Łaskawie raczę posiąść pańską córkę

Ludzka psychika jest zabawna. Wyobraźmy sobie następującą sytuację:

Oto młody jeszcze mężczyzna łazi za młodszą nieco kobietą. Studentka, 20 – 22 lata. On wygląda na 28 w rzeczywistości już po 30 -stce.

Łazi za nią po mieści by ją poderwać, jednak przegapia właściwy moment i dziewczyna czuje się zaniepokojona. Gdy wchodzi wreszcie do jakiegoś punktu usługowego okazuje się, że pracuje tam jej ojciec, a nawet najprawdopodobniej do niego należy.

Wychodzi więc i pyta:

- Czego Pan chce od mojej córy?

Interlokutor szczerze odpowiedziałby, że chciałby się z nią umówić do kawiarni, ale że taka opowiedź nic by i tak nie dała, przychodzi mu do głowy oczywiste zdanie : Chcę ją przelecieć. A ale i w oczywisty sposób Chcę przelecieć Twoją córkę. Takie zdanie oczywista niemało wkurzyłoby ojca córy, jak sam mówi. Już czujemy smak tej bezczelności i reakcji. Pójdźmy jednak w następującym kierunku i tu będzie clou tego materiału. Ponieważ ojciec zwraca się przez pan wypadałoby zachować formę. A nawet ubrać to zdanie w najwyszukańszą grzeczność.

 

Łaskawie raczę posiąść pańską córkę!

Jestem pewien, że na to zdanie ojciec córy zareaguje ostrzej niż na Chcę przelecieć Twoją córkę.

Czy to możliwe? A jednak. Mamy tu i pan i eleganckie i dostojne określenie posiąść zamiast przelecieć i dobroduszne określenie łaskawie.

A jednak jestem pewien, że reakcja byłaby ostrzejsza.

Dziwna jest ludzka psychika. A może mylę się w tym wypadku?

Gdyby ktoś chciał się upewnić to na własną odpowiedzialność.