Kilka tygodni temu znany polski muzyk oświadczył, że ma dosyć sytuacji panującej w świecie polityki, a zwłaszcza nie dotrzymywania słowa przez partię, na którą wcześniej głosował. Pech sprawił, że padło na Platformę Obywatelską.
Generalnie Paweł Kukiz stwierdził, że ma dosyć psucia państwa i czas najwyższy coś zrobić, by nasze wnuki nie nazwały nas „Targowicą”. W tej kwestii odsyłam Państwa do historii przedrozbiorowej Polski, bo mam pewne obawy, czy po kolejnych reformach szkolnictwa coś poza miejscem handlu się współczesnym Polakom z tym pojęciem kojarzy.
Ale do rzeczy. Kukiz ma język niewyparzony i od dwóch lat powtarza prawdy niepopularne w sferach rządowych – choćby w wywiadzie z RMF FM – gdzie mówił tak - „Problem w działaniu służb. Premier tak dba o bezpieczeństwo państwa, że nie jest w stanie własnej rodziny ochronić. W tym kontekście cóż się dziwić, że spadają samoloty. Dlatego codziennie należy mówić o Smoleńsku. Państwo polskie jest w tak fatalnym stanie, że spadło w ruskie błoto i leży tam po dziś dzień”- . Czarę goryczy przepełniła afera Amber Gold, która zdaniem Kukiza tylko potwierdziła słabość państwa, jego służb specjalnych i mniej specjalnych.
Przy okazji artysta nagrał płytę „Siła i Honor”, na której wykrzyczał w znacznej części to co mu się nie podoba. Ponieważ od lat ze swoją muzyką mieści się na ogół w polskiej czołówce, to nagle zdziwił się, że po jego deklaracjach politycznych i artystycznych nie ma stacji radiowych chętnych do prezentowania nowej płyty. Żeby było ciekawiej tuba propagandowa politycznej poprawności (czytaj „Gazeta Wyborcza) zrobiła od razu z niego faszyzującego homofoba albo coś na ten kształt.
Ale wróćmy do sprawy zasadniczej. Otóż Kukiz uważa, że zacementowana polska scena polityczna jest na rękę wszystkim partiom. I koalicji rządzącej i opozycji. A że opozycja nie może jakoś dać sobie rady z koalicją, to ta bezkarnie łamie wszystkie wyborcze obietnice. Miał być podatek liniowy, nie ma – za to VAT i akcyza poszły w górę, miały być Jednomandatowe Okręgi Wyborcze (pod swoim projektem PO zebrała 750 tysięcy podpisów rodaków) – nie ma, a listy poparcia poszły na przemiał. No to Paweł Kukiz doszedł do wniosku, że zmusi polityków do powrotu do idei JOW-ów. I założył stronę www.zmieleni.pl , na której ponownie zbiera podpisy wspierające Jednomandatowe Okręgi Wyborcze. Bo skoro z taką demokracją funkcjonuje USA, Wielka Brytania i Francja, to pewnie i my (zdaniem Kukiza) możemy. Poszedł więc na wojnę z naszą ordynacją wyborczą i jego internetowa na razie (bo już zaczyna zakładać realne komitety) armia ma już ponad 80 tysięcy.
I choć ja osobiście nie do końca wierzę w idealne systemy wyborcze, a JOW-y niosą ze sobą możliwość lansowania takich choćby osobowości jak senator Stokłosa, to życzę Pawłowi Kukizowi zwycięstwa w tej prywatnej wojnie z Platformą, jej niespełnionymi obietnicami i obowiązującym porządkiem postkomunistycznego psucia państwa.
Jakoś tak się składa, że z panem Pawłem łączy mnie kilka podobieństw – obaj jesteśmy koło pięćdziesiątki, obaj pamiętamy dobrodziejstwa PRL-u i darzymy je podobnym uczuciem. Uczulony na „czerwone” jestem podobnie. Też jestem przekonany, że państwo polskie spadło w smoleńskie błoto i leży tam do dziś, co najlepiej widać po kolejnych ekshumacjach ofiar katastrofy. W końcu też nie chciałbym, by moje wnuki po latach porównały działania naszego pokolenia do „Targowicy”. A w dodatku od lat lubię muzę Kukiza, i tę z Piersiami, i solową. „Siła i honor” też mi się podoba – zwłaszcza ballada „17 września”. Więc w tej wojnie Kukiza nie zostawię samego. Do roboty pięćdziesięciolatkowie, trzeba poprawić to, co spieprzyliśmy. Żeby się za nas wnuki nie wstydziły.
Komentarze
Pokaż komentarze (2)