji w zakresie bezpieczeństwa;
  • kontrolę przestrzegania standardów bezpieczeństwa przez komórki organizacyjne ministerstwa i placówki zagraniczne;
  • koordynację planowanie działań podejmowanych przez komórki organizacyjne ministerstwa i placówki zagraniczne z zakresu bezpieczeństwa dyplomatycznego; 
  • działania doraźne w sytuacjach kryzysowych w obszarze bezpieczeństwa dyplomatycznego;
  • kontakty z komórkami do spraw bezpieczeństwa dyplomatycznego w ministerstwach spraw zagranicznych i spraw wewnętrznych państw obcych oraz z komórkami odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo;
  • realizacje decyzji i wytycznych dotyczących obronności i bezpieczeństwa państwa.
 
Z powyższego wynika więc bezspornie, że Ministerstwo Spraw Zagranicznych było głównym organem rządu prowadzącym dyplomatyczne rozmowy i organizację wizyty Prezydenta RP w Katyniu 10 kwietnia 2010 r. 
Ministerstwo wiedziało o planach uczestnictwa Prezydenta RP w uroczystościach70 rocznicy mordu na polskich oficerach w Katyniu, gdyż. Kancelaria Prezydenta RP poinformowała Ministra Spraw Zagranicznych Radosława Sikorskiego o chęci udziału Prezydenta Lecha Kaczyńskiego w tych uroczystościach już 27 stycznia 2010 r. (pismo Podsekretarza Stanu w Kancelarii Prezydenta RP Mariusza Handzlika do R. Sikorskiego, Ministra Spraw Zagranicznych z 27 stycznia 2010 r.). Od tego momentu Minister Spraw Zagranicznych i podległe mu placówki i agendy powinny wszcząć oficjalne przygotowania dyplomatyczne do uroczystości z udziałem Prezydenta RP, który z godnie z Konstytucją RP jest najważniejszym organem państwa. 
 
 
Artykuł  126 Konstytucji RP stanowi, że:  
  1. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej jest najwyższym przedstawicielem Rzeczypospolitej Polskiej i gwarantem ciągłości władzy państwowej.
  2. Prezydent Rzeczypospolitej czuwa nad przestrzeganiem Konstytucji, stoi na straży suwerenności i bezpieczeństwa państwa oraz nienaruszalności i niepodzielności jego terytorium. 
  3. Prezydent Rzeczypospolitej wykonuje swoje zadania w zakresie i na zasadach określonych w Konstytucji i ustawach.
 Zgodnie zaś z art. 133 Konstytucji RP:  

Prezydent Rzeczypospolitej jako reprezentant państwa w stosunkach zewnętrznych: 

1) ratyfikuje i wypowiada umowy międzynarodowe, o czym zawiadamia Sejm i Senat,

Wykop Skomentuj42
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale