Nagle w połowie roku okazuje się, że budżet państwa się nie domyka. Brakuje 24 miliardów złotych. Jego twórca, wicepremier Jan Vincent Rostowski ogłasza nowe prawo, twierdząc, że zwiększenie deficytu bieżącego budżetu państwa o 16 mld zł, czyli o ok. 1 proc. PKB, to silny impuls stymulacyjny, według wszystkich normalnych kanonów ekonomii. Wkrótce do zdania czarodzieja finansów przyłącza się szef NBP, który także nie widzi nic złego w podniesieniu tzw. pierwszego progu ostrożnościowego. Naród bije brawo – kurtyna opada.

Brzmi to prawie jak fragment „Zielonej Gęsi” Gałczyńskiego, ale nie jest to niestety teatrzyk, lecz rzeczywistość polskiej polityki. Dla podtrzymania wizerunku wątpliwego sukcesu ekipy Tuska pójdziemy na dno, jak Costa Concordia. Kapitan po wyborach zwieje ze statku, mając gdzieś pasażerów, a ekipa ratownicza będzie podnosić wrak gołymi rękami usiłując ratować, co się da i zaprzęgając do pracy wszelkie pozostałe rezerwy naszej cierpliwości i wiary. Ale wróćmy do czarodzieja finansów.

Zapowiedź zwiększenia deficytu i podniesienia progu ostrożnościowego powyżej 50 procent zdaje się wyprzedzać rozpaczliwą politykę majstrowania przy finansach państwa przez najbliższe dwa lata, jakie pozostały rządowi Tuska. O ile fala niezadowolenia społecznego i postępujący kryzys, z którym nie potrafi on sobie poradzić, nie zmiecie wcześniej rządów PO. Nieuzasadniona pewność siebie, jaka towarzyszyła podniesionemu do rangi wicepremiera Rostowskiemu przy ogłaszaniu projektu budżetu, niechęć do wysłuchania głosów ekonomistów negujących przewidywania rządu i ignorowanie głosów od początku wskazujących dziurę budżetową zamienia się dziś w kolejne żonglowanie słowem na granicy absurdu. Bo - jak zwracają uwagę fachowcy komentujący nowelizację budżetu państwa na portalu bankier.pl - „ Idąc dalej tokiem myślenia wicepremiera można by dojść do wniosku, że zwiększenie deficytu budżetowego o 100% PKB dałoby polskiej gospodarce takiego "kopa", że w ciągu roku prześcignęlibyśmy w rozwoju gospodarczym wszystkie kraje Unii Europejskiej razem wzięte, a kto wie, czy także nie Stany Zjednoczone, Chiny i Japonię”.

Tu wypadałoby zadać pytanie ile jeszcze głupot jest w stanie ten rząd wygłosić, a ile my jesteśmy w stanie wysłuchać? Sądząc z dotychczasowych jego osiągnięć, wbrew pozorom, całkiem sporo. Wykazujemy się jako społeczeństwo bardzo dziwną odpornością, dawniej obcą Polakom. Choć ostatnie sondaże wyborcze zaczynają zmieniać trochę wizerunek omamionej zieloną wyspą masy. Metody znane z filmu „Wystarczy być” już chyba się nie sprawdzają i spece od nicnierobienia wyczerpali swoje możliwości. Nie jest zatem wykluczone, że czekają nas w najbliższych miesiącach jakieś dziwne roszady w rządzie, padną kolejne hasła o trudnej sytuacji, światowym kryzysie i zaciskaniu pasa – tymczasowym oczywiście. Wszystko, by uratować wizję niezłomnego „kapitana Tuska” prowadzącego statek zwany Polską przez burzliwy ocean. Niestety wizję daleką od rzeczywistości . Bo jak zgaśnie bluebox, to okaże się, że zderzyliśmy się nie z „zieloną wyspą”, ale z górą lodową. A szalup dla wszystkich nie wystarczy. Chyba, że wcześniej wyrwiemy ster z rąk oszalałego kapitana.