Kraj tematów zastępczych

Polska rzeczywistość przyzwyczaiła mnie już do tego, że kiedy pojawia się poważny problem dotyczący sfery gospodarczej lub finansowej, który może mieć istotny wpływ na egzystencję Polaków w najbliższych latach, znajdują się zawsze tematy maskujące lub odciągające uwagę społeczeństwa od istotnych dla losu państwa spraw. Do tej pory tematami dyżurnymi, nie powiem, o dużej wadze społecznej, były aborcja i in vitro. Teraz doszły związki partnerskie.

Temat miele się już od kilku tygodni a media, w większości, prowadzą dyskusję na zasadzie tradycyjnego podejścia do tematu „wyższości Świąt Wielkiej Nocy nad Świętami Bożego Narodzenia”. Wskazuje nam się jako wzór tzw. rozwinięte demokracje zachodnie, które dawno uznały, że każdy może z każdym, każda z każdą i jest to OK. A my ciemnogród chcielibyśmy, żeby każde dziecko miało tatusia i mamusię, a całujące się pary były różnopłciowe. Silny lobbing prowadzony przez aktywistów lewackich i homoseksualnych doprowadził już do tego, że w opinii społecznej związki partnerskie kojarzone są jednoznacznie jako lesbijskie lub gejowskie. Przy okazji wypadła cała grupa mężczyzn i kobiet żyjących wspólnie (i posiadających dzieci) bez sankcjonowania tego aktem lub sakramentem małżeńskim. Moim zdaniem, najistotniejsza grupa, której przysługuje określenie „związek partnerski”. 

Kwestia wyboru partnera, jego płci i zachowań seksualnych pozostaje sprawą intymną i prywatną. Są dostępne prawne regulacje umożliwiające otrzymanie informacji o stanie zdrowia partnera, dziedziczenia po nim majątku itp. Być może ich realizacja wymaga wkładu pewnego wysiłku, ale miłość podobno nie zna granic, więc dla chcącego nic trudnego. Jednak konstytucyjnie to związek kobiety z mężczyzną tworzy rodzinę, będącą podstawą rozwoju demograficznego państwa i jako taki winien być preferowany. To bardzo prosta prawda i od początku ludzkości, poza filmem „Seksmisja”, nic się nie zmieniło. Minister Gowin zapowiedział nowelizację wielu aktów prawnych, ułatwiających partnerom wspólne bytowanie, choćby podatkowe.  I niech tak będzie. I niech pewne środowiska nie krzyczą, że to nie demokratyczne i nietolerancyjne. Przypomnę, że demokracja to rządy większości – a większość Polaków, bo około 70 procent opowiedziała się przeciw sankcjonowaniu związków homoseksualnych. Prosiłbym też czytelników o zastanowienie się nad pojęciem „tolerancja”, które też w ostatnich latach zdaje się nabierać zgoła innego, niż pierwotne, znaczenia. Poprawność polityczna tak ogłupiła jej głosicieli, że zagubili etymologię tego słowa. A my, Polacy mamy chlubną kartę w zakresie tolerancji – to w Rzeczypospolitej Obojga Narodów znajdowali schronienie Arianie, Żydzi, Luteranie. Wielu historyków twierdzi, że na tle ówczesnej Europy Polska była stabilna, gdyż tolerancja już była fundamentem państwowości polsko-litewskiej. Tolerancja, czyli pozwolenie na spokojne istnienie odmiennych od ogólnie przyjętych poglądów, zapatrywań, czy zachowań. Powtarzam, spokojne istnienie, a nie narzucanie ich większości. Dlatego przez setki lat na polskiej ( katolickiej i ciemnogrodzkiej) ziemi żyli Kalwini, Żydzi i dziesiątki innych wyznań, dlatego do dziś mieszkają tu uszlachceni Tatarzy. I to jest właśnie, moim zdaniem, tolerancja. A nie wpieranie mi na siłę, że rodzina to dwóch facetów, ( ale nie ojciec i syn) lub dwie kobiety ( nie matka i córka). Tego mój zakres rozumienia tolerancji nie przyjmie. No i dałem się wciągnąć w temat zastępczy.

A czy nie ważniejszy dla nas budżet UE na lata 2014 -2020, nie ważniejsze zablokowanie kilku miliardów euro na Polskie drogi? Czy nie jest równie ważne wieszczone przez ekonomistów bankructwo ZUS? Albo to, że nadal najwięcej w UE płacimy za rosyjski gaz? Że rośnie bezrobocie, spada zdolność nabywcza Polaków, a PCK nie wysyła już pomocy za granicę, bo cała rozchodzi się w naszym „nowoczesnym, europejskim” kraju. Gdzie jak obliczyli statystycy, co trzecie dziecko rodzi się w biedzie.