Inspiracja: Izabela
Wiele razy opowiadałem się jako konserwatysta (choć wolnościowiec), propaństwowiec, prawicowiec.
Tyle razy dyskutowałem, pisałem o tym, że władza jest potrzebna, ale rzecz w tym, jaka władza! Dziś coraz częściej łapię się na tym, że liczę jedynie na brak kontaktów z władzą. Jakichkolwiek.
Na myśl o wyprawie do urzędu, by odebrać głupi dowód rejestracyjny cierpnie mi skóra. Gdy pomyślę, że mógłbym złamać kończynę lub zapaść na bronchit i wymagać pomocy gwarantowanej konstytucyjnie służby zdrowia, czuję ucisk w żołądku. Gdy miałem drobną stłuczkę uciekłem się do drobnego szantażu, byle tylko drugi jej uczestnik nie wzywał policji (kto ma czas czekać 3 godziny na zakorkowanej warszawskiej ulicy!). Nie składam wniosku o mieszkanie komunalne, choć muszę niemałym kosztem wynajmować w szarej strefie. Wolę się szarpać niż czuć współodpowiedzialność za koncepcję że państwo (gmina) ma być developerem. Słabo robi mi się na myśl, że nie za długo dzieci moje będę musiał posłać w macki państwowego szkolnictwa. Krytykę ubezpieczeń społecznych przekuwam w czyn: przcuje na umowę o dzieło, nie płacąc na wasze emerytury. Na swoją nie liczę. Podatki staram się płacić tak małe, by dostać jeszcze zwrot...
Dotąd głosowałem w każdych wyborach, a w ostatnich trzech liczyłem też głosy. Dziś coraz większą mam chęć, by w następnych oddać głos nieważny.
Coraz bardziej za swą ojczyznę uznaję Kraj, nie Państwo Polskie.
Wygląda na to, że tracę nadzieję na dobre państwo. Żyję więc, na ilę mogę, unikając tego które jest. Chyba stałem się anarchistą.
PS. To pół żartem, pół serio. Ale myślę, że wielu rodaków mniej lub bardziej taki anarchizm podziela (choćby frekwencja wyborcza świadczy). Czyż nie to (a nie koncepcje monarchistycne czy autorytarne) jest największym zagrożeniem demokracji? Ciekawe, co by powiedział prof. Sadurski...
Komentarze
Pokaż komentarze (13)