Sprawę bezprawnego pozbawienia wolności osoby niepełnoletniej, dokonanego w Polsce na niemieckie zlecenie, z naruszeniem lub zdradą konstytucyjnych wartości Rzeczypospolitej, i z zastosowaniem niemieckiego prawa na polskiej ziemi, otrzymali w dniach między 11 a 17 maja 2014 r. do zbadania i rozpatrzenia: polski premier, prezesi sądów sprawujący nadzór nad sądem rejonowym w Lęborku, oraz Rzecznik Praw Dziecka.
Osobie bezprawnie pozbawionej wolności nie zarzucono jakiegokolwiek przestępstwa lub wykroczenia. Sprawcami bezprawnego pozbawienia wolności byli policjanci z Bytowa oraz wciąż urzędująca w roli sędziego osoba mianowana sędzią przez totalitarną Polską Rzeczpospolitą Ludową (PRL) przed 30 laty, w roku 1984, będącym literackim symbolem totalitaryzmu. Bytowska Policja została zobowiązana do udostępnienia jako informacji publicznej dokumentacji i opisu swych poczynań, oraz do ujawnienia nazwisk i stanowisk swych niemieckich współpracowników lub rozkazodawców. Sprawa stanowi ostrzeżenie dla polskiego społeczeństwa przed pozostającymi na stanowiskach państwowych funkcjonariuszami upadłego totalitaryzmu, oraz przed osobami na polskich urzędach gotowymi z korupcyjnych motywów do kolaboracji z urzędnikami sąsiedniego państwa obciążonego totalitarną przeszłością znacznie bardziej niż Rzeczpospolita.
Dnia 25 kwietnia 2014 r. Komenda Powiatowa Policji w Bytowie złożyła w Sądzie Rejonowym w Lęborku, VIII Zamiejscowym Wydziale Rodzinnym i Nieletnich z siedzibą w Bytowie, bezpodstawny wniosek o bezprawne pozbawienie wolności 14-letniej obywatelki Niemiec i Stanów Zjednoczonych. Komenda Powiatowa Policji w Bytowie nie miała prawa składać wniosku o zabezpieczenie, ponieważ nie była stroną ani uczestnikiem postępowania.
Tegoż samego dnia w imieniu Sądu postanowiono: "udzielić zabezpieczenia w postaci natychmiastowej ochrony prawnej małoletniej ... poprzez umieszczenie małoletniej w pogotowiu rodzinnym wskazanym przez Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinnej w Bytowie". Dla ukrycia faktu złożenia przez Policję wniosku, wniosek został w postanowieniu z dnia 25 kwietnia 2014 r. (VIII Nsm 116/14) nazwany "zawiadomieniem". Osoba sporządzająca postanowienie ("sędzia" z roku 1984) nie chciała jednak brać na siebie pełnej odpowiedzialności za bezprawne czynności, których legalizacji żądała ("granatowa") Policja, dlatego ujawniła i udokumentowała policyjne żądanie, stosując osobliwe wyrażenie: "zawiadomienie o udzielenie zabezpieczenia", zastępując słowo "wniosek" słowem "zawiadomienie" w poprawnym wyrażeniu "wniosek o udzielenie zabezpieczenia".
Postępowanie zostało wszczęte na policyjny wniosek o udzielenie zabezpieczenia, choć art. 731 Kodeksu postępowania cywilnego (Kpc), zabrania wszczynania postępowania w samym tylko celu uzyskania postanowienia o zabezpieczeniu. Wydanie postanowienia z dnia 25 kwietnia 2014 r. rażąco naruszyło ten zakaz. Na podstawie przepisu art. 755 par. 1 pkt. 4 Kpc, sąd może określić "sposób roztoczenia pieczy nad małoletnimi dziećmi", lecz nie może orzekać o pozbawieniu wolności osoby objętej pieczą, oraz o jej wolności osobistej i nietykalności osobistej. Wolność człowieka oraz wolność osobista i nietykalność osobista nie mogą być przedmiotem zabezpieczenia roszczenia w postępowaniu cywilnym. Człowiek nie jest przedmiotem, który można zabezpieczyć na poczet roszczenia.
W przeciwieństwie do niemieckiej konstytucji, polska konstytucja zapewnia osobom niepełnoletnim i osobom objętym pieczą gwarancje praw do wolności człowieka oraz do wolności osobistej na równi z wszelkimi innymi osobami nimi objętymi. Konstytucja niemiecka dopuszcza art. 11 ograniczanie prawa do wolności "dla ochrony młodzieży przed zaniedbaniem", a w art. 19 brakuje jej gwarancji niedopuszczalności ograniczeń wykraczających poza konieczności uznawane w demokratycznym społeczeństwie, i wskazane w art. 31 ust. 3 polskiej konstytucji oraz w art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.
