W sobotę, 29 września, przez centrum Warszawy przeszło około 200 tysięcy ludzi, niezgadzających się na wizję Polski proponowaną przez rząd Platformy Obywatelskiej. Atmosfera marszu przypomniała mi rok 1980, kiedy to po raz pierwszy od wielu lat poczuliśmy się obywatelami w swoim kraju. Teraz też idący byli uśmiechnięci, machali do siebie wzajemnie, pozdrawiali nieznajomych jadących autobusami, Warszawiaków stojących na balkonach – czując, że łączy ich coś ważnego, coś, co buduje wspólnotę zdolną do dobrego działania. Choć jako dorosły człowiek towarzyszę transformacji naszego państwa od początku, nie widziałem i nie czułem takiej atmosfery od czasów „karnawału Solidarności”. W tę sobotę, 29 września, ta „Solidarność” wróciła.
Choć marsz „Obudź się Polsko” był zwołany w celu poparcia starań Telewizji TRWAM o przyznanie miejsca na platformie cyfrowej tzw. multipleksie, to zgromadził znacznie szerszą reprezentację społeczeństwa, niż tylko telewidzów stacji ojca Rydzyka. Myślę, że to był tylko katalizator dla wszystkich, którzy mają dość słabości państwa, zaniku podstawowych norm społecznego współżycia, wartości takich jak prawda, honor, odpowiedzialność i uczciwość.
Poszli więc ci, którzy nie godzą się na jednostronne, gloryfikujące rząd media, które pamiętamy z lat gierkowskiej propagandy sukcesu. By zaprotestować przeciw pomijaniu mówiącej inne, niewygodne rzeczy, telewizji TRWAM w prawach do nadawania naziemnego w wersji cyfrowej. Nie jestem stałym fanem rozgłośni i telewizji redemptorystów, ale nie przemawiają do mnie argumenty, że stacja ta nie ma zaplecza finansowego ani wystarczającej oglądalności, by przetrwać na cyfrowej platformie. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji ośmiesza samą siebie używając takich argumentów – przyznając przy tym miejsca stacjom, o których nikt do niedawna nie słyszał np. TTV - oglądalność 3000 widzów miesięcznie, czy ATM Rozrywka, co to w ogóle jest? Nie wolno robić ludziom wody z mózgu wpierając, że więcej jest u nas miłośników disco polo, niż katolików – tym bardziej, że jedno nie wyklucza drugiego. I dlatego w obronie wolności mediów pomaszerowały nie tylko „moherowe berety”, dla których kontakt z TV TRWAM jest często jedyną możliwością bycia blisko z wiarą, ale też i tysiące ludzi mających po prostu dość fałszywych uzasadnień blokady prawa do wolności słowa.
Poszli w marszu też ci, których oburzyły słowa premiera Tuska skierowane do rodzin ofiar katastrofy smoleńskiej. Zresztą umiejętnie zmanipulowane potem w głównym wydaniu Wiadomości TVP. Pisałem ostatnio, że zgadzam się z Pawłem Kukizem, co do faktu, że 10 kwietnia 2010 roku państwo polskie legło w smoleńskim błocie i dalej się w nim tapla. I tego się nie da zamazać, pokazały to sprawy ekshumacji Anny Walentynowicz i pozostałych ofiar. Kiedyś kłamca musiał mieć dobrą pamięć, by wiedzieć, co i kiedy powiedział. Dziś rolę pamięci pełnią media lub internet. Można nakazać zmianę sejmowych stenogramów, ale nie cofnie się słów, które poszły w świat.
