Dwóch Polaków w składzie Wisły Kraków i jeden Cypryjczyk w Apoelu Nikozja. Sędziują Francuzi. Wisła ma holenderskiego trenejro. I ja nie mam - żeby nie było - nie mam niczego nadzwyczajnie krytycznego przeciwko, ale asekuracyjno-bojaźliwe pierdzielenie tych baranów w TV, że: "taaaak, w składzie Apoelu nie ma Cypryjczyków, trzeba uznać, że to klub międzynarodowy z siedzibą na Cyprze..." uważam za typowo polską, komentatorską walkę z własnym baranim łbem.
Na razie remis-remis.
Mieszkańcy Bulandy, jednakowoż, wciąż z niej uciekają. Tak się tam przyzwyczajono do bycia wiecznie dymanym, że zaczęli dymać siebie nawzajem. Opresja przeszła w self-service, jesteśmy pierwszym samouciskowym narodem świata. P. Czerwiński, Przebiegum życiae A chłopaki jak chłopaki. Generalnie nie różnimy się. Ja, emigrant ze swoim odrzuceniem roli emigranta (odrzucam ją od pierwszego dnia tutaj), poruszam się po świecie jak piłkarz, któremu pękła gumka w spodenkach, ale jest dobre podanie, więc zapierdziela się w jej stronę trzymając gacie jedną ręką. Może gola się strzeli jakiego, a gacie się przecież wymieni. Oni w Polsce, w swoich rolach i zawodach, bez obciążenia emigranckiego, w kraju swoim, z językiem swoim i przyjaznym państwem – podobnie. Wolność, pomysły, projekty, działania... - ale też z jedną cały czas, od 20 lat, ręką trzymający galoty projektów, spłacanych kredytów, bezpiecznych i niebezpiecznych związków. Nie ma radości w tej grze, nie ma fascynacji tym sportem jakim jest życie. Nie jesteśmy chyba dziś narodem czerpiącym radość. Nie ma jej na ulicy, w rozmowie, przy grillu czy na zakupach. Żeby radość zresztą czerpać trzeba mieć źródło jakieś. Sign by Danasoft - For Backgrounds and Layouts
Nowości od blogera
Komentarze
Pokaż komentarze (13)