Dialog jednostronny

Po raz kolejny spotkali się pracodawcy, rząd i związkowcy. Zdaniem tych ostatnich rząd zapomniał o swojej mediacyjnej roli i znowu stwierdził, że wie lepiej , co jest dobre dla pracowników. Do tego, że rząd wie lepiej, zdążyliśmy się już przyzwyczaić.

W oświacie wiedzą lepiej od rodziców, co jest dobre dla dzieci, w NFZ lepiej, co dla pacjentów. Można by takich przykładów znaleźć więcej. Okazało się co prawda, że nie wiedzieli, co jest dobre dla matek I kwartału, ale by podnieść spadające sondaże się dowiedzieli. Może to szansa dla „Solidarności” i pozostałych związków.

Przedmiotem sporu są przede wszystkim proponowane zmiany w kodeksie pracy, które m.in. zakładają uelastycznienie czasu pracy poprzez wydłużenie do roku okresu rozliczeniowego. Oznacza to po prostu tyle, że pracownik może czekać rok na otrzymanie należnej wypłaty. Podobno celem tego posunięcia ma być utrzymanie poziomu zatrudnienia na rynku pracy, ale jakoś nie do końca w to wierzę. Znając sytuację w wielu firmach, na przykład budowlanych, jestem przekonany że będzie to doskonałe narzędzie, w dodatku sankcjonowane prawnie, by opóźniać wypłaty pracownikom. W dodatku można przy tym stwierdzić, że to przecież dla ich dobra, bo mogliby wcale nie pracować, a tak pracują i może kiedyś dostaną to, co im się należy. Być może wydłużenie czasu rozliczenia się pracodawcy z pracownikiem nie zwiększy bezrobocia, ale znacząco wpłynie na wydajność. Bo za głodowe wynagrodzenie i perspektywę wątpliwego otrzymania należnych pieniędzy za rok (wliczmy tu jeszcze inflację), to raczej się wysilać nie będą.

Forsując takie rozwiązanie premier szermował stwierdzeniami, iż nie zgodzi się na propozycje związkowców, które zwiększyłyby w Polsce bezrobocie. I mogą sobie straszyć akcjami protestacyjnymi, strajkami, a rząd nie ustąpi. Bo rząd przecież nie będzie czekał na wypłatę 12 miesięcy. Nawet, jak zmieni prawo. Tu po raz kolejny wracam do zagubionej w liberalnej wizji świata zasady solidaryzmu społecznego i zadaję sobie, być może głupie pytanie, jak to się stało, że ci którzy doszli do władzy na plecach związków zawodowych, tak szybko wymazali to z pamięci ? By nie było siły zdolnej do powtórzenia sierpnia 80’, jeśli rządzący znów będą ponad społeczeństwo? By łatwiej było manipulować rozdrobnionymi i podzielonymi środowiskami? Jeśli dołożę do tego stale spadający poziom wykształcenia młodych Polaków, to zaczynam się sobie z niepokojem przyglądać, czy już nie tworzę jakiejś teorii spiskowej.

Problem uprzedmiotowienia społeczeństwa dostrzega szef „Solidarności” Piotr Duda, ostro stwierdzając, że obecny rząd nie jest partnerem do rozmów i trzeba go zmienić. Duda konsekwentnie odcina się też od prób kojarzenia jego i związku z jakąkolwiek partią polityczną. Współpracuje z ruchem „Zmielonych” Kukiza, brał udział w spotkaniu przedstawicieli około 100 stowarzyszeń i organizacji w Gdańsku, nazwanym spotkaniem „Oburzonych”. Duda chce przywrócenia roli referendum w polskiej polityce. Czarę goryczy przelało jego zdaniem podejście do ustawy emerytalnej - „Zebraliśmy 2,5 mln podpisów, 80 proc. społeczeństwa było przeciwko reformie emerytalnej, 75 proc. chciało referendum. Co się okazało? Sejm powiedział: nie, bo nie” -.

Panie Przewodniczący, Pan spojrzy na dzielne matki Polki i do roboty. Jak widać rząd odzyskuje słuch wtedy, jak się go konsekwentnie przyciska. Nawet ciężarnym brzuchem. I jeszcze wtedy, gdy spadają słupki popularności. A z tych ostatnich widać, że trzeba się spieszyć. Bo może zabraknąć partnera do dialogu – nie tylko  jednostronnego.