Autorytet może być osobą lub duchowym przekazem doskonałości stanowiący podstawę do naśladownictwa – wytwór ludzkiej doskonałości.
Czy kultura i autorytety stanowią jedną całość, czy splatają się wspólnymi ścieżkami swego powiązania, czy wręcz stanowią nierozerwalne i bliźniacze „istoty” ludzkiego dążenia do doskonałości - Oto jest pytanie – powiedziałby filozof.
Każda epoka i każdy okres w dziejach ludzkości pozostawiał piętno odciśnięte w ludzkiej świadomości kształtując własne autorytety i osiągnięcia w dziedzinie rozwoju cywilizacyjnego.
W starożytnej Grecji autorytetami byli filozofowie kształtujący obraz świata i tej części ludzkości na Półwyspie Peleponezkim, która była pod wpływem państw – miast. Wówczas rozwinęła się kultura helleńska, która odcisnęła swoje piętno we wszystkich regionach rozwoju cywilizacyjnego Morza Śródziemnego. Kultura helleńska nie tylko odcisnęła swe piętno na starożytności, ale także w okresach późniejszych np. klasycyzm doby renesansu lub nawet mieszanka stylów w okresie XIX w. Na nowo odkrywano greckich filozofów oraz ich „ tłumaczenie” istoty bytu i świata. Oni dali pędu ludzkości do doskonałości, gdyż będąc trawieni przez swe niepokoje i fobie chcieli wytłumaczyć światu istotę naszego bytu na świecie. To oni byli autorytetami kształtującymi kulturę i nieświadomie mającymi wpływ na okresy późniejsze w dziejach ludzkości. Ich autorytet to pewien rodzaj „doskonałości” w danej dziedzinie a także w sztuce. Starożytni filozofowie greccy nadali pędu do tworzenia pereł artystycznych doby antyku - budowle.
Ludzkość zawsze wytwarzała różne formy władzy. To w starożytności, pomimo greckiej demokracji – kształtującej władzę ludu, wytworzyły się formy władzy absolutystycznej a wręcz despotycznej. Najbardziej znaną osobą z kręgu kultury antycznej, który był władcą prawie „połowy” świata antycznego to Aleksander Macedoński zwany „Wielkim”. Jego osiągnięcia na polu strategii militarnej odcisnęły piętno na późniejszych pokoleniach. To on rozprzestrzenił kulturę antyku - helleńską na cały świat starożytny, chociaż sam nie wiedział o tym i odcisnął swe piętno w postaci tworzenia miast np. Aleksandrii. To on także w dziedzinie budownictwa antycznego nadał nurt budowy nowych kompleksów z narzuconymi motywami z Peloponezu. Aleksander Macedoński stał się niepodważalnym autorytetem dla starożytnych, chociaż w późniejszych okresach historii ludzkości stał się pierwowzorem wielkiego przywódcy, do którego nawiązywali wszyscy chcący wykazać swą niepodważalność swej władzy. Kultura Grecji starożytnej pomimo mieszanki państw – miast (o różnorakich stylach władzy) stała się pożywką do rodzenia nowych idei i nurtów, które nadal oddziaływają na kulturę współczesną.
Nie zapominajmy, że Rzym starożytny był pod wpływem wszelkich nowinek i nurtów z Grecji. To Rzym poniekąd przejął pałeczkę władzy nad światem starożytnym kształtując świadomość różnych ludów, które znalazły się w orbicie jego wpływów. Wówczas niekwestionowanym autorytetem władzy byli cesarze rzymscy, którzy niekiedy będąc mecenasami sztuki nadawali pęd rozwojowi niektórych jej dziedzin. Pamiętajmy, że sienkiewiczowski Neron z ”Quo vadis” był naprawdę zapalonym poetą i próbował cały czas wykazywać swe zdolności. Jego zamiłowanie do poezji doprowadziło do pożaru Rzymu i tym samym do wielu zawirowań. Natomiast kultura tamtej doby była w pełni uzależniona od władców.
W okresie średniowiecza takim niekwestionowanym autorytetem byli papieże. Oni nadawali kierunek rozwój kulturze chrześcijańskiej. Nierozerwalność ich autorytetu od kultury doprowadziła do powstania wielu arcydzieł kultury i sztuki a także m.in. w okresie renesansu do stworzenia wspaniałych dzieł architektonicznych i sztuk (rzeźba, malarstwo), ale także na przestrzeni późniejszych okresów.
Autorytet i kultura stanowią nierozerwalną całość wzajemnie się uzupełniając.
Aktualnie autorytety są kształtowane przez kulturę masową, która jest wytworem mass mediów.
Komentarze
Pokaż komentarze