Polska XXI - wizje i koszmary

Marzył mi się portal polityczny, gdzie sztuczny podział - lewica i prawica - zostanie zatarty. „Polska XXI” nie przyczyni się do tego zatarcia, nawet nie zbliży się w swojej idei do tego – nie będę wnikał czy warto tworzyć kolejną prawicową platformę, gdzie jedyną zmianą są gospodarze, a myśl którą prezentują jest ciągle ta sama.

Wzruszyłem się czytając słowa: Zapraszamy wszystkich zainteresowanych debatą publiczną wolną od egoizmu partyjnego i złych skutków marketingu politycznego oraz pracami programowymi mającymi na celu zasadniczą reformę ustrojową państwa i stworzenie rozwiązań odpowiadających na współczesne wyzwania polityki polskiej – te słowa brzmią pięknie, wzniośle i szczerze. Są jednak podszyte hipokryzją ponieważ twórcy nadając kierunek swojej myśli (konserwatyzm) wyklucza pewną część osób ze swojej społeczności. Współczesne wyzwania polityki polskiej mieszczą się ponad konserwatyzmem, liberalizmem i myślą lewicową – z tego trzeba zdać sobie sprawę.

Polska XXI wieku jaka ma być? Chyba na to pytanie nie ma odpowiedzi – próba jest warta zachodu, ale zdawać sobie sprawę, z absurdu takiej próby to jest wyzwanie. Nie da się określić kierunków rozwoju, wszystko się zmienia z dnia na dzień, dlatego myśl ta powinna być elastyczna i poddawać się relatywizmowi. Nie można dążyć w jednym kierunku, chociaż ciągle świat nas otaczający zmierza w różne kierunki. Nie można tego kierunku ujednolicić – byłoby to błędem i zaprzeczeniem demokracji. Jeden świat będzie dążył ku rozwojowi materialnemu i gospodarczemu, jest jeszcze jeden świat, które jest obok i nie wyklucza tego pierwszego – jest to świat „godnej egzystencji”. Dzisiaj, ciągle mówimy o rozwoju gospodarczym, zapominając w pierwszym rzędzie o człowieku. Nie myśli się o prawach pracowniczych, wręcz przeciwnie – myśli się o zniesieniu kodeksu pracy. Jest to smutne – tam gdzie walczono o godny byt, o tym bycie zapomniano. Zapomniano gdzie ta demokracja miała korzenie – nie w Jeruzalem i w Niebie – ale tutaj, na Ziemi, w ludziach. To ludzie chcieli demokracji i wolności, walcząc ze zniewoleniem. O tym chyba zapomniano i nie chce się tego nikomu przypominać. Demokracja nie jest nic warta, jeżeli nie przyjmie się zasad demokracji. Polska po 1989 roku, nawet nie Polska, ale ludzie, pogubili jakiekolwiek idee – to rewolucyjne: „wolność, równość, braterstwo”, spełzło na niczym. Zastajemy dzisiaj krajobraz wyniszczonych struktur społecznych – rodziny, braterstwa międzyludzkiego, związków między pracodawcą i pracownikami i ogólnych związków międzyludzkich. Co się dokonało w ostatnich 18 latach, że ta struktura wygląda tak a nie inaczej? Rozbite, pełne niepewności i bólu społeczeństwo ogarnęła apatia. Jeżeli nie będziemy próbować dojść do równowagi w systemie społecznym pogrążymy się nie tyle, że w chaosie, ale w czymś co można by nazwać „społecznym milczeniem” (?).

Nie działa tutaj żaden szatan i inne nadprzyrodzone zjawiska. Działa „kompleks zniewolenia” – wcześniej kiedy mieliśmy podane wszystko na tacy, bezpośrednio do ręki, to dzisiaj trzeba się troszkę wymęczyć i samemu sięgać po swoje dobro. Postulowałbym zatem całkowite zniesienie pomocy dla drugiego człowieka (wszystkie sprawy socjalne bye bye), sen liberalny szybko na tych ziemiach przerodziłby się w koszmar – jest to radykalne posunięcie, ale trzeba wypróbować społeczeństwo. Jak zaradzi temu wszystkiemu? Czy będzie brnąć w koszmar liberalizmu, czy też wytworzy zupełnie inne struktury, walcząc z liberalizmem. Krajobraz w Polsce byłby pełen bólu, niemożliwy do przyjęcia w XXI wieku, wystarczy sobie wyobrazić tych wszystkich ludzi, którzy przecież „,mają wędkę, ale nie chcą jej zarzucić”. Ja chce liberalizm pełną gębą. I chcę zobaczyć co się wydarzy. I chcę widzieć śmierć liberalizmu i triumf czegoś innego – nie wiem czego. Ponieważ w Polsce jakoś dziwnie działają łatki prawica i lewica – wg. mnie niczym to i to się nie różni.