Rozpacz prawdziwa...

Ledwieśmy się wygrzebali z zacofania gospodarki planowej, a potem ze stagnacji po stanie wojennym - 1982 - 1989. Ledwieśmy się trochę odbili od dna, a znowu spotkało nas nieszczęście w postaci rządów ekipy premiera Tuska. POnownych rządów, bo po pierwszych nastąpiło otrzeźwienie opinii publicznej na 8 lat. Po tym czasie znowu wypłynął jako uosobienie hasła ***** *** , poparty siłami Brukseli i Berlina. I od trzech lat szkodzi Polsce, hamując wszelkie już rozpoczęte inwestycje, zaciągając niepotrzebne Polsce kredyty, wprowadzając systemy księgowe dostępne zagranicy, degradując edukację. W chwili obecnej mogę tylko napisać o jednej pozytywnej dla Polski decyzji wprowadzonej przez jego rząd: o wstrzymaniu programu 800+ dla tych ukraińskich dzieci, które nie chodzą w Polsce do szkół i których rodzice nie pracują legalnie w Polsce. 

Jedna decyzja na trzy lata to troszkę za mało, jeśli się wspomni słynne 100 konkretów na 100 dni z kampanii wyborczej.

A teraz znowu kolejna rujnacja organu konstytucyjnego, TK. 

Byłam tam w niedzielę, w solidarnościowym miasteczku namiotowym. Akurat dyżur miała Solidarność Wielkopolska, uczestnicy mieli na sobie chustki z tym napisem. Pod rozpiętym namiotem można było dostać gorącą herbatę, kawę czy jakieś drobne przekąski. Można też było wesprzeć dyżurujące tam osoby, bo przecież muszą się dogrzewać przebywając w takim chłodzie.  Członkom Solidarności pomagają też swoją obecnością działacze ROG-u i bardzo są chwaleni za dobrą organizację przedsięwzięcia. 

Cały ten obraz wywarł na mnie bardzo przygnębiające wrażenie, wróciły wspomnienia z oglądanych strajków okupacyjnych z lat 80-tych. Historia jakby się powtarza ale w karykaturalnej wersji, gdyż nie ma ówczesnego entuzjazmu uczestników, a jest raczej stanowczość pomieszana z troską. 

Czy znowu pokolenia naszych dzieci i wnuków będą tak jak my kiedyś, odbudowywać Polskę z obecnego zacofania? Taką perspektywę wyszykował nam Tusk z ekipą.