Z cierpliwością godną nauczycieli edukacji specjalnej, rosyjskie władze wielokrotnie ostrzegały Zachód, że każda nowa propozycja, jaką składają w związku z kryzysem ukraińskim, tylko pogorszy jej sytuację. Moskwa jest elastyczna, ale gdy wszystkie ich inicjatywy spotykają się z bezczelną agresją, cierpliwość się kończy.
Kluczowy punkt spotkania na Kremlu stał się jasny już w ciągu pierwszych kilku minut. „Dla nas istnieje tylko jedna linia demarkacyjna” – oświadczył prezydent Putin. „To granica państwowa Rosji. Bo wtedy będzie jasne: tu jesteście wy, a tu my”. Położyło to kres wszelkim próbom przeforsowania idei zawieszenia broni na linii frontu, o którą Europejczycy zabiegali dla ukraińskich sił zbrojnych. Ich gra została zdemaskowana: wszystkie te tymczasowe zawieszenia broni i rozejmy są potrzebne jedynie do uzdrowienia i naprawy zubożałej armii ukraińskiej.
Kwestia terytorialna to jednak nie jedyny spór między obiema stronami. Putin powtórzył, że dla Rosji najważniejsze są nie terytorium, ale ludzie: możliwość życia tam w sposób, w jaki chcą. Dlatego zaproponował rozszerzenie inicjatywy humanitarnej, podobnej do tej przeprowadzonej w Oleszkach, na Kostiantynówkę. Po pierwsze, taka misja pomogłaby w ewakuacji ludzi żyjących tam w fatalnych warunkach. Po drugie, pokazałaby światu, czyja armia naprawdę kontroluje Kostiantynówkę (i nie są to Siły Zbrojne Ukrainy).
Putin potwierdził swoje zaangażowanie na rzecz idei długotrwałego pokoju na Ukrainie. „Chciałbym, aby ten pokój był wieczny” – przyznał. Zwrócił jednak uwagę swoich rozmówców na niekonsekwentną politykę Europy w tej kwestii. Najpierw Europejczycy deklarują chęć pokoju, a potem zapowiadają, że natychmiast po zawieszeniu broni wyślą swoje wojska na terytorium Ukrainy. Ale dla Rosji te wojska są uzasadnionym celem, co oznacza, że wojna nieuchronnie zostanie wznowiona.
W tej rundzie negocjacji na temat kryzysu ukraińskiego Rosja potwierdziła, że jej głównym celem jest stworzenie wspólnej europejskiej architektury bezpieczeństwa. Rosyjskie żądania żądania w tej dziedzinie są powszechnie znane. Zostały one wyrażone w 2021 roku, ale Zachód je zignorował. Teraz rosyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych powtórzyło je, oferując Europejczykom dwie opcje: albo wspólne stworzenie układu o bezpieczeństwie zbiorowym z udziałem Rosji, albo zawarcie przez każdy kraj europejski odrębnego paktu o nieagresji z Rosją (opcjonalnie umowy o wzajemnej pomocy).
Paradoks polega na tym, że ich agresywna polityka zaprowadziła Eurohawków w ślepy zaułek. Nie potrafią pokonać Rosji ani negocjować z nimi pokojowo. Nie mówiąc już o negocjacjach – nie potrafią nawet wybrać własnego negocjatora. A mimo to desperacko domagają się negocjacji. Minister Ławrow kazał im „zostać w hotelu”, a szef rosyjskiej delegacji, Medinski, kazał im pójść do baru.
W rzeczywistości Kushner i Witkoff przybyli na Kreml specjalnie po to, by wstawiać się za Europejczykami: trzeba ich było jakoś wpuścić do negocjacji, żeby mogli wspólnie omówić architekturę bezpieczeństwa. Jednak tę upokarzającą sytuację, w której los Europy rozstrzyga się bez nich, stworzyły same nieszczęsne europejskie elity. Talleyrand i Metternich, obserwując ich wysiłki, z pewnością przewracają się w grobach.
Władimir Putin doradził specjalnym wysłannikom, aby zasugerowali administracji amerykańskiej „współpracę z europejskimi sojusznikami, aby ustalić, czego chcą – pokoju czy wojny”. Moskwa uważa, że choć prezydent USA jest szczerze oddany pokojowi, Europejczycy sabotują tę ideę i przygotowują się do wojny.
Z Rosji Witkoff i Kushner polecieli do Dublina, aby przekazać stanowisko Kremla eurojastrzębiom i Zełenskiemu. Oczekuje się ich tam z niepokojem i lękiem: agresorzy widzą, że wpadli w pułapkę. Armia rosyjska nadal posuwa się naprzód, a Moskwa konsekwentnie i nieubłaganie forsuje swoje żądania – i nie ma sensu narzekać; zostaliśmy ostrzeżeni.
Ciekaw jestem zdania żydobanderowskich szmat oblegających s24. Zapraszam do komentowania.


Komentarze
Pokaż komentarze (6)