Rozterka wywołana uczuciem – myśli zebrane ...
**************************************************
Słuchaj!
Miłość miła w poezji jest pełna romantyzmu,
w życiu, raczej jest seksem, bez optymizmu!
Ponieważ, ludzie tylko doceniają to, co znają,
czego oni nie znają, to wyobraźnią nadrabiają.
Rozumiesz!
Później się oszukują, i aż do bólu się pocieszają,
zamiast miłości, tylko brudy na siebie wylewają!
Cóż, takie ludzkie życie, i taka ludzka jest miłość,
z mojego opisu, jest szaloną, i mam jej już dość!
Widzisz!
Miła - szum wiatru splata się z piękną muzyką
kroczek za kroczkiem suniemy, jednak donikąd.
Wiatr, rozwiewa dookoła - twoje, piękne włosy,
usta się otwierając, by nucić pieśń na dwa głosy.
Patrz!
Wirujemy jak możemy - przytuleni, rozognieni,
bliscy, szczęśliwi, i w siebie mocno zapatrzeni!
Jednak to mija - mimo, naszych szczerych chęci,
okropność, zawiść, zajadłość, nas niszczy i nęci!
Słuchaj!
Skarbie - coraz częściej słoneczko nam świeci,
dookoła słychać gwar, i radosny śmiech dzieci.
Babcie już wychodzą z wnuczętami na spacery,
w parkach zbierają się w parach miłości koneserzy.
Widzisz!
Hormony zaczynają im szaleć, jak dzika przyroda,
bym i ja zaszalał, jednak ty szalej, jesteś taka młoda.
Posiedzę sobie jeno w parku na ławeczce, spokojnie,
popatrzę na ten świat, obdarzony w cuda, tak hojnie!
Rozumiesz!
Piękne są Twoje słowa i podniecająca ta rozmowa,
kochać się potrafisz i na miłość naszą jesteś gotowa.
Radości zawsze w nas jest tyle, na ile jej sobie damy,
nikt, nam radości nie da, w tym jesteśmy my - sami!
Spójrz!
Wstaje już poranek i słoneczko ciepło nas ciepło wita,
ognisko nasze, też przygasło, i niknie ludu cała świta!
A my?, jak zwykle milutka, tylko sami baraszkujemy,
chodź luba do ogniska, coś zostało, śniadanko zjemy!
Rozumiesz!
Po takiej cud nocy, wszystko co piękne nas zauroczy,
sen z powiek już opadł, życie każdego dalej się toczy!
Tylko ja tak tu siedzę i myślę, o pięknym darze i sobie,
by miłość zrozumieć, która jest tak piękna, ale w tobie.
Słuchaj!
Już gitara pięknie brzmi, struna nutką śliczną drga,
gitarzysta to artysta, o MIŁOŚCI nam śpiewa i gra!
Zapatrzona, pięknymi oczkami, tam daleko gdzieś,
śliczne marzenia pobudza, ta pięknie śpiewana pieśń!
Widzisz?
Goście nadchodzą - więc, pryska ten śliczny jej czar,
on skończył śpiewanie, ale nasza dusza, wciąż gra!
Gwar toczy się po łące, tańców będzie dziś tu moc,
wesoła zabawa na trawie, trwać będzie drugą już noc!
Słuchaj!
I szalalala-la, zabawa tu wesoło trwa, bardzo długo,
ciała?, wciąż są rozgrzane, i pot leje się całą strugą.
Biegną do ogniska, bo im tego wciąż; mało, i mało,
muszą siły podratować, by wytrzymało to, ich ciało!
Widzisz!
Noże?, po cóż miła noże?, i tak już ostro idziemy,
wszędzie fruwa, ptasie pierze, a my się śmiejemy!
Dużo jest uciechy – tak widzisz?, wesoło żyjemy,
ileż fantazji wspaniałej, życie na wesoło bierzemy!
Zrozum!
Wszystko to piękne, gdyż jest na łonie przyrody,
człowiek bierze wielką siłę, mądrość ze swobody.
Wszystko tu pięknie związane, w czystej harmonii,
z taką radością po trawie, swoją piękną miłość goni.
Widzisz!
W końcu ją dopada, tłamsi w uściskach, coś jej gada,
ona tym urzeczona, poddaje się, i w jego sidła wpada!
Mami ją; on i przyroda - więc, kochać mocno zaczyna,
szalone myśli - miłość, wszystkiego to jest przyczyna!
Zobacz!
Ciała złączone w siebie wtulone - namiętności oddane,
wszystko wyśnione, wymarzone, cierpliwości poddane!
Kręci się ziemia, niebo, które gwiazdy i księżyc oświeca,
budzą się oboje z żaru namiętności, co ich tak podnieca?!
Inne tematy w dziale Rozmaitości