Poszli więc w marszu ci, którzy nie godzą się na kłamstwa pani Kopacz o współpracy polskich i rosyjskich patomorfologów, prokuratorów, przekopaniu na metr w głąb smoleńskiej ziemi. Zaprotestowali przeciw nicości państwa, które za kłamstwa nagradza synekurami. Przeciw ludziom, którzy mówią przepraszam jednocześnie zrzucając swoją odpowiedzialność na pokrzywdzonych. Porównywanie tragedii smoleńskiej do katyńskiej jest nadużyciem, ale skala uporu w kłamstwie jest dokładnie ta sama. Nie można z lotu wojskowego zrobić cywilnej pielgrzymki, a z głowy państwa turysty. To rząd Polski odpowiada za przygotowanie i przeprowadzenie wizyt swoich przywódców. I miałbym takie same pretensje do organizatorów i też żądał ich odpowiedzialności, gdyby w Smoleńsku zginęła delegacja z premierem Tuskiem. Będę to powtarzał dopóki jestem obywatelem tego kraju.
Przeczytałem niedawno ciekawy wpis na jednym z portali. Otóż internauta napisał, że po ostatniej próbie pseudozamachu na prezydenta Czech, Waclawa Klausa, w której to młody człowiek użył pistoletu zabawki z plastikowymi kulkami, a ochrona prezydenta nie zareagowała – do dymisji podał się szef tejże ochrony, choć Klausowi nic się przecież nie stało. U nas szef BOR stracił swojego prezydenta i 95 innych osób i został awansowany do stopnia generała. Parodia państwa czy nagroda?
Na marginesie dodam, że wygłup młodego Czecha potraktowano jako czyn chuligański i wypuszczono go do domu. U nas autor internetowej strony antyprezydenckiej został skazany prawomocnie na półtora roku w zawieszeniu. I to my jesteśmy tą forpocztą wolności w środkowej Europie?
Podczas tego marszu obecni byli związkowcy z całej Polski, od morza po Tatry, od Bugu po Odrę. Przybyli też całkiem „zwykli obywatele” - starzy, młodzi, studenci, rodziny z dziećmi. Na transparentach widniały nazwy wielu polskich miast, miasteczek i całkiem małych wiosek, nawet parafii Rzewnie spod Różana. Widniały też hasła nierzadko pokazujące zmęczenie, zniecierpliwienie i frustrację zmęczonych codziennym życiem obywateli. Protestowano przeciw śmieciowym umowom pracy, podwyższeniu wieku emerytalnego, bezkarności przestępców i kombinatorów. Przeciw dalszemu emigrowaniu z kraju całych rodzin niewidzących tu przyszłości. Przecież na stałe wyjechało już z Polski 300 tysięcy dzieci – to efekt rządowej polityki prorodzinnej.
Przyszli zwolennicy Jednomandatowych Okręgów Wyborczych – Zmieleni.pl. Byli politycy Prawa i Sprawiedliwości, Solidarnej Polski, Prawicy Rzeczpospolitej – ale o sile i wymowie marszu świadczyło to morze ludzkich głów ciągnące się pod biało czerwonymi flagami od Placu Zamkowego po Plac Trzech Krzyży. I można dalej kłamać, że to tylko kilkadziesiąt tysięcy oszołomów przyszło na wezwanie ojca Rydzyka. I dziwić się, że marsz był pokojowy.
My nie poszliśmy się tam bić – poszliśmy pokazać, że nie można wykluczyć z życia społecznego połowy kraju, że nie można tego przemilczeć albo przekłamać w mediach.
Poszliśmy też powiedzieć, że naszym zdaniem w publicznym życiu nie ma miejsca na usłużnych sędziów i prokuratorów wypełniających wolę rządzących. Na nijakość instytucji oddających w majestacie prawa dzieci w ręce psychopatycznych morderców, jak stało się w Pucku. Na władze nierozumiejące różnicy między prowokacją a suwerennością. I jestem przekonany, że dalej z uśmiechem na twarzy, choć z wykazem grzechów rządzących na transparentach będziemy chodzić dalej, do skutku. Aż wyjdzie nas tylu, że za murami gabinetów zostanie tylko zadowolony z siebie rząd.
Komentarze
Pokaż komentarze (2)