W Polsce "roztoczenie pieczy nad małoletnimi dziećmi" oznacza rzeczywistą opiekę, a nie przemoc i uwięzienie.
W Niemczech w braku ochrony zgodnej z wymogami art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, doszło do stworzenia systemu więziennictwa i przemocy wobec dzieci i młodzieży uznanych za "zagrożone" w myśl art. 6 niemieckiej konstytucji, dopuszczającego "odłączanie dzieci od rodziny wbrew woli uprawnionych do wychowywania", gdy dzieciom z jakiegokolwiek powodu, także bez winy rodziców, "grozi zaniedbanie". Oznacza to, że rodzic dziecka w Niemczech "odłączonego od rodziny", w pojęciu polskiego prawa nie jest rodzicem pozbawionym praw rodzicielskich, a samo "odłączenie od rodziny" nie świadczy o stwierdzeniu jakiegokolwiek zaniedbania, a tym bardziej nie świadczy o podniesieniu zarzutu jakiejkolwiek winy czy sprawstwa czy niedbałości rodzica. Wystarczy, że rodzice "nie są w stanie oddalić zagrożenia" ("sind ... nicht in der Lage, die Gefahr abzuwenden"; BGB § 1666), co w praktyce w odniesieniu do zewnętrznego lub obcego zagrożenia może dotyczyć wszystkich rodziców, i stanowić podstawę dowolności "odłączania dzieci od rodziny wbrew woli uprawnionych do wychowywania". Na procederze tym zarabia wiele osób; dzieci trafiają nawet do zakładów ("domów opieki") będących w istocie prywatnymi więzieniami. Takie prywatne więzienia dla dzieci prowadzi firma Haasenburg GmbH, poniewierająca dziećmi swobodniej i przetrzymująca je w gorszych warunkach niż zapewniane w wielu więzieniach dla zbrodniarzy.
Naruszenia praw dzieci i młodzieży wskutek braku ochrony dzieci i młodzieży zgodnej z wymogami art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, są obecnie w Niemczech przedmiotem rozwijającej się dyskusji, w której biorą udział przedstawiciele organów państwowych, i która może prowadzić ku poprawie ochrony praw dzieci i młodzieży. Tak na przykład niedawno Stephan Breiding, rzecznik brandenburskiego ministerstwa edukacji kierowanego przez Martinę Münch (Brandenburgs Bildungsministerin), powiedział dziennikarzowi "Potsdamer Neueste Nachrichten", że: "Dzieci, które już od domu rodziców były znacznie obciążone [emocjonalnie], zostały tu [w domu opieki] poddane dodatkowej traumie" ("Aussortiert – und weggesperrt. „Kinder, die vom Elternhaus schon schwer belastet waren, wurden hier zusätzlich traumatisiert“, sagt Ministeriumssprecher Stephan Breiding"; „Ausgeliefert, entwürdigt“ von Christoph Stollowsky, erschienen am 10.04.2014 auf Seite 14; http://www.pnn.de/brandenburg-berlin/845431/). W Polsce nie tylko należy chronić zgodnie z polską konstytucją (art. 30, art. 31, art. 32, art. 37) i Europejską Konwencją Praw Człowieka (art. 5, art. 8) dzieci uciekające do Polski z Niemiec, ale należy też rozważyć w ramach obowiązków wynikających z polskiego udziału w Radzie Europy zaskarżenie niemieckiego procederu więzienia dzieci skargą międzypaństwową do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (art. 33 Konwencji).
Obowiązkiem polskiego sądu rodzinnego i polskiej Policji jest stosować polskie prawo i polską konstytucję, a nie dopuszczać się zdrady konstytucyjnych wartości Rzeczypospolitej, i stosować prawo niemieckie na terytorium Rzeczypospolitej. W Polsce czynności sądu rodzinnego czy opiekuńczego stanowiące ingerencję w życie rodziny i opiekę nad dzieckiem są dopuszczalne wyłącznie w sytuacji aktualnego zagrożenia dobra dziecka (art. 109 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego). Sąd Rejonowy w Lęborku zamiast zbadać, czy taka sytuacja w sprawie występuje, potraktował 14-letnią obywatelkę Niemiec i Stanów Zjednoczonych jak zbiegłego przestępcę zobowiązanego do pokuty za Sądowi tylko wiadome winy. W bezpiecznym i wygodnym sędziowskim fotelu "rodzinnego" wydziału sądu rejonowego zabrakło nie tylko prawości, ale i choćby odrobiny współczucia oraz troski, niezbędnych do zapobiegania poniewieraniu dziećmi.
http://archi.wiki.praw.pl/2kivflhbi24
265
BLOG
Komentarze
Pokaż komentarze (2)