Jak jest teraz?
Swego czasu ocynkowane, stalowe kubły wymieniono na pojemniki z plastyku o pojemności 250 litrów. Ponieważ taki kolos nie mieścił się w wiacie, otrzymałem mniejszy – 125 litrów.
Niebawem ruszyła wielka proekologiczna segregacja. Do naszych domów zawitały kolorowe worki: żółte (metale i plastyki), zielone (szkło), niebieskie (makulatura) oraz brązowe na odpady zielone z ogrodu. Przy okazji opłaty śmieciowe uzależniono nie od liczby mieszkańców danego lokalu, lecz od jego powierzchni, co moim zdaniem jest całkowicie na bakier z logiką, a zapewne i z Konstytucją. Na szczęście zrealizowano dobry pomysł - obniżenie opłat dla osób korzystających z kompostownika.
Co zrobiłem?
W moim przypadku staranna segregacja i kompostowanie doprowadziły do skrajnej sytuacji, w której nie mam prawie nic do wrzucenia do kubła na śmieci zmieszane. Pracownik maksymalnie się schylał, aby wyjąć z dna kubła papierową torbę. Co zrobiłem? Parę miesięcy temu przestawiłem firmowy kubeł do ogrodu, czyli całkowicie wycofałem go z eksploatacji. Dzięki temu miasto może odebrać ten pojemnik i zaoszczędzić na kupnie kolejnego dla innego mieszkańca, a przy okazji znikną koszty jego mycia i cyklicznej dezynfekcji.
Zamiast wielkiego kubła, w wiacie postawiłem stolik, a na nim miskę. To do niej wkładam odpady zmieszane w papierowych torbach z odzysku (po internetowych zakupach żywności). Ponieważ odbiór tych odpadów odbywa się co dwa tygodnie, w co drugi wtorek wystawiam zaledwie dwie papierowe takie paczki. Przy tak niewielkiej ilości śmieci zmieszanych, firmy wywozowe mogłyby odbierać je spokojnie co 4 tygodnie – zwłaszcza zimą – co przyniosłoby gminom kolejne oszczędności logistyczne.
Jak wygląda odbiór w praktyce?
Dawniej pracownik musiał podejść do wiaty, wytoczyć nielekki kubeł z zawartością, ustawić go z tyłu ciężarówki, poczekać aż siłownik wysypie zawartość (zwykle dwa kubły) do zasobnika, po czym odstawić pusty pojemnik na miejsce.
Teraz pracownik spacerowym krokiem podchodzi do wiaty, otwiera ją, zabiera dwie papierowe torby ważące łącznie 2-4 kilogramy, zamyka wiatę, wrzuca odpady bezpośrednio do wozu (lub do... kubła sąsiada) i idzie dalej. Do mojej wiaty już nie wraca, bo nie ma po co. To spora oszczędność czasu i po prostu ludzka wygoda dla ładowaczy.
Niestety, wokół wciąż widać stare nawyki. Wielu rodaków do plastykowych 250-litrowych kubłów wrzuca spore worki foliowe – nie wiadomo z czym, bo nikt tego nie kontroluje. Te plastykowe opakowania w żaden sposób nie sprzyjają ekologii i niewielu z nas wie, co z nimi potem dzieje się w procesie utylizacji.
A gdyby tak pójść krok dalej?
Gdyby wszyscy posiadacze ogrodów z kompostownikami zrezygnowali z firmowych plastykowych kubłów, a odpady zmieszane gromadzili wyłącznie w papierowych torbach lub kartonach (zwłaszcza z odzysku)? Wysypiska byłyby czystsze, a miasto nie musiałoby wydawać fortuny na infrastrukturę pojemnikową.
Uważam, że samorządy powinny taki pomysł mocno popierać. W ślad za ulgą za kompostownik, miasto mogłoby oferować dodatkowe obniżenie opłaty śmieciowej dla tych, którzy oddadzą wielkie kubły i przejdą na własne, papierowe opakowania. Czy to nie byłaby najprostsza i najbardziej skuteczna zachęta do realnej dbałości o naszą planetę? Od razu widać, który obywatel nie pozoruje proekologii...
Istnieje obawa, że urzędnicy, związani sztywnymi procedurami, planami zakupowymi czy kontraktami, po prostu zignorują omówioną propozycję.
Co z architekturą?
Podczas remontów i projektowania nowych domów jednorodzinnych można by w ogóle zapomnieć o dotychczasowych sporych wiatach śmietnikowych na rzecz estetycznej niewielkiej skrytki w ogrodzeniu. To oszczędność cennego miejsca na działce i znacznie ładniejszy widok wokół nas.
Komentarze
Pokaż komentarze (1)