Kiedy wydarzy się tragedia, ale taka prawdziwa, nieoczekiwana, powoduje, że czas staje w miejscu, razem z nim przestrzeń i przygnieciony nią człowiek. Jednak po chwili zegary zaczynają odmierzać na nowo, wokół rozpoczyna się ruch a człowiek... pozostaje z ciężarem i musi wybrać, co z nim zrobi.
Niektórzy nie podniosą się, a przynajmniej nie sami. Zostaną w miejscu, tam, gdzie los ich dopadł. Będą stale rozpaczać, pytać retorycznie, nie rozumiejąc: "jak to sie mogło stać?!", bo tragedia w swoim wymiarze najbardziej podstawowym jest niezrozumiała, nie da się ogarnąć. Również emocjami, które stają się niewystarczające, ubogie jak dotkniety do najgłębszej głębi człowiek. Takiej osoby można tylko słuchać, okazywać zrozumienie robiąc wszystko, aby zniesienie tragedii uczynić lżejszym i czekać.
Inni wstaną aby zbadać przyczyny, dociekać przynajmniej w tym fragmencie, który może być zrozumiały. Wiedząc, że tragedii nie odwrócą, chcą oddać szacunek jej ofiarom, zadbać o wyjasnienie, jak do tragedii doszło, bo to jeszcze można i nalezy zrobić. Na tej właśnie postawie opiera się całe prawodawstwo; potrzeba ustalenia prawdy i oddania sprawiedliwości to podwaliny państwowości. Ci ludzie biorą na barki ciężar, który spadł na nich nie zastanawiając się, że jest niewygodny i swoje waży, bo wiedzą, że tak należy. Praca, działanie zmniejszy ich cierpienie - zrobią wszystko, co jeszcze możliwe, ochronią system wartości.
Trzecią grupę stanowią ci, którzy po pierwszym uderzeniu informacji widząc ponowny rozruch czasu i przestrzeni postarają się jak najszybciej zrzucić obciążenie, jakim się dla nich stała. Nie chcąc albo być może nie będąc w stanie unieść ciężaru będą usiłowali pozostawić go jak najszybciej za sobą, a przynajmniej o nim zapomnieć, choć będzie nadal ciążył im na duszy. Taki człowiek proporcjonalnie do dramatu, o którego zakresie dowiedział się rozumem, może nawet znienawidzic wszystkich tych, którzy o dramacie mu przypominają. Najbardziej będą go irytować ci, którzy załamani trwają w rozpaczy sypiąc głowy popiołem. Bo oni nie pozwalają mu przekonać samego siebie, że tragedii nie było albo nie dają mu sprowadzić jej do wymiaru co najwyżej przykrego wydarzenia. Będzie wymagał od nich, aby schowali się, nie nasuwali przed oczy - wtedy mogą sobie cierpieć, on nie będzie tego widział. Jest przeciwny stawianiu przez nich symboli "na widoku", bo przypominałyby juz trwale o dramacie.
Przeszkadzają mu również ci, którzy nie prezentuja może spektakularnie rozpaczy, ale w jego ocenie wciąż pytając: "jak i dlaczego?" "rozdrapują" temat, nie pozwalają mu ucichnąć, kiedy on sam stara się zepchnąc go na jak najdalszy plan posuwając się do nielogicznej argumentacji, która dla niego nielogiczna nie jest, skoro ma na celu wyparcie dramatu. Zrobi dokładnie wszystko, aby go nie było; w skrajnych wypadkach będzie nawet utrzymywać, ze nie potrzeba śledztwa; ofiary same zasłużyły na swój los, bo mogły przecież być gdzieś indziej w tym samym czasie i wtedy nic by się im nie stało. Jeśli śledztwo trwa, to niezależnie od jego jakości będzie dopominać się pozostawienia wszystkiego tak, jak jest. Przyjaciółmi dla niego będą ci wszyscy, którzy dopomogą w zapomnieniu, wymazaniu dramatu, z jakim sam nie chce się zmierzyć. Wrogiem każdy, kto o tragedii będzie przypominać nie dając mu przeprowadzić manewru wyparcia.
Ale ludzie reagujący w taki sposób nie wiedzą, że manewr wyparcia w najlepszym przypadku podziała najwyżej na krótką metę. Nawet, jeśli uda im się wmówić również i to, że zrobili wszystko i są w porządku. Bo wielkie tragedie maja to do siebie, że im dłużej wywołane nimi emocje będą tłumione, tym trudniej będzie się ich pozbyć. Ciężar pozostanie, kolejne pokolenie wejdzie z niewyleczoną traumą w przyszłość i będzie słuchać zarzutów swoich dzieci.
Komentarze
Pokaż komentarze (27)