Pochowaj mnie w Sętalu...

 Nie będzie drogo, co łaska,

kamienie rosną w polu.

Jezioro blaskiem iskrzy,

a wokół puste pola.

 

Pochowaj mnie  w Sętalu,

gdzie groby bezimienne.

I tylko jest horyzont.

Ten, który ma coś ze mnie.

Pochowaj mnie w Sętalu,

przy drodze stąd do nikąd.

Ja życia się nie bałem.

Ty raz tu w roku przysiądź.

 

Nie będzie mnie, to norma.

Na zawsze nikt nie bywa.

Bądź tylko wciąż okropna.

I wiecznie pamiętliwa...