Małe przemyślenia.

Pewien Publicysta sprawił, że powróciły wspomnienia. :)

Bajki dla dzieci – Jestem pokoleniem wychowanym na Bolku i Lolku, Reksiu, Misiu Uszatku, Rumcajsie i Kreciku. Te bajki, może nie zawsze do końca pozbawione przemocy, bo do tego rodzaju mogę zaliczyć w 100% tylko Reksia, ale za to wszystkie pełne ciepła i mądrości. To w nich bohaterowie okazywali sobie przyjaźń, miłość, braterstwo, współczucie, zrozumienie, ale też i czasami taką maleńką ludzką złośliwość :). Jednak nawet wówczas łatwo było zauważyć, którzy bohaterowie i jakie czyny są dobre, a jakich należy się wystrzegać i wstydzić. To dzięki tym bajkom tak długo, a może i nawet do dzisiaj pozostało we mnie coś z dziecka. Teraz, gdy stacji TV jest tak dużo, w tym też tych dla dzieci, wydawałoby się, że o wiele łatwiej wskazać dziecku tę właściwą drogę. Tymczasem jakże często te bajki są przepełnione okrucieństwem, niezdrową rywalizacją i brakiem empatii. Czego one mogą nauczyć dzieci? Bo co jak co, ale dziecko, szczególnie to małe, ciągle zachwyca się tym samym co kiedyś. Tylko trzeba mu to piękno pokazać. A wówczas może ono samo zamiast godzinami siedzieć przed komputerem, weźmie książkę do ręki, czy też poprosi mamę lub babcię o bajkę, która śmieszy, czasami trzyma w napięciu, ale zawsze umie podkreślić to, co dla każdego człowieka jest najbardziej wartościowe.

Nasi Wieszcze - Gdy chodziłam do szkoły podstawowej i średniej, do literatury z wyższej półki zaliczano dzieła  Mickiewicza, Sienkiewicza, Reymonta czy Prusa. Oczywiście także i późniejsze proza i poezja, co niektórych pisarzy i poetów wskazywane były jako warte przeczytania, a z racji wydarzeń w Polsce (liceum kończyłam pod koniec lat 80-tych) stały się wręcz kultowe. Czasy się uspokoiły, młodzież została inaczej wychowana i dzisiaj słucham w radio, jak pewna pani w wieku ok. 80 lat zadzwoniła i przekazała, iż ma do oddania wiele książek Sienkiewicza i Kraszewskiego, które wnuczka uznała za bezwartościowe i chce wyrzucić na śmietnik. A że książki są niezniszczone, to starszej pani ich szkoda, zatem pomyślała, że może jeszcze jest ktoś, kogo taka literatura zainteresuje. Smutne to. Wszystko dzisiaj ma być zabawne i nowoczesne. Zbędna jest jakakolwiek literatura, która wskazuje na wyższe wartości jak patriotyzm, przyjaźń, lojalność, czy szacunek. To jest nudne i nie przemawia do potomnych. Dlatego zapewne dzisiejsze przyjaźnie to uśmiechy i kopanie dołków pod kolegą, a także przeliczanie korzyści, jakie z danej znajomości mogą wyniknąć. Patriotyzm zaś, jest wręcz archaiczny i męczący dla Europejczyka. Hmm...., ale my chyba i w dawnych czasach byliśmy częścią Europy. Chyba.

Nasze ubrania – Każda okazja wymaga odpowiedniego stroju. Tak zawsze mnie uczono. Inaczej szłam ubrana na podwórko, inaczej na imieniny, inaczej do teatru, a zupełnie inaczej na dyskotekę. Dzisiaj jak patrzę pomimo takiego wyboru ubrań, pomimo ich dostępności ludzie zatracili całkowicie wyczucie smaku i estetyki. W urzędzie pani ma dekolt godny zabawy sylwestrowej. Jej bluzka błyszczy jakby szukając kolorowych świateł dyskoteki. Młoda dziewczyna idąca na imprezę do koleżanki przypomina wyglądem pudernicę. Teatr, czy kino kiedyś miejsca, gdzie można było pochwalić się czymś nowym, eleganckim, czymś niecodziennym traktowane są dzisiaj jak sklep. Chodzi się do nich w dżinsach i podkoszulku oraz w sportowym obuwiu. Może i w kinie jest to jeszcze jak najbardziej zrozumiałe. W końcu nie można być aż tak skostniałym. Ale teatr to ciągle miejsce sztuki, tej szczególnej sztuki, zatem nasz strój powinien być stosowny do tego miejsca. Ja wiem, że niektórzy powiedzą, że nie szata zdobi człowieka. Ale to dzięki tej szacie stajemy się wyróżnieni, nie śmieszni, zauważalni, a co ważniejsze naszym wyglądem okazujemy szacunek tym, z którymi właśnie mamy się spotkać.

Świat jednak gna do przodu. Czy zawsze w dobrym kierunku? Niekoniecznie. Czy to co było kiedyś, oznacza jedynie przeżytek? Na pewno nie. Dlatego warto nie odwracać się od przeszłości, bo ona to nie tylko błędy, ale też wiele wspaniałych rzeczy, dzisiaj niedocenionych.